زمین خوردن بی اختیار

زمین خوردن بی اختیار

زمین خوردن بی اختیار

زمین خوردن بی اختیار در هر سنی ممکن است رخ دهد اما در سالمندان بیشتر است و یکی از دلایل اصلی شکستگی ها و فوت های ناشی از شکستگی همین زمین خوردن های بی اختیار است. زمین خوردن بی اختیار می تواند یک اختلال تهدید کننده زندگی محسوب شود و به همین علت باید مورد توجه و بررسی قرار گیرد.

چرا خطر سقوط در سالمندان بیشتر است؟

سرگیجه می‌تواند در هر سنی اتفاق بیفتد، اما اگر منجر به زمین خوردن بی اختیار به ویژه در سالمندان شود، می‌تواند یک نگرانی جدی برای سلامتی باشد. مطالعات نشان می‌دهد که می‌توانید برای کاهش سرگیجه و خطرزمین خوردن بی اختیار اقداماتی را انجام دهید. ابتدا با صحبت با پزشک خود برای دانستن مسائل پزشکی که ممکن است در علائم شما نقش داشته باشند، صحبت کنید و برای بهبود تعادل و قدرت خود ورزش کنید.

چگونه تعادل را حفظ کنیم؟

تعادل طبیعی به عوامل زیادی از جمله سیستم‌های متعدد بدن و همچنین عوامل خارجی و محیطی بستگی دارد. بدن دارای سه سیستم حسی اولیه است که با هم کار می‌کنند تا ثبات وضعیتی ایجاد کنند. عملکرد طبیعی مغز باعث هماهنگی اطلاعات سیستم دهلیزی گوش داخلی با سیستم بینایی و گیرنده‌های حس عمقی می‌شود و موقعیت و حرکت بدن فرد را در فضا تنظیم می‌کنند. این سه سیستم با هم کار می‌کنند در حالی که ما کارهای ساده ای مانند ایستادن و راه رفتن یا فعالیت‌های پیچیده و پویاتر مانند یوگا یا ضربه دقیق به توپ گلف را انجام می‌دهیم.

چه عواملی باعث سرگیجه و زمین خوردن بی اختیار می‌شوند؟

  • اختلال عملکرد گوش داخلی
  • بیماری‌های قلبی-عروقی
  • بیماری‌های مغز و اعصاب
  • آرتروز
  • وضعیت روانی
  • تغذیه
  • مشکلات بینایی
  • سبک زندگی و عوامل محیطی

گوش داخلی چگونه باعث بروز علائم می‌شود؟

گوش داخلی یک ساختار پیچیده از لوله‌ها و محفظه‌های پر از مایعات است. انتهای عصب اختصاصی در داخل این ساختارها، موقعیت و حرکت سر را حس می‌کنند و جهت جاذبه را تشخیص می‌دهند. سیگنال‌های ارسالی از اعصاب سیستم دهلیزی برای توانایی مغز در کنترل تعادل در حالت ایستادن و راه رفتن بسیار مهم هستند. این سیگنال‌ها همچنین حرکات چشم را کنترل می‌کنند که وضوح دید را هنگام حرکت امکان پذیر می‌کند.

مطالعات تشریحی نشان داده است که تعداد سلول‌های عصبی در سیستم دهلیزی بعد از حدود 55 سالگی کاهش می‌یابد. همچنین جریان خون به گوش داخلی نیز با افزایش سن کاهش می‌یابد. وقتی سیستم دهلیزی آسیب ببیند، ممکن است فرد دچار سرگیجه و مشکلات تعادل شود. با این حال، از دست دادن تدریجی و وابسته به سن بخش انتهایی عصب دهلیزی می‌تواند منجر به مشکلات تعادل بدون سرگیجه همراه شود. این نوع از دست دادن آهسته عملکرد دهلیزی ممکن است ابتدا به صورت مشکل در راه رفتن یا ایستادن به ویژه در تاریکی، هنگام قرار گرفتن در سطوح نرم یا ناهموار (مانند فرش ضخیم یا مسیر جنگلی) بروز نماید.

کاهش عملکرد گوش داخلی ممکن است به دلیل شرایط مختلفی ایجاد شود از جمله روند طبیعی پیری، سرگیجه حمله‌ای وضعیتی خوش خیم (BPPV)، عفونت‌ها، بیماری منیر یا کاهش جریان خون در سلول‌های عصبی خاص. علاوه بر این برخی از داروها مانند برخی از آنتی بیوتیک‌های مصرفی برای عفونت‌های شدید و شیمی‌درمانی ممکن است به گوش داخلی آسیب برساند در نتیجه باعث کاهش شنوایی موقتی یا دائمی، اختلال در تعادل و مشکل در وضوح دید هنگام حرکت می‌شود. احساس سرگیجه، گیجی، عدم تعادل و مشکل در حفظ موقعیت بدن ممکن است نشان دهنده‌ی اختلال عملکرد گوش داخلی باشد.

زمین خوردن بی اختیار

سرگیجه وضعیتی حمله‌ای خوش خیم (BPPV) شایعترین اختلال دهلیزی در بزرگسالان مسن است و باعث ایجاد احساس سرگیجه چرخشی واقعی می‌شود که با تغییر موقعیت سر یا بدن ایجاد خواهد شد. با این شرایط می‌توان حس سرگیجه و چرخش را با مواردی مانند حرکت سر به بالا یا پایین، چرخاندن سریع سر، خم شدن، غلتیدن در رختخواب یا داخل و خارج شدن از رختخواب ایجاد کرد. این بیماری نوعی اختلال مکانیکی است که هنگامی ‌رخ می‌دهد که بقایایی به نام اتوکونیا، شل شده و در مجاری نیم دایره گوش داخلی قرار می‌گیرند. این رویداد باعث ایجاد سیگنال‌های کاذب به مغز می‌شود که احساس مختصر سرگیجه ایجاد می‌نماید. حس چرخش کمتر از یک دقیقه طول می‌کشد و می‌تواند حالت تهوع، استفراغ و عدم تعادل را در پی داشته باشد. با استفاده از تکنیک‌ها و مانورهای درمانی اثبات شده که به برگرداندن اتوکونیا به موقعیت صحیح خود در گوش داخلی کمک می‌کنند، می توان این وضعیت را درمان نمود.

لابیرنتیت، یک عفونت یا التهاب گوش داخلی است که باعث سرگیجه شدید به مدت 1-2 روز، کاهش شنوایی و عدم تعادل شدید می‌شود که می‌تواند راه رفتن را تحت تأثیر قرار دهد. نوریت یک اختلال مشابه و عامل سرگیجه است اما بر شنوایی تأثیری ندارد. هر دو می‌توانند در اثر عفونت دستگاه تنفسی فوقانی، ویروس یا آنفولانزا تحریک شوند یا بدون دلیل مشخصی رخ دهند.

بیماری منیر باعث علائم مشابهی در اکثر موارد می‌شود از جمله سرگیجه‌‌های دوره‌ای، گیجی، حس پری گوش، وزوز و کاهش شنوایی. تصور می‌شود که این اختلال در نتیجه جمع شدن بیش از حد مایعی به نام اندولنف در گوش داخلی است.

بیماری‌های مغز و اعصاب – مغز سالم

حفظ موقعیت طبیعی بدن به عملکرد سالم مغز متکی است تا کار پردازش، انطباق و تفسیر تغییرات اطلاعات حسی رسیده از سیستم دهلیزی، بینایی و حس عمقی بدن را انجام دهد. مغز باید این اطلاعات را پردازش کند تا استراتژی‌های حفظ تعادل مناسب را انتخاب کند و استراتژی‌های جدید لازم برای تغییر محیط را بیاموزد. بسیاری از اختلالات مانند سکته مغزی، آلزایمر، بیماری پارکینسون، ضربه مغزی و زوال عقل وجود دارند که در عملکرد مغز تداخل ایجاد می‌کنند و در نتیجه واکنش‌های متعادل کننده نادرست ایجاد می‌شود و می تواند باعث زمین خوردن بی اختیار شود. نقایص شناختی غالباً با مشکلات تعادلی در ارتباط هستند و این امر نشان دهنده‌ی ماهیت پیچیده انجام وظایف تعادل پویا است.

برخی از افراد ممکن است بر این باور باشند که احساس عدم تعادل یا سرگیجه، نتیجه غیر قابل اجتناب افزایش سن است. خبر خوب اینجاست: با تشخیص صحیح، بسیاری از دلایلی که منجر به عدم تعادل، سرگیجه یا زمین خوردن می‌شود با تغییر در سبک زندگی قابل درمان یا کاهش است.

حداقل یک بار در سال با ارزیابی دقیق توسط پزشک اصلی خود شروع کنید. اگر دچار سرگیجه، گیجی و عدم تعادل هستید یا زمین خورن بی اختیار را تجربه کرده اید حتما به پزشک بگویید. ممکن است چندین مسئله بهداشتی و تداخلات دارویی وجود داشته باشند که منجر به علائم سرگیجه و عدم تعادل می‌شوند. تشخیص دقیق برای تعیین منبع علائم ممکن است برای پزشک یک کار پیچیده باشد و ممکن است شما را به یک متخصص ارجاع دهند.

اگر دچار سرگیجه با حرکات خاص سر و یا نشسته در رختخواب هستید، باید از نظر وجود سرگیجه وضعیتی حمله‌ای خوش خیم غربالگری شوید. اگر پزشک به این نتیجه برسد که سیستم دهلیزی، بینایی یا حس عمقی شما خطر افتادن را ایجاد می‌کند، شما را به یک درمانگر تعادل معتبر و متخصص در درمان توانبخشی دهلیزی  ارجاع می‌دهد. مطالعات نشان داده است که توانبخشی دهلیزی می‌تواند به بهبود تعادل، کاهش سرگیجه و کاهش خطر سقوط کمک کند. درمانگر تعادل فردی است که آموزش‌های خاص در زمینه ارزیابی نقص تعادل و اختلالات گوش داخلی دیده است. تمرینات ارائه شده توسط درمانگر مبتنی بر اختلالات عملکردی است که در ارزیابی درمانگر از سیستم دهلیز و تعادل اندازه گیری می‌شود. این تمرینات برای کاهش سرگیجه همراه با حرکت و بهبود وضوح دید، واکنش‌های تعادل، تحرک مفصل و قدرت برای کاهش خطر سقوط طراحی شده اند.

برای اطمینان از ضروری بودن استفاده از عینک، به چشم پزشک مراجعه کنید. اگر لنزهای دو کانونی یا پیشرونده دارید ممکن است بخواهید یک عینک فقط با نسخه پزشک برای فعالیت‌های خارج از منزل مانند پیاده روی تهیه کنید. گاهی اوقات لنزهای پیشرونده باعث می‌شوند که اشیاء نزدیکتر یا دورتر از آنچه واقعاً هستند به نظر برسند، که به خصوص هنگام پایین رفتن از پله‌ها یا شیب‌ها خطرناک است.

همچنین غربالگری از نظر دیابت، آب مروارید، تخریب ماکولا یا نوروپاتی بسیار مهم است. داشتن سبک زندگی سالم نیز می‌تواند به فرد کمک زیادی نماید.

  1. داشتن تغذیه مناسب، که شامل یک رژیم غذایی متعادل از میوه‌ها، سبزیجات، پروتئین و غذاهای کم قند است، بسیار اهمیت دارد. شما همچنین باید مکمل‌های ویتامینD  را به همراه کلسیم برای تقویت استخوان و کاهش خطر شکستگی استفاده کنید.
  2. تحرک و ورزش می‌تواند خطرزمین خوردن بی اختیار را در سالمندان کاهش دهد. در بزرگسالان ساکن جامعه، یک برنامه ورزشی پیشرونده با تمرینات تعادلی سطح متوسط ​​تا زیاد و… روش‌هایی موثر برای کاهش سقوط هستند. برنامه‌های ورزشی ممکن است شامل اسکات ایستاده، ایستادن یک پا، بالا بردن انگشتان پا و پاشنه، ایستادن به حالت گردوشکستن یا راه رفتن به این شکل، تقویت مفصل ران و زانو، راه رفتن و تمرینات تعادل سطح بالا مانند بالارفتن از پله، چرخش و بازگشت باشد. تای چی نوعی ورزش است که شامل حرکات دینامیکی کم فشار بازوها و پاها و چرخش و حرکت تنه در الگوهای تکراری است. این کارها نه تنها برای بدن مفید است بلکه از نظر شناختی نیز چالش برانگیز است.

