درمان سرگیجه

 افرادی که تجربه سرگیجه دارند کم و بیش تجربه مراجعه به جاهای مختلف برای درمان سرگیجه را دارند و بارها درمان های غیر مناسب و غیر مفید با هزینه های بالا را امتحان کرده اند که آنها را ناامید کرده است. مثلا مراجعینی بوده اند که مبتلا به سرگیجه وضعیتی خوش خیم بوده اند که با مانوردرمانی به راحتی درمان می شوند ولی این افراد بارها به دلیل حملات سرگیجه با مراجعه به مراکز درمانی تنها تزریق سرم برایشان انجام شده است که نه تنها درمانی نیست بلکه استرس این افراد را به دلیل خوب نشدن افزایش داده است تا حدی که فرد گمان می کند به یک بیماری لاعلاج مبتلا شده است.

سرگیجه و گیجی از جمله شکایات رایج است که شیوع آن‌ها در تمام عمر حدود 30٪  است. سرگیجه و گیجی دلایل مختلفی دارد  ولی سرگیجه های چرخشی که در آن فرد احساس می کند خود و یا محیط اطراف در حال چرخش است معمولا علامت  انواع بیماریهای گوش هستند که  شامل سیستم های دهلیزی محیطی (سرگیجه اتولوژیک) و/ یا مرکزی (سرگیجه ناشی از مغز) می شود. در این حالت، ورودی نامتقارن به دستگاه دهلیزی مرکزی یا پردازش نامتقارن مرکزی ایجاد می‌شود. اگر این روند حاد باشد، سرگیجه، حالت تهوع و استفراغ ایجاد می‌شود. اگر مزمن تر باشد، سرگیجه و/ یا عدم تعادل ممکن است بروز کند.

درمان سرگیجه روش های مختلفی دارد ولی اولین و مهمترین قدم در درمان سرگیجه تشخیص علت سرگیجه است.

سرگیجه اگر با منشا گوش باشد که اکثر سرگیجه ها نیز از این نوع می باشد درمان بسیار خوبی دارد و نتایج درمان رضایت بخش است.

سرگیجه با علت های غیر گوشی روش های درمانی متفاوتی دارد که در ادامه به اختصار به آن می پردازیم

درمان سرگیجه

درمان سرگیجه

بسته به علت ایجاد کننده سرگیجه نوع درمان متفاوت است . سرگیجه های ناشی از گوش که در اصطلاح تخصصی سرگیجه ناشی از بیماریهای سیستم دهلیزی خوانده می شود معمولا به روش های زیر درمان می شوند:

  • درمان دارویی
  • مانورهای وضعیت دهی کانال برای درمان BPPV (مانورهای خاص با توجه به محل بقایای اتوکونیا؛ مانورهای ایپلی و سیمون نمونه های متداول برای جابجایی مجدد بقایای واقع در کانال نیم دایره خلفی است)
  • توانبخشی دهلیزی (به عنوان مثال تمریناتی برای تثبیت چشم و سر، تمرینات حس عمقی یا تمرینات عادت پذیری)
  • اقدامات روان درمانی (به ویژه در سرگیجه روانشناختی مهم است)
  • درمان های جراحی در ضایعات کمتر شایع مانند از گسیختگی مجرای نیمدایره، که در آن کمبود بخش استخوانی روی یک یا چند کانال نیم دایره وجود دارد و در برخی موارد تومورهای گوش (به عنوان مثال شوانومای دهلیزی)، برخی از داروها (یعنی جنتامایسین و دگزامتازون) ممکن است از طریق پرده گوش به عنوان یک روش ساده و تحت بی حسی موضعی تزریق شوند.

درمان دارویی سرگیجه

درمان دارویی سرگیجه
  • پیش نیازهای درمان دارویی

    قبل از تجویز دارو برای سرگیجه می بایست تشخیص علت دقیق سرگیجه با ارزیابی های تخصصی صورت گیرد . این ارزیابی ها شامل تست های شنوایی و تعادل می باشد که از آنها می توان به تست های مانند VNG، ECOG، مانور تشخیصی و VIHIT اشاره کرد.پیش نیازهای موفقیت دارویی در درمان سرگیجه و گیجی شامل: تشخیص صحیح، داروی صحیح، دوز مناسب و مدت زمان کافی.

    تشخیص صحیح به عنوان اولین قدم برای درمان موفقیت آمیز دارای اهمیت ویژه است زیرا سرگیجه و گیجی بیماری نیستند (اینها علائم هستند: همانطور که سردرد، حالت تهوع یا تب به شرایط خاص پاتولوژیک مربوط می‌شوند، سرگیجه و گیجی نیز چنین هستند). ثبت سابقه بالینی بیمار باید به دنبال روشن شدن این موارد باشد:

    • آیا سرگیجه یا گیجی وجود دارد؟ با سرگیجه بیمار احساس حرکت کاذب یا خطا خواهد داشت.
    • آیا علائم بیمار خود به خودی است یا تحریک می‌شود (به عنوان مثال با حرکت سر یا تغییر وضعیت)؟
    • چه مدت بیمار علائمی داشته است و چند وقت یکبار بروز می‌کند؟ علائم از چه زمانی شروع شد؟
    • آیا