پیاده روی نوعی مفید از ورزش است به ویژه هنگامی‌که تأکید بیشتری بر گام های بلند و افزایش سرعت گام‌ها شود. مطالعات نشان داده است که این تمرینات، خطر زمین خوردن بی اختیاردر افراد مسن را کاهش می‌دهد.

گام آسان دیگر برای کاهش سقوط، ایجاد تغییرات در خانه شما با ایجاد یک محیط امن تر است.

علت سرگیجه در زنان

سرگیجه در زنان

علت سرگیجه در زنان

سرگیجه اختلالی است که همه افراد با دو جنسیت و در هر سنی ممکن است با آن درگیر شوند. اما خانم ها (به دلایل مختلفی که در ادامه به آنها می پردازیم )سرگیجه هایی را تجربه می کنند که در آقایان این نوع سرگیجه ها وجود ندارد. با توجه به شیوع زیاد این سرگیجه ها در این مقاله به بیان اختصاصی علت سرگیجه در زنان می پردازیم.

از مهمترین علت های سرگیجه در زنان عادت ماهیانه وبارداری، کم خونی و موارد دیگر است که در این مقاله به آن می پردازیم.

سرگیجه در زنان

ده دلیل ایجاد حالت سرگیجه قبل از عادت ماهیانه :

خیلی از خانمها قبل ازعادت ماهیانه سرگیجه را تجربه کرده اند. دلایل مختلفی برای این سرگیجه وجود دارد که اغلب انها به تغییرات هورمونی مربوط می شود.

سایر بیماریها مانند کم خونی، فشار خون پایین و حتی بارداری نیز ممکن است احساس سرگیجه و یا به عبارت صحیح تر منگی ایجاد کنند.

در این مقاله ما تلاش کرده ایم تا دلایل معمول رخداد سرگیجه در زنان قبل از عادت ماهیانه را توضیح دهیم و همچنین درمان های ممکن را به شما پیشنهاد دهیم و اینکه توضیح دهیم چه زمانی نیاز است به پزشک مراجعه کنید.

آیا این علامت بارداری است:

آیا سرگیجه در زنان ( گیجی منگی) قبل از عادت ماهیانه ممکن است علامت بارداری باشد. سرگیجه بارداری اغلب همراه با سایرعلایم زودهنگام بارداری است مانند تهوع و استفراغ.اگر سایر علایم را ندارید این نوع سرگیجه ممکن است به دلیل سایر تغییرات هورمونی باشد.

دلایل سرگیجه در زنان:

PMS:

سندرم پیش قاعدگی یک بیماری شایع است که 5 یا چند روز قبل از پریود اتفاق می افتد. دلیل رخداد آن هورمونی است که به نظر می رد به دلیل نغییر در سطوح استروژن در این سندرم است.

PMDD:

که یک نوع بسیار شدیدتر از PMS است . افراد مبتلا به PMDD علایم شدیدی از PMS را تجربه می کنند که میتواند زندگی فرد را مختل کند. تغییرات عروقی که پیش از پریود رخ می دهد می تواند باعث ایجاد سرگیجه شود که در افراد  PMDD شدیدتر است.

دیسمنوره:

در این نوع بیماری دوره های عادت ماهیانه دردناک وجود دارد.

در مطالعه ای برروی 250 زن در سن 18-25 سال مشخص گردید که سرگیجه دومین علامت شایع در این افراد بود .

بارداری:

در مراحل اولیه بارداری سطوح استروژن و پروژسترون به صورت ناگهانی افزایش می یابد . این تغییر در سطح هورمون باعث می شود که عروق خونی شل و باز شوند که این منجر به کاهش فشار خون می شود  که این نوع تغییر در فشار خون باعث ایجاد سرگیجه ، سبکی سر و دیگر علایم عروقی می شود.

کم خونی:

در کم خونی فقر آهن کمبود آهن منجر به کاهش تولید گلبول های قرمز خون می شود که خود باعث کاهش جریان اکسیژن در خون می شود.

اگر شما دوره های عادت ماهیانه شدیدی را تجربه می کنید احساس سرگیجه در هنگام پریود ممکن است ناشی از کم خونی فقر آهن باشد.

فشار خون پایین:

یکی از علت های سرگیجه در زنان فشار خون پایین است که می تواند باعث حس سبکی سر یا گیجی منگی شود. بسیاری از هورمونهای جنسی در بدن انسان اثر تنظیم کننده بر فشار خون دارند.

تستسترون باعث افزایش فشار خون می شود و استروژن باعث کاهش ان می شود. سطح استروژن در هفته قبل از عادت ماهیانه افزایش می یابد که می تواند باعث کاهش فشار خون و احساس سرگیجه شود

افت قند خون:

استروژن نه تنها فشار خون را تحت تاثیر قرار می دهد بلکه بروی سطح قند خون نیز اثر دارد .افت قند خون علایم زیادی را ایجاد می کند که یکی از این علایم گیجی منگی و یکی از علت های سرگیجه در زنان است.

میگرن وابسته به عادت ماهیانه:

میگرن یک اختلال نورولوژیک است که با سردردهای شدید و علایمی مانند گیجی منگی،حالت تهوع یا استفراغ خود را نشان می دهد. عوامل مختلفی بروز میگرن را تحریک می کنند که یکی از این عوامل تغییرات هورمونی است. میگرن مربوط به عادت ماهیانه به دلایل مختلفی رخ می دهد از جمله پروستاگلاندین ها و عدم تعادل سروتونین.

داروها:

گیجی منگی همچنین می تواند ناشی از اثرات جانبی داروها باشد.بر اساس مطالعات 20 تا 30 درصد افراد از بین عوارض مختلف دارو گیجی منگی را تجربه می کنند.داروهایی که باعث ایجاد منگی و سرگیجه می شوند شامل انتی بیوتیک ها ، دیورتیک ها، ضد التهاب ها وموارد دیگری هستند. اگر شما هرکدام از این داروها را استفاده می کنید نسبت به گیجی منگی مربوط به عادت ماهیانه حساس تر خواهید بود.

سایر بیماریها:

بیماریهای دیگری نیز وجود دارند که ارتباطی با عادت ماهیانه ندارند ولی می توانند ایجاد سرگیجه و گیجی منگی در هر دو جنسیت کنند و علت سرگیجه در زنان نیز باشند:

BPPV

بیماری منیر

میگرن مزمن

عفونت ها از جمله لابیرنتیت

در حین و بعد از عادت ماهیانه:

اولین دلیل رخداد سرگیجه در هنگام عادت ماهیانه تغییرات هورمونی است. میزان استروژن در طی سیکل جنسی دو بار افزایش می یابد. یک بار در فاز فولیکولار ویک بار در فاز لوتیال. از انجا که  یکی از افزایش های مقدار استروژن دقیقا قبل از پریودیست بنابراین دقیقا در این زمان شما احساس گیجی منگی می کنید

هرچند پیش از تخمک گزاری نیز ممکن است به دلیل تغییرات هورمونی سرگیجه رخ دهد، که این زمانیست که هر دو استروژن و پروژسترون در بیشترین حد خودهستند که باعث ایجاد علایم شود.

درمان:

اگر سرگیجه قبل از پریود به دلیل تغییرات هورمونی رخ دهد می توان با تغییر سبک زندگی علایم آن را بهبود داد:

نوشیدن آب فراوان

داشتن خواب کافی

ورزش منظم

رژیم غذایی مناسب

اگر به سایر دلایل باشد:

کم خونی فقر آهن:

این علت سرگیجه در زنان با انجام آزمایش خون قابل تشخیص است.بعد از اثبات وجود کم خونی پزشک با تجویز دارو و رژیم غذایی مناسب درمان را برای شما اغاز می کند

فشار خون پایین:

اگر سرگیجه به این دلیل باشد با اصلاحاتی در سبک زندگی می توان آن را اصلاح کرد. آب فراوان بنوشید، به آرامی از جای خود بلند شوید و فشار کاری خود را کاهش دهید

افت قند خون:

خوردن وعده های غذایی منظم و خوردن میان وعده و همراه داشتن یک خوراکی برای جلوگیری از افت فشار خون بسیار کمک کننده است

میگرن:

اگر سرگیجه به دلیل میگرن باشد تنها راه تغییر سبک زندگی و اجتناب از محرک های ایجاد کننده میگرن است. هرچند که اگر این موارد کافی نبود حتما باید برای درمان دارویی به پزشک مراجعه کنید.

در صورتی که سایر مشکلات پزشکی و داروها عامل ایجاد سرگیجه باشند فورا به پزشک مراجعه کنید .

درصورت نیاز به مشاوره جهت و بررسی علت سرگیجه و انجام تست های ECOG و VNG با ما تماس بگیرید

مرکز سرگیجه آوای امید

02144005315

09194707047

داروی سرگیجه

داروی سرگیجه

داروهای متعددی برای درمان سرگیجه به کار برده می شود و ما در اینجا به صورت اجمالی به معرفی یکی از پرکاربردترین این داروها یعنی بتاهیستین می پردازیم:

بتاهیستین Betahistine :

بتاهیستین داروی بسیار شایعی است که معمولا برای انواع مختلفی از سرگیجه ها تجویز می شود. این دارو برای کنترل معروف ترین سرگیجه ناشی از افزایش فشار گوش داخلی یعنی منیر نیز به کار برده می شود.

بتاهیستین چیست؟

این دارو با بهبود جریان خون در مغز و اثر برروی سلول های عصبی در گوش داخلی عمل می کند. برای درمان علایمی مانند گیجی ، سرگیجه،عدم تعادل، وزوز گوش و کم شنوایی مربوط به بیماری منیر ، به کار برده می شود.

این دارو نمی تواند همه این علایم را با هم از بین ببرد، ولی میزان وقوع این علایم و شدت آن ها را کاهش می دهد. گاهی این دارو برای 6 تا 12 ماه ممکن است تجویز شود تا علایم شما را بهبود بخشد و در صورتیکه بهبود علایم با آین دارو در این بازه زمانی مشاهده شود مصرف آن همچنان ادامه خواهد یافت.

میزان مصرف ( دوز):

  • دوز معمول داروی سرگیجه بتاهیستین نصف قرص (8 میلیگرم) یا یک قرص (16 میلیگرم) سه بار در روز است. هرچند که بسته به پاسخ پزشک دوزهای مختلفی ممکن است تجویز کند.
  • بتاهیستین را کاملا طبق تجویز پزشک مصرف کنید. از کم وزیاد کردن دوز آن به دلخواه خودداری کنید.

چگونه بتاهیستین را مصرف کنیم:

  • قرص بتاهیستین را با یک لیوان آب مصرف کنید
  • هرروز در همان زمان مشخص مصرف کنید
  • اگر همراه با غذا مصرف کنید بهتر است زیرا حالت تهوع و دل درد در شما ایجاد نمی شود
  • در هنگام مصرف این دارو از مصرف الکل خودداری کنید.
  • بتاهیستین را به طور منظم استفاده کنید معمولا 1 تا 2 هفته زمان میبرد تا پاسخ قابل توجه از مصرف آن حاصل شود
  • اگر یک دوز را فراموش کردید به محض یادآوری ان را مصرف کنید.اما اگر زمان دوز بعدی نزدیک بود فقط دوز بعدی را مصرف کنید و از دوبرابر کردن دوز مصرفی پرهیز کنید.

مواردی که پزشک در هنگام تجویز بتاهیستین به آن توجه می کند:

آیا شما آسم دارید؟

آیا سابقه زخم معده دارید؟

چه داروهای دیگری مصرف می کنید

آیا سابقه آلرژی دارویی دارید؟

آیا باردار و یا در دوره شیردهی هستید؟

عوارض جانبی احتمالی:

مانند هر دارویی ، داروی سرگیجه و از جمله بتاهیستین نیز ممکن است عوارض جانبی داشته باشد. هرچند که برای همه ممکن است رخ ندهد. معمولا بعد از عادت پذیری بدن عوارض جانبی کاهش می یابد.

اثر جانبی: درد شکم ، احساس ناخوشی، نفخ:

راهکار:این عارضه معمولا در اوایل مصرف بتاهیستین رخ می دهد و معمولا بعد از مدتی از بین می روند سعی کنید این دارو را با غذا و یا شکم پر مصرف کنید.

اثر جانبی: سردرد و اختلالات خواب

راهکار: به پزشک خود این مورد را گزارش دهید.

اثر جانبی:علائم واکنش های آلرژیک مانند راش پوستی، تورم پوست، ورم صورت، لبها دهان و مشکلات تنفس

راهکار:بلافاصله مصرف را قطع کرده و با پزشک تماس بگیرید.

تداخلات دارویی:

بتاهیستین ممکن است با بعضی از داروها و مکمل های گیاهی تداخل ایجاد کند. بنابراین در صورت مصرف این موارد  پزشک خود را در این مورد آگاه کنید

چگونه نوع سرگیجه ما مشخص می شود:

پیش از استفاده از هر داروی سرگیجه برای تعین نوع سرگیجه پزشک علاوه بر پرسش هایی در رابطه با کیفیت سرگیجه تست هایی را برای ما تجویز می کند که معمولترین ایت تست ها ECOG و VNG ، مانورهای تشخیص و کالریک هستند. این ارزیابی ها در مراکز شنوایی و تعادل و تحت نظر متخصص شنوایی (شنوایی شناس) انجام می شود. در مرکز سرگیجه و تعادل آوای امید این ارزیابی ها با جدید ترین و پیشرفته ترین دستگاهها انجام می شود و علاوه بر تشخیص راهکارهای درمانی برای هر فرد توسط متخصص سرگیجه و تعادل ارائه می شود.

برای مشاوره و تعین زمان جهت انجام ارزیابی های تعادلی و دریافت راهکارهای درمانی از طریق شماره های زیر با مرکز سرگیجه آوای امید تماس حاصل کنید:

02144005315

09194707047

سرگیجه در کودکان

سرگیجه در کودکان

سرگیجه در کودکان

اکثر افراد همیشه و یا گاهی احساس گیجی می کنند. کودکان نیز مانند بزرگسالان ممکن است گاهی احساس سبکی سر یاعدم تعادل کنند. اما اگر این احساس  تکرار شود یا با زندگی روزانه تداخل کند، می تواند نشانه ی یک اختلال تعادلی باشد.

اغلب مشکلات تعادل و سرگیجه در کودکان موقتی هستند و به راحتی قابل در مان هستند. اما این مشکلات ممکن است نشانه ی یک وضعیت جدی تر نیز باشد که می تواند تاثیر پایداری داشته باشد. یاد بگیرید که نشانه های سرگیجه یا مشکلات تعادلی که ممکن است نیازمند مراجعه به یک پزشک باشند را تشخیص دهید.

مدت هاست که متخصصان گمان می کنند سرگیجه و مشکلات تعادل اغلب نادیده گرفته می شوند و درمان نمی شوند، اما دامنه این مشکل به طور کامل مشخص نشده است. به همین دلیل NIH بزرگترین نظرسنجی ملی را برای کشف اطلاعات در مورد این اختلالات در کودکان انجام داده است. این مطالعه شامل اطلاعات مربوط به 11000 کودک 3 تا 17 ساله بود. 

محققان دریافتند که بیش از 1 از هر 20 کودک در ایالت متحده دارای سرگیجه یا مشکل تعادل هستند و فقط یک سوم آنها در سال گذشته تحت درمان قرار گرفته اند. دکتر  James F. Battey متخصص اطفال و مدیر انستیتوی ملی  ناشنوایان و سایر اختلالات ارتباطی می گوید یافته های NIH نشان می دهند که مشکلات تعادل و سرگیجه در کودکان کاملا شایع است.

حس تعادل اما فرآیند پیچیده ای است که با سیگنال های بین مغز، گوش ها، چشم ها و حسگرهای موجود در مفاصل و سایر اعضای بدن کنترل می شود. این سیستم پیچیده به بدن شما کمک می کند تا هنگام حرکت در طول روز وضعیت خود را کنترل و حفظ کنید، حتی بدون اینکه به آن فکر کنید. اما اگر هر یک از این سیگنال های حسی اشتباه باشند، می توانند حس تعادل شما را ضعیف کند.

احتلالات تعادل می تواند هنگام راه رفتن باعث تلوتلو خوردن شود. هنگام تلاش برای ایستادن ممکن است          تلوتلو بخورید یا زمین بخورید. افراد مبتلا ممکن است احساس کنند که خودشان یا دنیای اطرافشان در حال چرخش یا حرکت است (شرایطی معروف به سرگیجه). علائم دیگر می توانند شامل تاری دید، اسهال، استفراغ، گیجی و اضطراب باشد.

علت سرگیجه در کودکان چیست؟

علل شایع مشکلات تعادل و سرگیجه در کودکان شامل عفونت گوش، سردرد های شدید، داروهای خاص و اختلالات عصبی جدی تر، آسیب های سر و گردن واختلالات ژنتیکی را می شود. در بسیاری از موارد، محققان مشاهده کرده اند که علت زمینه ای گزارش نشده است.

تشخیص سرگیجه در کودکان

تشخیص و درک اختلالات تعادل و سرگیجه در کودکان ممکن است دشوار باشد. تشخیص آنها به ویژه در کودکان خردسال بسیار دشوار است. بچه ها ممکن است کلمات مناسب برای توصیف علائم خود را ندانند. کودکان مبتلا ممکن است راجع به احساس چرخش صحبت کنند. آنها ممکن است بگویند شکم یا سرشان احساس بد یا عجیبی دارد. آنها ممکن است ناپایدارانه راه بروند و در حال تلو تلو خوردن به نظر برسند.

 می گوید والدینی که متوجه سرگیجه در کودکان خود می شوند باید با یک ارائه دهنده خدمات بهداشتی مشورت کنند تا احتمال بیماری زمینه ای جدی را رد کنند.

پزشک کودک شما احتمالا سوالاتی در مورد زمانی که برای اولین بار علائم ظاهر شدند، مدت دوام، دفعات بروز و داروهایی که کودک مصرف می کند می پرسد. چشم و گوش کودک شما معاینه می شود و ممکن است شما به یک متخصص مانند یک متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع داده شوید.

درمان به علت زمینه ای بستگی دارد. خبر خوب این است که اکثر مشکلات تعادل کودکان موقتی و قابل درمان هستد. با این وجود در صورت مشاهده هر گونه مشکلی، مراجعه به متخصص برای بررسی مهم است.

گیجی و مشکلات تعادل در کودکان ممکن است به سختی کشف شوند. کودکان کوچکتر ممکن است برای توصیف علائمشان واژگانی نداشته باشند.

اگر کودکتان علائم زیر را دارد با پزشکتان صحبت کنید.

  • افتادن مداوم
  • بی تعادل به نظر رسیدن حین ایستادن و راه رفتن
  • احساس چرخش اتاق
  • احساس افتادن
  • احساس حرکت در حالت ایستاده و نشسته
  • احساس سبکی سر یا غش
  • احساس تاری دید

در صورتی که به وجود سرگیجه در کودکان شک دارید هرچه سریعتر به مرکز سرگیجه و تعادل آوای امید مراجعه کنید.و با انجام تست های VNG و ECOG علت اختلال تعادل را شناسایی کنید.

02144005315

09194707047

سرگیجه گردنی

سرگیجه گردنی

سرگیجه گردنی

سرگیجه ممکن است از درد گردن ناشی شود.

گردن درد و سرگیجه

بسیاری از افراد، گردن درد و سرگیجه را تجربه می‌کنند. تشخیص اینکه سرگیجه و درد گردن به هم مربوط هستند یا فقط تصادفی هستند ممکن است دشوار باشد. از اواسط دهه 1800 مشخص شده است که وضعیت گردن با تعادل مرتبط است. با این حال تا سال 1950 ارتباط دقیق درد گردن و سرگیجه مورد بحث نبود.

متخصصین سندرمی از عدم تعادل و گجی را در افراد با تشخیص های مختلف گردن توصیف کرده اند از جمله ضربه به گردن، اسپوندیلوزیس یا آرتریت گردن. آنها این سندرم را “سرگیجه گردنی” نامیدند. با این حال ما در حال حاضر از اصطلاح گیجی سرویکوژنیک استفاده می‌کنیم، زیرا سرگیجه واقعی در حال چرخش، به ندرت با مشکلات گردن مرتبط است.

سرگیجه گردنی یا گیجی سرویکوژنیک (CGD)

گیجی سرویکوژنیک یک تشخیص دشوار و گاه بحث برانگیز است زیرا هیچ آزمایش تشخیصی واحدی وجود ندارد که بتواند دلیل سرگیجه آن را تأیید کند. پیش از تأیید تشخیص گیجی سرویکوژنیک، ممکن است مدتی طول بکشد تا پزشکان به طور سیستماتیک سایر دلایل سرگیجه را رد کنند.

علائم

افراد مبتلا به سرگیجه گردنی از حس گیجی یا از حالت کلی منگی (احساس حرکت خود یا محیط) شکایت کنند که اغلب در حین حرکات سر یا پس از حفظ موقعیت های خاص گردن برای مدت طولانی، شدیدتر می شود. گیجی یا سبکی سر معمولاً در حین یا بلافاصله پس از تجربه گردن درد، سفتی و/ یا کاهش دامنه حرکت گردن رخ می‌دهد. ممکن است با سردرد ناحیه پس سری (پشت سر) همراه باشد و با حرکات سر تشدید شود، نه با فعالیت بدنی یا شناختی. غالباً با کاهش درد گردن، گیجی نیز کاهش می‌یابد. علائم معمولاً چند دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشد.

افراد مبتلا به گیجی سرویکوژنیک نیز ممکن است از عدم تعادل عمومی‌ شکایت داشته باشند که با حرکات سر یا حرکت در محیط افزایش می‌یابد. تصور می‌شد گیجی سرویکوژنیک غیر معمول باشد.

تشخیص

از آنجا که هیچ آزمایش واحدی برای تشخیص سرگیجه گردنی وجود ندارد، تشخیص بر اساس رد سایر احتمالات است. بنابراین، شرح حال و ارزیابی پزشکی لازم است زیرا علائم آن، مشابه سایر دلایل سرگیجه است. ارزیابی دقیق گردن نیز مهم است.

ارائه دهندگان خدمات بهداشتی لازم است سایر مواردی را که می‌توانند سرگیجه ایجاد کنند، از جمله بیماریها (مانند بیماری قلبی)، داروها، بیماری های عصبی (مانند ضربه مغزی یا سکته مغزی)، یا اختلالات دهلیزی (گوش داخلی) (مانند سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم) را رد کنند. برای آزمایش سیستم های دهلیزی محیطی و مرکزی می‌توان از آزمایشات بالینی یا آزمایشگاهی استفاده کرد. همه نتایج آزمایش باید با سابقه بیمار و ارائه علائم مقایسه شود تا مشخص شود که آیا آنها به هم مرتبط اند یا نه.

سرگیجه گردنی (گیجی سرویکوژنیک) اغلب در اثر آسیب گردن مانند ضربه شلاقی یا ضربه به سر، مانند ضربه مغزی ایجاد می‌شود که می‌تواند به مغز یا گوش داخلی نیز آسیب برساند. پزشک باید تعیین کنند که کدام آزمایش های بالینی، آزمایشگاهی یا تصویربرداری برای تعیین تشخیص مورد نیاز است. پزشکان این آزمایشات را انجام می‌دهند تا مشخص کنند که آیا سرگیجه ناشی از آسیب به سیستم دهلیزی، مغز یا گردن است (یا گاهی اوقات به صورت ترکیبی). این یک فرایند دشوار است که می‌تواند زمان ببرد و ممکن است شامل مشاوره توسط بیش از یک متخصص باشد، به خصوص اگر فرد با بیش از یک گزینه تشخیصی روبرو است.

به نظر می رسد سرگیجه گردنی در نتیجه عدم تطابق حسی بین اطلاعات حس عمقی (بخشی از سیستم حسی مربوط به احساس آگاهانه لمس، فشار، درد، دما، موقعیت، حرکت و لرزش است که از پوست، عضلات، مفاصل و فاشیای گردن/ ستون فقرات گردنی بدست می آید) و ورودی از چشم و گوش داخلی (سیستم تعادل ما) ناشی می‌شود.

یک مرحله مهم در تعیین برنامه درمانی مناسب، تشخیص دقیق است.

ارزیابی هایی که در مرکز سرگیجه و تعادل آوای امید برای شناسایی علت سرگیجه انجام می شود شامل:

تست VNG ، تست ECOG ، تست کالریک ،تست VEMP ، مانورهای تشخیصی و مانورهای درمانی است

درمان

اکثر بیماران مبتلا به گیجی سرویکوژنیک با درمان مناسب گردن بهبود می‌یابند. متأسفانه ماساژ گردن به ندرت در رفع سرگیجه همراه با درد گردن موثر است. مطالعات متعددی گزارش داده اند که تقریباً 75 درصد بیماران با درمان محافظه کارانه گردن بهبود می‌یابند، مانند حرکات ملایم، تمرینات و دستورالعمل های قرارگیری در پاسچر و وضعیت مناسب گردن. تمرینات توانبخشی دهلیزی باید برای رفع مشکلات موجود در ارزیابی‌ها باشد و ممکن است شامل تمرینات چشم، تمرینات تعادل، راه رفتن یا قرار گرفتن تدریجی در معرض حرکات گردن یا محیطی باشد که بیماران را دچار سرگیجه می‌کند.

خلاصه

گیجی سرویکوژنیک، سندرم گردن درد همراه با سرگیجه است. این تشخیص نهایی، پس از رد سایر علل سرگیجه ارائه می‌شود.

گیجی سرویکوژنیک معمولاً با درمان مشکل گردن برطرف می‌شود اما همچنین ممکن است برای رفع کامل علائم نیاز به توانبخشی دهلیزی داشته باشد. به طور کلی، پیش آگهی برای بیماران مبتلا به گیجی سرویکوژنیک، خوب است. در بیشتر بیماران بهبود علائم گردن، سردرد، تعادل، سرگیجه و کیفیت زندگی وجود دارد.

برای مشاوره ویا نوبت گیری با شماره های مرکز سرگیجه و شنوایی اوای امید تماس بگیرید

02144005315

09194707047

سرگیجه شدید

سرگیجه شدید

سرگیجه شدید: لابیرنتیت

سرگیجه شدید غالبا احساس بسیار ناخوشایندی است که با ترس و دلهره همراه است.وقتی فردی برای اولین بار سرگیجه را تجربه می کند موارد عجیبی به ذهنش خطور می کند و معمولا بدترین احتمالات را در ذهن خود متصور می شود.

در این مقاله ما میخواهیم بگوییم که علت معمول سرگیجه شدید چیست و در صورت بروز چه کارهایی باید برای آن انجام داد.یکی از اصلی ترین دلایل بروز سرگیجه شدید ناشی ازدرگیری گوش داخلی است . 

در این مقاله می خوانید:

لابیرنتیت چیست؟

علایم لابیرنتیت چیست؟

چه چیزی باعث ایجاد سرگیجه شدید می شود

در صورت بروز سرگیجه شدید به کجا مراجعه کنیم؟

تشخیص این بیماری چگونه است؟

درمان این بیماری چگونه است؟

یکی از عوامل اصلی ایجاد سرگیجه شدید لابیرنتیت است که یک بیماری گوش داخلی است. عصب دهلیزی در گوش داخلی که اطلاعات تعادلی را به مغز می برد در گوش داخلی قرار دارد . وقتی این عصب که دو شاخه است ملتهب شود اختلالی ایجاد می شود که لابیرنتیت گفته می شود.

علایم لابیرنتیت شامل گیجی، حالت تهوع و کاهش شنوایی است. سرگیجه که یک علامت دیگر این بیماری است نوعی گیجی است که درآن فرد احساس می کند که خود یا محیط اطراف در حال چرخش است. سرگیجه در بخش های مختلف زندگی فردی و اجتماعی تاثیرات بدی دارد مثلا توانایی رانندگی ، کار کردن و سایر فعالیت ها با سرگیجه تحت تاثیر قرار می گیرد. داروها و و روش های خود کنترلی می توانند شدت سرگیحه را کاهش دهند.

چندین عامل ممکن است سبب ایجاد این بیماری شونداز جمله عفونت ها و ویروس ها . بنابراین در صورتیکه هر نوع عفونت گوش داشتید باید به سرعت برای درمان آن اقدام کنید . برای پیشگیری از رخداد لابیرنتیت روش خاصی وجود ندارد.

درمان لابیرنتیت معمولا شامل به کار بردن داروها برای کنترل علایم است . اکثر افراد در عرض یک تا سه هفته بهبود علایم پیدا می کنند و بهبودی کامل معمولا تا یک الی 2 ماه ادامه می یابد.

علایم لابیرنتیت چیست؟

علایم لابیرنتیت که نوعی سرگیجه شدید است به سرعت شروع می شود و چندین روز نسبتا شدید است. بعد از ان کم کم از شدت علایم کاسته می شود ولی با حرکت سر به طور ناگهانی برانگیخته می شود.

  • علایم شامل:
  • گیجی-منگی
  • سرگیجه شدید
  • عدم تعادل
  • تهوع و استفراغ
  • وزوز که با زنگ زدن یا سوت کشیدن در گوش خود را نشان می دهد.
  • کاهش شنوایی در فرکانسهای بالا در یک گوش
  • اختلال در فوکوس چشمی

چه چیز باعث ایجاداین بیماری می شود:

لابیرنتیت در هر سنی ممکن است رخ دهد. عوامل مختلفی می توانند باعث ایجاد لابیرنتیت شونداز جمله:

  • بیماریهای دستگاه  تنفسی مانند برونشیت
  • عفونت های ویروسی گوش داخلی
  • ویروس های شکمی
  • ویروس هرپس
  • عفونت های باکتریایی از جملهعفونت های باکتریایی گوش میانی
  • ارگانیسم های عفونی مانند ارگانیسم هایی که ایجاد بیماری لایم (lyme disease ) می کنند.

در صورتیکه هر یک از موارد زیر را داشته باشید شانس ابتلا به لابیرنتیت در شما افزایش می یابد:

  • سیگار کشیدن
  • مصرف زیاد الکل
  • وجود سابقه آلرژی
  • خستگی مزمن
  • وجود استرس زیاد
  • مصرف یکسری از داروها
  • مصرف داروهای OTC به ویژه آسپرین

چه زمان باید به پزشک مراجعه کنیم:

اگر شما علایم لابیرنتیت را دارید باید هرچه سریعتر به پزشک مراجعه کنید. در فاز اول می بایست ارزیابی های کامل گوش داخلی برای شما انجام شود تا وجود لابیرنتیت در شما اثبات شود .  و پس ازآن برای درمان اقدام کنید.

در صورتیکه علایم زیر راداشتید مسئله جدی تر است  و علایم زیر نشان دهنده مسائل حاد تری است و با مشاهده این علایم باید به اورژانس مراجعه کنید:

  • غش کردن
  • تشنج
  • گفتار بریده بریده
  • تب
  • ضعف
  • فلج
  • دوبینی

تشخیص این بیماری چگونه است:

پزشک از طریق معاینه می تواند وجود این بیماری را تشخیص دهد . معاینه شامل ارزیابیهای فیزیکی و نورولوژیک و ادیولوژیک است.

علایم لابیرنتیت ممکن است مشابه بیماری های زیر باشد برای تشخیص افتراقی به ارزیابی های دیگر نیاز است . بیماریها و شرایط مشابه شامل:

ارزیابی هایی که برای تشخیص افتراقی لابیرنتیت به کار می رود شامل این موارد است:

  • ارزیابی های شنوایی
  • آزمایش خون
  • CT اسکن یا MRI
  • EEG که ارزیابی امواج مغزی است
  • ENG  یا VNG که ارزیابی حرکات چشمی است.

درمان لابیرنتیت:

علایم سرگیجه شدید ناشی از این بیماری را با داروهای زیر می توان کاهش داد:

  • آنتی هیستامین ها مانند desloratadine
  • داروهایی که باعث کاهش منگی و حالت تهوع می شود
  • خواب آورها مانند دیازپام
  • کورتیکواستروئیدها مانند prednisone
  • آنتی هیستامینهای بدون نیاز به نسخه مانند fexofenadine T، diphenhydramine یا loratadine
  • در صورت مشاهده عفونت فعال در بدن انتی بوتیک های مناسب توسط پزشک تجویز خواهد شد .

علاوه بر مصرف داروها این تکنیک ها نیز برای بهبود سرگیجه کمک کننده هستند:

  • اجتناب از تغییر پوزیشن ناگهانی بدن یا سر
  • نشستن در هنگام رخداد حمله سرگیجه
  • آرام بلند شدن از موقعیت دراز کش به نشسته و نسته به ایستاده
  • اجتناب از تماشای تلویزیون، صفحه کامپیوتر و نورچراغ چشمک زن در حین حمله سرگیجه
  • نور کم بهتر از نور زیاد و یا خاموشی است

اگر سرگیجه مدت زمان زیاد ادامه داشته باشد درمان های فیزیکی و توانبخشی برای بهبود تعادل توسط شنوایی شناس باید به شما آموزش داده شود.

اگر سرگیجه های شما برای مدت طولانیست که باقی مانده اند و شرایط زندگی شما را تحت تاثیر قرار داده اند و دچار سرگیجه شدید هستید هرچه زودتر برای تشخیص و  دریافت توانبخشی سرگیجه به مرکز سرگیجه آوای امید مراجعه کنید.

شماره های تماس

02144005315

09194707047

سرگیجه شدید چه زمانی خطر ناک می باشد؟

در صورتی که سرگیجه ناگهانی و شدید باشد و موجب اختلال در زندگی شما شود باید حتما نزد پزشک متخصص مراجعه نمائید تا درمان شوید

درصورت بروز سرگیجه شدید چه باید بکنیم؟

در صورت بروز سرگیجه شدید بلافاصله به پزشک مراجعه کنید

من سرگیجه دارم چا پزشک مرا به مرکز شنوایی ارجاع داده است؟
یکی از عوامل اصلی بروز سرگیجه وجود اختلال در سیستم تعادلی در گوش داخلی است . به همین دلیل در زمان بروز سرگیجه به ویژه اگر سرگیجه از نوع چرخشی باشد اولین موردی که باید بررسی شود وضعیت گوش داخلی است. ارزیابی های گوش داخلی در مراکز شنوایی شناسی انجام می شود.

فشار گوش داخلی

فشار گوش داخلی

فشار گوش داخلی

افزایش فشار گوش داخلی در اصطلاح تخصصی  “منیر” نامیده می شود .

بیماری منیر:

بیماری منیر یک اختلال گوش داخلی است که منجر به بروز دوره های مکرر سرگیجه و کم شنوایی و افزایش فشار در گوش داخلی می شود. در اغلب موارد منیر تنها یک گوش را درگیر می کند. این بیماری در هر سنی ممکن است رخ دهد ولی از حدود سن جوانی و میانسالی آغاز می شود. منیر یک بیماری مزمن است ولی درمان های مختلف می تواند باعث بهبود علایم کاهش اثرات نامطلوب این بیماری بر زندگی فرد شود.

علایم:

علایم و نشانه های بیماری منیر شامل:

دوره های عود کننده سرگیجه. در این بیماری دوره های سرگیجه به صورت خودبه خودی اتفاق می افتند. این دوره ها بدون هشدار است و معمولا 20 دقیقه تا چندین ساعت زمان می برد، ولی معمولا بیشتر از 24 ساعت زمان نمی برد. سرگیجه های شدید باعث ایجاد حالت تهوع می شوند.

کم شنوایی: کم شنوایی در بیماری منیر ممکن است نوسانی باشد یعنی به صورت متناوب شخص احساس کم شنوایی و عدم کم شنوایی کند به ویژه  در اوایل آن اما و در نهایت پس از گذشت سالها یک کم شنوایی دایمی در اکثر افراد ایجاد می شود.

صدای گوش(وزوز): وزوز گوش شامل احساس زنگ زدن، سوت کشیدن ،غرش،خش خش و یا هر نوع صدایی در گوش و یا سر بدون منبع خارج یاست. در بیماری منیر معمولا وزوز به صورت صدای غرشی و یا صدای رودخانه و باد احساس می شود

احساس فشار در گوش: افراد مبتلا به بیماری منیر اغلب احساس فشار گوش داخلی در گوش درگیر را دارند. (پری گوش)

اولین دفعه رخداد حمله  سرگیجه ناشی از بیماری منیر معمولا شدیدترین نوع آن است و مدت زمان بیشتری طول می کشد و ترس و وحشت زیادی برای فرد ایجاد می کند. معمولا در طول زمان رخداد و شدت دوره های سرگیجه کمتر می شوند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم:

اگر هریک از علایم ذکر شده در مورد بیماری منیر را دارید بدون اتلاف وقت به پزشک مراجعه کنید تا هرچه سریعتر تشخیص افتراقی در مورد شما صورت گیرد و درمانهای کنترلی اغاز شود.

علل بیماری منیر:

علت اصلی رخداد منیر هنوز ناشناخته است . به نظر می رسد که علایم منیر مربوط به میزان مایع غیر نرمال در گوش داخلی ( آندولنف) و افزایش فشار گوش داخلی  باشد ولی اینکه چه مکانیسمی باعث افزایش حجم مایع می شود شناخته شده نیست.

فاکتورهایی که بر حجم مایع اثر می گذارند و احتمالا در ایجاد منیر دخیل هستند شامل:

  • تخلیه نا مناسب مایع گوش داخلی احتمالا به دلیل انسداد یا ابنورمالیهای آناتومیک
  • پاسخ سیستم ایمنی غیرنرمال
  • عفونت ویروسی
  • استعداد ژنتیکی
  • دردسرهای منیر:

رخداد غیر قابل پیشبینی سرگیجه و عوارض کم شنوایی دایمی زندگی افراد مبتلا به منیر را با دشواری همراه می کند. این بیماری به دلیل بروز سرگیجه های ناگهانی غیر قابل پیشبینی در فرد حس ترس و استرس ایجاد می کند.سرگیجه باعث ایجاد عدم تعادل، افزایش احتمال افتادن و تصادف می شود.

تشخیص و درمان منیر:

پزشک  در وهله اول چند ارزیابی در همان جلسه اول و تاریخچه گیری کامل انجام خواهد داد. اینکه اختلالی منیر محسوب شود نیاز به وجود موارد زیر دارد

  • وجود دو دوره سرگیجه که هرکدام بیست دقیقه یا بیشتر طول بکشد ولی بیشتر از 12 ساعت نباشد
  • با انجام تست شنوایی وجود کم شنوایی اثبات شده باشد
  • وزوز یا احساس پری در گوش شما وجود داشته باشد
  • سایر عوامل شناخته شده ایجاد کننده مشکل رد شده باشد.

 ارزیابی های شنوایی:

تست پایه شنوایی (ادیومتری) برای ارزیابی میزان کشف اصوات در شدت ها و زیر و بمی های مختلف به کار برده می شود و همچنین برای ارزیابی تمایز بین اصوات مشابه در کلمات به کار می رود.افراد مبتلا به بیماری منیر معمولا در شنیدن اصوات فرکانس پایین یا ترکیبی از اصوات فرکانس بالا و پایین دچار اشکال هستند.

ارزیابی های تعادل:

در اغلب افراد مبتلا به منیر بین دوره های رخداد سرگیجه (حمله سرگیجه) حس تعادل به سطح نرمال خود باز می گردد ولی ممکن است شخص همچنان از عدم تعادل رنج ببرد.

ارزیابی هایی که عملکرد گوش داخلی در بیمارن منیری را ارزیابی می کند شامل:

VNG: ویدئونیستاگموگرافی

تست VNG عملکرد تعادلی فرد را با استفاده از حرکات چشم مورد بررسی قرار می دهد . حس گرهای مربوط به تعادل در گوش گوش داخلی با عضلاتی که حرکت چشم را کنترل می کنند در ارتباط هستند. این ارتباط ما را قادر می سازد در حالیکه روی یک نقطه فوکوس کرده ایم سر را بتوانیم حرکت دهیم.

EcoG : الکتروکوکلئوگرافی:

تست ECOG وضعیت گوش داخی را در پاسخ به صدا مورد بررسی قرار می دهد. و در صورتیکه در حجم و میزان مایع گوش داخلی غیرنرمالی ای وجود داشته باشد  و افزایش فشاز گوش داخلی وجود داشته باشد توسط این تست شناسایی می شود. ولی این تنها منحصر به بیماری منیر نیست.

تست برای رد کردن سایر بیماریها:

تست خون و تصویربرداری MRI برای رد کردن بیماریهایی که علایم مشابه با منیر دارند به کار می روند.

درمان منیر:

برای بیماری منییر درمان قطعی وجود ندارد. تعدادی از درمان ها برای کاهش شدت و وقوع حملات سرگیجه به کار می رود.هرچند که برای درمان کم شنوایی ناشی از منییر هیچ درمانی بجز استفاده از سمعک وجود ندارد.

داروهای سرگیجه:

برای کاهش شدت حملات سرگیجه پزشک ممکن است داروهایی را تجویز کند

داروهای درمان بیماری سفر: مانند meclizine  یا دیازپام (والیوم) که باعث کاهش حس سرگیجه می شود . به کنترل تهوع و استفراغ کمک می کند.

داروهای ضد تهوع: مانند پرومتازین که برای کنترل تهوع و استفراغ در دوره های سرگیجه به کار می رود.

درمانهای طولانی مدت

  • پزشک برای کاهش فشار گوش داخلی ممکن است  برای شما دیورتیک تجویز کند و کاهش مصرف نمک رژیم غذایی قطعی برای کاهش حملات منیر است.
  • درمان های غیرتهاجمی و عمل های جراحی: برخی از بیماران مبتلا به منییر مکن است به درمان زیر نیاز پیدا کنند:
  • توانبخشی:اگر شما بین دوره های سرگیجه مشکل تعادلی دارید توانبخشی وستیبولار برای بهبود تعادل شما بسیار کمک کننده است
  • سمعک: در بیماران مبتلا به منییر که کم شنوایی آنها ثابت شده است استفاده از سمعک در گوش مبتلا اکیدا توصیه می شود و سودمند است .

درمان فشارگوش :

برای سرگیجه هایی که درمان دشواری دارند به کار بردن فشار به گوش میانی برای کاهش ساخت مایع در گوش داخلی مفید است. دستگاهی که فشار را تولید می کند Meniett pulse generator  که پالس هایی از فشار را به کانال گوش از طریق یک لوله تهویه وارد می کند. این درمان در منزل قابل انجام است به صورت سه بار در روز و هربار به مدت 5 دقیقه.

درمان فشار مثبت باعث بهبود علایم سرگیجه وزوز و فشار گوش در بعضی از مطالعات شده است.

اگر هیج یک از روش های درمانی محافظه کارانه بالا مفید واقع نشد ممکن است نیاز به درمان های تهاجمی باشد.

تزریق گوش میانی:

داروهایی که به گوش میانی تزریق می شوند و سپس در گوش داخلی جذب می شوند می توانندعلایم سرگیجه را بهبود دهند. این داروها در مطب پزشک متخصص گوش و حلق وبینی تجویز می شوند داروهای تزریقی به کار رفته شامل:

جنتامایسین: آنتی بیوتیکی است که برای گوش داخلی اثر سمی دارد و بنابراین عملکرد تعادلی گوش داخلی را تخریب می کند.و باعث بهبود علایم سرگیجه می شود

استروئیدها: مانند دگزامتازون در بعضی از بیمارها می تواند حملات سرگیجه را کنترل کند. هرچند که اثرات این دارو کمتر از جنتامایسین است ولی تخریب کمتری ایجاد می کند و بنابراین کمتر شنوایی را از بین می برد.

جراحی:

اگر حملات سرگیجه مربوط به بیماری منییر شدیدو طاقت فرسا باشدو هیچ یک از درمان ها کمک نکند عمل جراحی انتخاب بعدی است عمل های جراحی شامل:

عمل ساک آندولنفاتیک:

ساک آندولنفاتیک در تنظیم سطح مایع گوش داخلی نقش دارد و در این عمل ساک آندولنفاتیک د کامپرس می شود که این باعث کاهش سطوح زیادی مایع می شود. در بعضی موارد این عمل با قرار دادن شنت ( shunt)( تیوبی که باعث تخلیه مایع گوش داخلی می شود) همراه است.

لابیرنتکتومی:

در این عملف جراح بخش تعادلی گوش داخلی را به طور کامل بر می دارد پس در واقع عملکرد هر دو بخش شنوایی و تعادل در گوش مبتلا از بین می رود. این عمل تنها در صورتیکه فرد در حال حاضر کم شنوایی عمیق و یا نزدیک به عمیق داشته باشد صورت می گیرد.

قطع عصب وستیبولار:

این عمل شامل قطع  شاخه ای از عصب است که تعادل و سنسورهای حرکت را در گوش داخلی به  مغزرا  به هم متصل می کند است. این عمل معمولا با حفظ شنوایی سعی در از بین بردن بخش تعادلی در گوش مبتلا دارد .

اصلاح سبک زندگی و درمان های خانگی:

یک سری تاکتیک های خود مراقبتی برای کاهش اثرات بیماری منییر می تواند کمک کننده باشد:

هرجا احساس سرگیجی یا سبکی سر کردید بنشینید یا دراز بکشید: در بین یک اپیزود سرگیجه از کار هایی که علایم و نشانه های بیماری شما را تشدید می کند اجتناب کنیدمانند حرکات ناگهانی ،نور زیاد و شدید، تماشای تلویزیون یا کتاب خواندن. سعی کنید برروی شیئی که ثابت است فوکوس کنید

در حین حمله و بعد از حمله استراحت کنید:سریع به فعالیت های روزانه خود برنگردید

هوشیار باشید ممکن است تعادل خود را از دست بدهید: افتادن می تواند منجر به آسیب های جدی شود. حتما در هنگام خواب  شب یک چراغ کوچک را روشن بگذارید.

تغییراتی که در سبک زندگی باید بدهید:

برای جلوگیری از بروز سرگیجه موارد زیر را انجام دهید:

  • نمک را حذف کنید: مصرف غذاها و نوشیدنی های حاوی نمک بازگشت مایع را افزایش می دهد .
  • مصرف کافئین ، الکل و سیگار را محدود کنید:این مواد برحجم مایع در گوش اثر دارند

 

 

 

 

 

 

 

 

سرگیجه و سردرد

سرگیجه و سردرد

سرگیجه و سردرد

یکی از بیماریهایی که باعث ایجاد سرگیجه و سردرد می شود میگرن دهلیزی است

میگرن دهلیزی چیست؟

میگرن یکی از ناتوان کننده ترین اختلالات مزمن در ایالات متحده است. این بیماری تقریبا به اندازه فشار خون بالا، شیوع دارد و شیوع آن بیشتر از آسم و دیابت شیرین است. از همه مهمتر، میگرن در طی سالهایی که انتظار می‌رود پربارترین سال های زندگی باشد، مردم را مبتلا می‌کند: بین 20 تا 40 سالگی برای بیشتر زنان، با دامنه سنی کمی ‌بیشتر برای مردان.

علیرغم قابلیت های تشخیصی بهتر و تلاش برای ارتقا سطح آگاهی و آموزش عمومی، تخمین زده می‌شود که تقریباً 50٪ از میگرن ها تا به امروز تشخیص داده نشده یا تحت مدیریت نادرست قرار می‌گیرند. بسیاری از افراد خوددرمانی می‌کنند یا برای سینوس یا دیگر انواع غیر میگرنی سردرد به طور نامناسب درمان می‌شوند.

میگرن که معمولاً به عنوان “سردرد بیمار” توصیف می‌شود، به طور معمول با شروع یک طرفه درد سر، شدت پیشرونده درد، حالت ضربانی یا کوبیدن و تداخل در فعالیت های معمول فرد مشخص می‌شود. معمولا همراه با علائم فوتوفوبیا (حساسیت به نور) یا حساسیت به صدا (عدم تحمل صدا) و همچنین حالت تهوع و یا استفراغ است و اغلب منجر به ناتوانی در انجام کارهای روزمره می‌شود.

 

اختلال عملکرد میگرن و دهلیز

تقریباً 40٪ بیماران میگرنی دارای برخی از سندرم دهلیزی همراه هستند که شامل اختلال در تعادل و یا سرگیجه در یک زمان دیگر است. این ممکن است قبل، حین، بعد از آن یا کاملاً مستقل از واقعه میگرن باشد. برخی موازنات جالب بین اختلال عملکرد دهلیزی میگرنی و غیر میگرنی وجود دارد. بسیاری از مواد غذایی و محرک های محیطی برای میگرن همان مواردی است که در بیماران با اختلال عملکرد دهلیزی غیر میگرنی وجود دارد. نوسانات هورمونی، غذاها و تغییرات آب و هوایی (تغییرات فشار) اغلب هر دو وضعیت را تشدید می‌کند. سرانجام، اصلاحات رژیم غذایی و داروهای خاص مورد استفاده در مدیریت میگرن ممکن است باعث بهبود یا جلوگیری از جزء دهلیزی میگرن شود.

تظاهرات بالینی علائم دهلیزی که اغلب با میگرن ارتباط دارند شامل سرگیجه است (اما محدود به آن نمی‌شود). عدم تحمل حرکت نسبت به سر، چشمها و/ یا بدن؛ حملات سرگیجه خود به خودی (اغلب با تهوع و استفراغ همراه است)؛ کاهش تمرکز چشم با حساسیت به نور؛ حساسیت به صدا و وزوز گوش؛ از دست دادن تعادل و آتاکسی؛ گردن درد همراه با اسپاسم عضلانی در عضله فوقانی ستون فقرات گردنی. سردرگمی و تغییرات شناختی؛ عدم آگاهس یه موقعیت فضایی؛ و اضطراب/ وحشت.

در حالی که میگرن غالباً با سرگیجه عودکننده خوش خیم بزرگسالان یا سرگیجه پاروکسیسمال در دوران کودکی در ارتباط است، بیمار میگرنی حتی پس از پایان واقعه سردرد میگرنی نیز دارای سرگیجه وضعیتی حمله‌ای خوش خیم (BPPV) هستند. تصور می‌شود که این امر ناشی از ترکیبی از حوادث عروقی همراه با تغییر فعالیت عصبی مرتبط با رویداد میگرن باشد. اعتقاد بر این است که این تغییرات بیشتر روی اتریکول و/ یا قسمت فوقانی عصب دهلیزی و شریان دهلیزی قدامی اثر میگذارد تا ساکول و قسمت تحتانی عصب دهلیز و سرخرگ دهلیزی خلفی. این ممکن است توضیح دهد که چرا اغلب نتایج طبیعی با آزمایش های پتانسیل عضلانی برانگیخته دهلیزی (VEMP) در بیماران میگرنی دیده می‌شود که BPPV واقعی ندارند. با اینحال VEMP همچنان می‌تواند در تمایز تظاهرات بالینی میگرن در مقابل سندرم منیر یا BPPV مفید باشد. معمولاً به دنبال یک حادثه میگرنی، شدت VEMP معمولاً بیش از حد پاسخ می‌دهد، در حالی که با تشدید منیر، شدت پاسخ گوش کمتر خواهد شد و در موارد BPPV نیز، زمان نهفتگی پاسخ معمولاً طولانی می‌شود.

 

عوامل ایجاد کننده میگرن دهلیزی

توجه: برخی از عوامل محرک زیر ممکن است در انواع دیگر اختلالات دهلیزی نیز وجود داشته باشد.

  • محرک های غذایی
  • پنیرهای کهنه یا رسیده (نمونه ها: چدار، گرویر، اممنتالر، استیلتون، بری، گودا، رومانو، پارمزان، فتا، بلو، کاممبر)
  • غذاهایی که حاوی مقادیر زیادی مونوسدیم گلوتامات (MSG) هستند. غذاهای آسیایی اغلب مقادیر زیادی MSG دارند.
  • گوشت دودی یا فرآوری شده مانند بیکن، سوسیس، ژامبون، سالامی، پپرونی، شاه ماهی ترشی، بولونیا، جگر مرغ و هات داگ
  • غذایی که با نرم کننده گوشت، سس سویا، سرکه (به جز سرکه سفید) یا عصاره مخمر تهیه می‌شود و غذایی که تخمیر، ترشی یا مارینار شده باشد
  • غلاف نخود و غلاف لوبیا مانند لوبیای لیما و سرمه ای
  • پیاز، زیتون، خیارشور
  • الکل (به ویژه شراب قرمز، بندر، شری، اسکاچ، جین و بوربن)
  • خامه ترش، ماست، دوغ
  • نان تازه و گرم، کیک قهوه، دونات
  • آسپارتام بیش از حد (شیرین کننده مصنوعی)
  • شکلات، کاکائو
  • آجیل، کره بادام زمینی
  • میوه های خاص از جمله انجیر، آووکادو، کشمش، آلو قرمز، میوه شور، پاپایا، موز و مرکبات
  • چای، قهوه، کولا بیش از حد

 

محرک های دیگر سرگیجه و سردرد

  • نوسانات هورمونی
  • تغییرات فشار
  • اختلال خواب
  • استرس
  • داروها

 

تشخیص سندرم های میگرن

بیشتر افراد میگرن را با درد شدید سر و یک دوره ناتوانی مرتبط می‌دانند. با این حال، بخش بزرگی از افراد مبتلا به میگرن اغلب بدون درد هستند، علائم غالب آنها در عوض سرگیجه (احساس چرخش) یا گیجی/ عدم تعادل (از دست دادن تعادل)، گیجی ذهنی، گمراهی، دیس آرتری، اعوجاج بینایی یا تغییر در وضوح بینایی، یا بی حسی اندام. این حالات ممکن است منجر به مراجعه به اورژانس و آزمایشات گسترده، تصویربرداری و سایر ارزیابی های تشخیصی شود (که اغلب نتایج طبیعی دارند و منجر به افزایش سردرگمی ‌و اضطراب از طرف بیمار می‌شود). علاوه بر این، داروهای ضد استفراغ اغلب تجویز می‌شود که ممکن است دارای عوارض جانبی خواب آوری همراه با افزایش بی ثباتی وضعیتی و افزایش خطر سقوط باشد.

پزشکان با این حالت روبرو هستند که سعی در استفاده از روشهای آزمایش بالینی عینی برای تعیین علت (علل) علائم بیمار و بهینه سازی درمان دارند. اغلب، ترکیبی از علل وجود دارد که می‌تواند روند تشخیص را پیچیده یا مبهم کند.

برای تشخیص بهتر بیماران مبتلا به اختلالات سردرد اولیه، پزشکان باید از طبقه بندی بین المللی اختلالات سردرد در انجمن بین المللی سردرد استفاده کنند. این معیارها، که توسط متخصصان مغز و اعصاب و سایر متخصصان سردرد استفاده می‌شود، تقریباً در همه کتابخانه ها، به صورت آنلاین یا چاپی به راحتی در دسترس است.

سردردهای میگرنی (با هاله یا بدون هاله)، سردرد تنشی، سردرد خوشه ای، همی کرانیا پاروکسیسم و سردرد مزمن روزانه اکثریت عمده اختلالات سردرد اولیه را تشکیل می‌دهند. انواع میگرن، مانند سردرد پس از سانحه ناشی از آسیب دیدگی مغزی، میگرن تحت فشار و سردردهای ارگاسماتیک خوش خیم، بیشتر شناخته می‌شوند. این حالات مختلف ممکن است با سندرم دهلیزی همراه شوند که اغلب از سردرد اصلی ماندگارتر و ناتوان کننده تر است.

 

مکانیسم های میگرن

ظهور فن آوری های جدید، مانند مطالعات تصویربرداری عملکردی/ پویا در مستند سازی تکامل فرآیندهای میگرن نویدبخش است. در نتیجه، درک بهتری از روند عروقی و عصبی میگرن ایجاد شده است.

اجماع بر این است که انواع سردرد که در بالا ذکر شد (به ویژه انواع میگرن/ عروقی) مربوط به پاتوفیزیولوژی مختلط هستند، با گسترش مغزی دپرشن Leão (گسترش خود به خودی بار الکتریکی در امتداد قشر) و به دنبال آن گیرنده های درد واقع در ساقه مغز نه چندان دور از دستگاه دهلیزی. سپس انتشار انتقال دهنده های عصبی منجر به گشاد شدن رگ های خونی نزدیک پوست سر و سایر ساختارهای خارج از ماده مغز می‌شود.

تصور می‌شود میگرن یک بیماری ارثی است که باعث ایجاد “آسیب پذیری” در برابر تخلیه غیرطبیعی نورون ها (متفاوت از آنچه در صرع مشاهده می‌شود) شده که ترجیحاً مناطق ساقه مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و توسط یک رویداد شیمیایی ایجاد می‌شود.

نظریه عروقی مدت هاست که مورد قبول واقع شده است (و شاید بهتر بتوان آن را درک کرد) که ممکن است پذیرش اجزای عصبی و تظاهرات دهلیزی همراه را برای برخی از پزشکان دشوار کند.

مکانیسم دقیق میگرن هنوز کاملاً مشخص نیست. اما از آنجا که ثابت شده است که پاتوفیزیولوژی میگرن فقط عروقی نیست و اکنون تصور می‌شود ترکیبی از فرآیندهای عروقی و عصبی تغییر یافته باشد، پذیرش و درمان وستیبولوپاتی مرتبط با میگرن راحت تر است.

ارزیابی و آزمایش

میگرن و انواع آن باید در محیط بالینی با ترکیبی از مدیریت پزشکی و تکنیک‌های آزمایش جامع و توانبخشی که کاملترین و پایدارترین سود را برای بیمار دارند، مورد توجه قرار گیرد.

بیماران مبتلا به سرگیجه همراه با میگرن (MAV) اغلب توسط متخصصین شنوایی سنجی و درمانگران توانبخشی دهلیزی برای ارزیابی و درمان مشاهده می‌شوند. این متخصصان پیراپزشکی غالباً برای کمک به پزشک مراقبت های اولیه برای تشخیص MAV مورد نیاز هستند.

پس از یک تاریخچه گیری اولیه و کامل، از جمله تلاوت علائم مداوم و اختلال در فعالیت های زندگی روزمره، برای تعیین برنامه مراقبت و درمان بهینه، معمولاً آزمایشاتی انجام می‌شود. تعداد زیادی از روش ها برای آزمایش بیماران مبتلا به MAV در دسترس است و هنوز پروتکل آزمایش بهینه برای این جمعیت مشخص نشده است. برخی از ترکیبات تست شنوایی رایانه ای و عملکرد دهلیزی به طور معمول استفاده می‌شود، از جمله آزمایش وضعیتی با ویدئواوکولوگرافی، ارزیابی اوکولوموتور و رفلکس دهلیزی-چشمی (VOR)، ثبات گیز و/ یا تست اندازه حدت بینایی داینامیک؛ تست مجرای افقی با vENG (الکترونیستاگموگرافی ویدئویی)، تست کالریک یا صندلی چرخشی (ترجیحی)، شنوایی سنجی و ABR (آزمون پاسخ برانگیخته شنوایی ساقه مغز)؛ تعادل عملکردی و ارزیابی راه رفتن با CDP (پاسچروگرافی دینامیک کامپیوتری) و VEMP.

یک مولفه مهم ارزیابی، ثبت دقیق میزان محدودیت ظرفیت های عملکردی روزانه است. تعدادی پرسشنامه و شاخص برای این منظور استفاده شده است، از جمله پرسشنامه سرگیجه جاکوبسن، شاخص راه رفتن داینامیک، مقیاس اطمینان تعادل ویژه فعالیتها، آزمون Timed Up و Go و سایر موارد.

درمان

این روش که بالاترین تأثیر را در مدیریت سرگیجه میگرن دارد، ترکیبی از داروها، توانبخشی دهلیزی و اصلاح سبک زندگی است که شامل محدود کردن عوامل خطر مرتبط با میگرن (موارد مربوط به رژیم غذایی، خواب، استرس، ورزش و محیط) است.

 

دارو

داروها ممکن است برای جلوگیری از میگرن یا توقف آن تجویز شوند. داروهایی که برای جلوگیری از حملات مکرر میگرن استفاده می‌شوند، شامل بتا بلاکرها، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای، مسدود کننده های کانال کلسیم و داروهای ضد تشنج خاص (Depakote و Topamax) هستند. طی چند سال گذشته، ونلافاکسین (Effexor XR) به یکی از درمان های دارویی پیشگیرانه مورد علاقه بیماران مبتلا به سرگیجه مرتبط با میگرن تبدیل شده است. داروهایی که معمولاً برای جلوگیری از میگرن استفاده می‌شوند، آسپرین، ایبوپروفن، ایزومتفتین موکات و تریپتان ها مانند Imitrex و Relpax هستند. برخی از این داروها با جلوگیری از عملکرد سروتونین (انتقال دهنده عصبی که باعث انقباض رگهای خونی بزرگ می شود) یا پروستاگلاندین ها (خانواده ای از مواد شیمیایی تحریک شده توسط استروژن که باعث انبساط و انقباض رگ های خونی می‌شوند)، عمل می‌کنند.

 

توانبخشی دهلیزی

سرگیجه و سردرد

فواید توانبخشی دهلیزی به طور کامل برای کاهش علائم و بازیابی عملکرد اختلالات مرتبط با دهلیز به اثبات رسیده است. معمولاً برای بیمار مفید است که داروهای تجویز شده را قبل از شروع دوره توانبخشی دهلیزی شروع کند. این ممکن است تحمل بهتری را در رژیم ورزشی، بدون تشدید علائم ایجاد کند. شدت دوره توانبخشی به تدریج با افزایش توانایی های بیمار، افزایش می‌یابد اما هنوز در حد کافی پایین است تا یک رویداد دیگر میگرن آغاز نشود.

برای بیمارانی که تغییراتی در عملکردهای حرکتی چشم و نقص VOR ایجاد می‌کنند و باعث اختلال در ادراک بینایی می‌شود، یک برنامه توانبخشی متمرکز متشکل از تمرینات VOR و ثبات گیز که بر دقت بینایی تأکید دارند، موثر است. دستگاه های مختلف ردیابی چشم به صورت تجاری در دسترس هستند که به معاینه کننده اجازه می‌دهد تا نه تنها توانایی بیمار در ردیابی بصری اشیا را کنترل کند، بلکه “روش” ردیابی چشم که توسط بیمار استفاده می‌شود نیز ارزیابی گردد. آگاهی فضایی ممکن است تغییر کند و تمرینات تأکید بر ادراک و درک بصری در این حالت مفید هستند. جداسازی افزایشی زمینه های دید در حین تمرینات ردیابی بصری ممکن است در تثبیت تغییرات از نظر موقعیت مفید باشد. تمرینات تعامل دهلیزی-بینایی همچنین توانایی ردیابی چشم را بهبود می‌بخشد. مشخص شده است که تمرینات مخصوص سرعت، بیشترین تأثیر را دارند. سرعت تمرینات باید با کاهش سرعت اندازه گیری شده در نتایج آزمون مطابقت داشته باشد. انجام تمرینات بازآموزی بصری با سرعت تصادفی و نه با سرعت خاص ممکن است تأثیر کمتری داشته باشد. در مواردی که BPPV وجود دارد، انجام مانورهای درمانی کانال موثر است و به دنبال آن تمرینات عادت پذیری در خانه انجام می‌شود.

در بیماران مبتلا به گردن درد و اسپاسم عضلات گردن که دامنه حرکتی را محدود می‌کند، درمان همچنین ممکن است شامل روشهای مختلف، تحرک دستی و کشش بخشهای فوقانی گردن باشد، به منظور کاهش اسپاسم عضلات و محافظت و بازیابی تحرک طبیعی گردن. به عنوان مکمل درمانی، تزریق بیشتر بلوک کننده عصب پس سری (GON) اغلب در کاهش علائم و بازیابی حرکت مفید است. برخی از پزشکان معالج در حال حاضر از بوتاکس در این تزریقات برای اثر ماندگارتر استفاده می‌کنند.

اصلاحات سبک زندگی

برای درمان میگرن (سرگیجه و سردرد )تلاش مداوم بیمار برای رعایت اصلاحات لازم در سبک زندگی (از جمله اجتناب از عوامل میگرنی ذکر شده در بالا)، استفاده از دارو طبق دستورالعمل، و کارهای خاص و تمریناتی که به طور مستقل در خانه انجام می‌شود برای موفقیت برنامه توانبخشی کلی حیاتی است. چنین پایبندی برای کاهش موثر علائم و محدودیت های عملکرد ناشی از سرگیجه همراه با میگرن (MAV) ضروری هستند.

 

نتایج آزمایش دهلیزی که معمولاً در بیماران مبتلا به گیجی مربوط به میگرن مشاهده می‌شود

در طی فیلمبرداری ویدئویی، یک ویژگی شایع این است که ثبات ضعیف در نگاه با “لغزش” چشم وجود دارد که اغلب همراه با نیستاگموس خودبخودی جهت دار به سمت بالا یا پایین است، که با اضافه شدن فیکسیشن، سرکوب نمی‌شود. نیستاگموس جانبی ناشی از نگاه به یک طرفه یا دو طرفه معمولاً مشاهده می‌شود. همچنین ممکن است توانایی مهار عملکرد رفلکس چشم دهلیزی (VOR)، برای دستیابی به مانورهای تعقیب چشم و سر، کاهش یابد. این نتایج ممکن است به این دلیل باشد که تصور می‌شود مخچه (که مسئول هماهنگی عملکردهای تثبیت نگاه است) در تغییرات عروقی و عصبی مرتبط با میگرن نقش دارد.

آزمایش سایر عملکردهای مخچه ای (شامل حرکات هماهنگ اندام ها) ممکن است نتایج عادی داشته باشد، بدون بی ثباتی وضعیتی یا آتاکسی/ آپراکسی قابل مشاهده، اما بی ثباتی وضعیتی اغلب مشهود است. آزمایش‌های پیگیری روان اغلب نتایج غیرعادی را به همراه دارد (اگرچه این آزمایشات را باید از تغییرات مربوط به سن متمایز کرد). بنابراین، ممکن است فقط آن فرآیندهای عصبی مخچه مرتبط با حرکات چشم هماهنگ در میگرن تحت تأثیر قرار بگیرند، و نه اتصالات عصبی شامل پایداری وضعیتی.

پاسچروگرافی دینامیک رایانه ای (CDP) ممکن است نتایج مثبتی برای بی ثباتی وضعیتی به دست آورد، به ویژه هنگامی‌که در ترکیب با حرکات سر برای انجام وظیفه دوگانه و درگیری سیستم اتولیتیک استفاده شود. تغییرات در استراتژی های تعادل معمولاً اندازه گیری می‌شوند و لازم است با توجه به اقدامات آزمایشی، با تمرینات ویژه تعادل برطرف شوند.

تست حرکت ساکادی چشم معمولاً طبیعی است، اما ممکن است یک نیستاگموس برگشتی در پی شلیک های عصبی بیش از حد وجود داشته باشد. آزمایش گیز جهت دار معمولاً غیر طبیعی است، همانطور که تست تکان سر Halmagyi نیز انجام می‌شود. تست HIT (آزمایش ضربه سر) ممکن است در مستندسازی یافته های عینی رفلکس دهلیزی-چشمی و نقص ثبات گیز مفید باشد. با مانور وضعیتی دیکس-هالپایک (مگر اینکه BPPV واقعی نشان داده شود)، هیچ جرء چرخشی نیستاگموسی معمولاً مشهود نیست. با این وجود در فاز حاد میگرن ممکن است نیستاگموس چرخشی دو طرفه به آزمایش وضعیتی و گیز اضافه شود.

با ارزیابی رفلکس دهلیزی-چشمی غیرفعال از طریق روشهای خودکار یا با صندلی چرخشی مکانیکی، معمولاً مقداری افزایش غیر عادی همراه با تغییر فاز همراه مشهود است. تعاملات بینایی-دهلیزی می‌تواند کاملاً غیرطبیعی بوده و علائم افزایش سرگیجه، اغلب همراه با حالت تهوع همراه باشد. نیستاگموس پس از اپتوكینتیك (OKAN) معمولاً به طور متقارن طولانی می‌شود. ارزیابی SVV غالباً غیرطبیعی است و همراه با تغییر حس موقعیت مکانی است.

سرگیجه در خواب

سرگیجه در خواب

سرگیجه در خواب

BPPV :

سرگیجه در خواب و یا  سرگیجه ای که با پهلو به پهلو شدن در خواب ایجاد می شود یکی از شایعترین سرگیجه هاست که علت آن عمدتا ناشی از  سرگیجه وضعیتی خوش خیم  (BPPV ) است این سرگیجه به صورت  احساس ناگهانی چرخش  محیط اطراف  و یا چرخش خود فرد متعاقل تغییر ناگهانی در پوزیشن سر و یا بدن بروز می کند.

این اختلال باعث بروز سرگیجه های ملایم تا شدید می شود. این نوع سرگیجه با تغییرات خاصی در پوزیشن سر شروع می شود. این اتفاق معمولا زمانی اتفاق می افتد که سر را به بالا و پایین حرکت می دهیم وقتی در حالت دراز کش پهلو به پهلو می شویم یا وقتی از رختخواب بلند می شویم و یا زمانی که از کمد بالا مثلا کابینت بالایی چیزی بخواهیم برداریم.

هرچند که این مشکل بسیار دردسرساز است ولی به ندرت خیلی اختلال جدی ای محسوب می شود بجز زمانی که این اختلال باعث افزایش شانس افتادن شود.

خوشبختانه برای این نوع از سرگیجه درمان های مناسبی وجود دارد که با مراجعه  به مرکز شنوایی شناسی و تعادل آوای امید می توان به این درمان ها رسید.

سرگیجه در رختخواب

 علایم BPPV :

علایم این بیماری ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • گیجی
  • احساس اینکه شما یا محیط اطراف تان در حال حرکت و یا چرخیدن است
  • احساس عدم تعادل
  • حالت تهوع
  • استفراغ

علایم و نشانه های این نوع سرگیجه گذرا هستند و این علایم  کمتر از یک دقیقه باقی می مانند . دوره های این نوع از سرگیجه برای مدتی ممکن است کلا از بین بروند و دوباره بعد از یک مدت بروز کنند.

فعالیت هایی که باعث بروز علایم BPPV  می شوند از یک فرد به فرد دیگر بسیار متغیر است ولی در اغلب افراد با حرکت سر شروع می شود.بعضی افراد نیز در هنگام ایستادن و راه رفتن احساس عدم تعادل می کنند.

علایم BPPV

این نوع از سرگیجه در صورتیکه با علایم زیر همراه باشد مورد اورژانسی محسوب می شود که باید برای بررسی بیشتر هرچه سریعتر به پزشک مراجعه شود:

  • سردرد ای که از سردردهای همیشگی متفاوت است
  • تب
  • دوبینی یا تار دیدن
  • اشکال در صحبت کردن
  • بی حسی دست و پا
  • بی هوشی
  • افتادن یا اختلال در راه رفتن

علایم و نشانه های فهرست شده در بالا می تواند نشان دهنده اختلالات جدی تری باشد.

علت سرگیجه در خواب یا BPPV:

در اغلب موارد بروز BPPV دلایل شناخته شده ای ندارد که به آن BPPV از نوع ادیوپاتیک گفته می شود.

در صورتیکه  این بیماری دارای علت باشد معمولا به دنبال ضربه های آرام تا شدید به سر رخ می دهد. عللهای کمتر شایع شامل بیماریهای آسیب رسان به گوش داخلی و به ندرت آسیب هایی که در حین عمل های طولانی مدت  که شخص به پشت خوابیده است مانند صندلی دندان پزشکی ممکن است رخ دهد. این اختلال می تواند همراه با میگرن نیز وجود داشته باشد.

نقش گوش در سرگیجه چیست:

در درون گوش یک ارگان بسیار ظریف به نام لابیرنت دهلیزی وجود دارد که متشکل از سه ساختار لوله مانند که به آن مجاری نیمدایره گفته می شود. در درون این مجاری نیمدایره مایع و ساختارهای مویی مانند حسی وجود دارد که حرکات سر را مانیتور می کند.

ساختارهای دیگر در درون گوش که اوتولیت نامیده می شوند حرکات سر در محور افقی را مانیتور می کنند (بالا به پایین و چپ به راست) در درون این اوتولیت ها کریستالهایی وجود دارد که انسان را نسبت به جاذبه حساس می کند.

به دلایل گوناگونی این کریستال ها ممکن است از جای خود کنده شوند و وارد یکی از مجاری نیمدایره شوند که این باعث می شود که مجاری نیمدایره به موقعیت سر حساس شود در حالیکه به طور طبیعی مجاری نیمدایره به موقعیت سر درخط افقی حساس نیستند که این باعث بروز احساس سرگیجه می شود.

ریسک فاکتورهای بروز BPPV:

این بیماری اغلب در افراد بالای 50 سال رخ می دهد ولی در هر سنی ممکن است رخ دهد. و در زنان نسبت به مردان شایعتر است. ضربه به سر یا هر اختلال دیگری که در ارگانهای تعادلی رخ دهد فرد را نسبت به ابتلا به BPPV مستعد تر می کند.

تشخیص:

برای تشخیص BPPV به انجام یک سری از ارزیابی ها نیاز است تا علت اصلی سرگیجه شناسایی شود. در حین معاینه فیزیکی پزشک شما موارد زیر را جستجو می کند:

  • علایم و نشانه های سرگیجه که با حرکات چشم یا سر تحریک می شود و در عرض کمتر از یک دقیقه از بین می رود
  • سرگیجه همراه با حرکات مخصوص چشم که زمانی که درازکش هستید و سر را به یک سمت برمی گردانید اتفاق می افتد
  • رخداد حرکات غیر ارادی چشم هنگامی که در حالت درازکش پهلو به پهلو می شوید
  • عدم توانایی کنترل حرکات چشم ها

در صورتیکه پزشک با این ارزیابی های ابتدایی نتواند به نتیجه برسد ممکن است ارزیابی های زیر را توصیه کند.

 مانور تشخیصی و VNG :

هدف از انجام این ارزیابی ها شناسایی حرکات غیر طبیعی چشم است. این ارزیابی ها کمک می کند تا به طور دقیق مشخص شود که  آیا گوش داخلی عامل ایجاد سرگیجه است  یا خیر. در این ارزیابی ها سر در موقعیت های مختلف قرار می کیرد و یا ارگانهای تعادلی توسط هوا یا آب تحریک می شوند.

VNG

MRI:

این ارزیابی برای بررسی وجود اختلالات خاص در عصب و بررسی علت سرگیجه توصیه می شود.

.

درمان BPPV :

این بیماری ممکن است خود به خود در عرض چند هفته تا چند ماه از بین برود . اما برای رفع سریعتر آن پزشک و یا شنوایی شناس با استفاده از مانورهایی به درمان آن می پردازند.

این مانورها در مطب و تحت نظر متخصص انجام می شود و شامل چندین حرکت ساده و آرام برای جا به جایی سر است. هدف از انجام این مانور حرکت ذرات به خارج از  کانالهای نیمدایره است. و قرار گرفتن این ذرات در جای اصلی خود که اندامهای اوتولیت است می باشد.

این مانور معمولا بعد از یک تا دو جلسه درمان، اثرگذار است. در ادامه درمان در مطب شنوایی شناس به شما مانورهایی راآموزش خواهد داد که در منزل انجام دهید.

درمان جراحی:

در شرایط بسیاربسیار نادر که این مانورها موثر نیستند پزشک ممکن است درمان جراحی را برای شما در نظر بگیرد. در این صورت یک پلاک استخوانی برای مسدود کردن بخشی از گوش داخلی که ایجاد سرگیجه می کند به کار می رود.این پلاک از پاسخدهی مجاری نیمدایره به حرکات سر خودداری می کند. شانس موفقیت این عمل 90 درصد است.

اصلاح سبک زندگی و درمانهای خانگی برای BPPV:

اگر شما از سرگیجه های ناشی از BPPV رنج می برید به نکات زیر توجه کنید:

  • هر لحظه دقت کنید که  احتمال رخ دادن عدم تعادل در شما وجود دارد که می تواند منجر به افتادن و یا آسیب های جدی شود.
  • در هرزمان و مکانی که احساس سرگیجه کردید بلافاصله بنشینید
  • حتما در تاریکی شب یک چراغ را برای دید مناسب همیشه روشن بگذارید
  • در صورتیکه در ریسک خطر افتادن قرار دارید به صورت موقت از عصا استفاده کنید

در صورتیکه علایم BPPV را دارید به مرکز شنوایی و تعادل آوای امید مراجعه کنید. در صورتیکه به متخصص گوش و حلق و بینی مراجعه کردید پزشک  برای ارزیابی های لازم شما را به مراکز شنوایی شناسی ارجاع خواهد داد.پیش از مراجعه به پزشک علایم خود را به دقت بنویسید از زمان شروع علایم تا اینکه چه زمانهایی رخ می دهد

هرنوع سابقه ضربه به سر را به خاطر بیاورید. از ضربات ملایم گرفته تا حوادث شدید.

برای مشاوره و کسب اطلاعات بیشتر با این شماره ها تماس بگیرید

02144005315

09194707047

افت قند خون

افت قند خون

افت قند خون

قند خون پایین (افت قند خون)

این وضعیت به طور کلی در افراد دیابتی که از انسولین استفاده می کنند، رخ می دهد. سرگیجه (سبکی سر) ممکن است همراه با تعریق و اضطراب باشد.

افراد دیابتی باید مرتباً میزان قند (گلوکز) خون خود را بررسی کنند. اگر خیلی کم شود ممکن است احساس گیجی کنید. این امر همچنین می تواند باعث گرسنگی، لرزش، تعریق و گیجی شود. برخی از افراد بدون دیابت نیز مشکل کاهش قند خون دارند، اما این نادر است. یک راه حل سریع، خوردن یا نوشیدن خوراکی حاوی شکر، مانند آب میوه یا آب نبات سفت است.

هیپوگلیسمی سطح غیر طبیعی پایین قند خون (گلوکز خون) است. از آنجا که مغز به عنوان منبع اصلی تأمین انرژی به قند خون وابسته است، کاهش قند خون در عملکرد صحیح مغز اختلال ایجاد می کند. این می تواند باعث سرگیجه، سردرد، تاری دید ،مشکل در تمرکز و سایر علائم عصبی شود.

همچنین افت قند خون باعث ترشح هورمون های بدن مانند اپی نفرین و نوراپی نفرین می شود. مغز شما برای بالا بردن سطح قند خون به این هورمون ها متکی است. ترشح این هورمون ها باعث علائم اضافی لرزش، تعریق، ضربان قلب سریع، اضطراب و گرسنگی می شود.

افت قند خون در افراد دیابتی شایع است. برای یک فرد دیابتی، کاهش قند خون به دلیل دوز بیش از حد داروهای دیابتی (به ویژه انسولین) یا تغییر در رژیم غذایی یا ورزش رخ می دهد. انسولین و ورزش هر دو باعث کاهش قند خون می شوند وغذا باعث افزایش آن می شود. هیپوگلیسمی در افرادی که انسولین یا داروهای خوراکی کاهش دهنده گلوکز خون مصرف می کنند، به ویژه داروهای گروه sulfonylurea (گلیبوراید و …) معمول است.

دلایل:

پایین آمدن قند خون در میان افرادی که انسولین مصرف می کنند شایع است، اما اگر برخی از داروهای خوراکی دیابت را مصرف می کنید نیز ممکن است بروز کند.

دلایل شایع افت قند خون دیابتی عبارتند از:

  • مصرف بیش از حد داروی انسولین یا داروهای دیابت
  • به اندازه کافی غذا نخوردن
  • به تعویق انداختن یا کنار گذاشتن یک وعده غذایی یا میان وعده
  • افزایش ورزش یا فعالیت بدنی بدون خوردن بیشتر یا تنظیم داروهای خود
  • نوشیدن الکل

عوامل خطر:

برخی از افراد بیشتر در معرض خطر افت قند خون دیابتی هستند ، از جمله:

  • افرادی که از انسولین استفاده می کنند.
  • افرادی که داروهای خاص دیابت خوراکی (سولفونیل اوره) مصرف می کنند.
  •  کودکان خردسال و بزرگسالان مسن.
  • کسانی که اختلال عملکرد کبد یا کلیه دارند.
  • افرادی که مدت طولانی تری مبتلا به دیابت هستند.
  • افرادی که علائم پایین بودن قند خون را احساس نمی کنند (بی اطلاعی از افت قند خون).
  • کسانی که چندین دارو مصرف می کنند.
  • هر فرد دارای ناتوانی که از پاسخ سریع به پایین آمدن سطح قند خون جلوگیری می کند.
  • افرادی که الکل می نوشند.

عوارض:

  • اگر به مدت طولانی علائم هیپوگلیسمی را نادیده بگیرید، ممکن است هوشیاری خود را از دست دهید. دلیلش این است که مغز شما برای عملکرد به گلوکز نیاز دارد. علائم و نشانه های هیپوگلیسمی را زود تشخیص دهید، زیرا در صورت عدم درمان، افت قند خون می تواند منجر به موارد زیر شود:
  • تشنج
  • از دست دادن هوشیاری
  • مرگ

علائم اولیه خود را جدی بگیرید. افت قند خون دیابتی می تواند خطرآسیب های  جدی – حتی کشنده – را افزایش دهد.

پیشگیری:

برای کمک به جلوگیری از افت قند خون دیابتی:

  • قند خون خود را کنترل کنید.
  • از وعده های غذایی یا میان وعده صرف نظر نکنید.
  • دارو را با دقت اندازه گیری کرده و به موقع مصرف کنید .
  • در صورت افزایش فعالیت بدنی، داروی خود را تنظیم کرده یا میان وعده های اضافی بخورید.
  • در صورت انتخاب نوشیدنی، یک وعده غذایی یا میان وعده با الکل بخورید.
  • واکنش های گلوکز پایین خود را ثبت کنید.
  • نوعی شناسایی کننده دیابت را به همراه داشته باشید تا در موارد اضطراری دیگران بدانند که شما دیابت دارید.

ممکن است این علائم را داشته باشید وقتی که قند خون شما به زیر 70 میلی گرم در دسی لیتر (mg/dL) کاهش یافته است. هنگامی که سالها به دیابت مبتلا هستید، ممکن است همیشه علائم افت قند خون ملایم را نداشته باشید.

برخی از کودکان خردسال مبتلا به دیابت نمی توانند علائم افت قند خون را تشخیص دهند. دیگران می توانند، اما نه هر بار. برای امنیت، والدین هر زمان که به قند خون پایین در کودک مشکوک هستند، باید آزمایش قند خون در خانه انجام دهند.

علائم ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • تعریق (تقریباً همیشه وجود دارد). از روی عرق کردن موهای پشت گردن خود را چک کنید.
  • عصبی بودن، لرزش و ضعف.
  • گرسنگی شدید و حالت تهوع خفیف.
  • سرگیجه و سردرد.
  • تاری دید.
  • یک ضربان قلب سریع و احساس اضطراب.
  • این علائم ممکن است اندکی پس از خوردن غذایی که حاوی قند است از بین بروند.

در صورت نیاز به ارزیابی تعادل و انحجام تست های تعادل و سرگیجه با شماره های

44005315

09194707047

تماس بگیرید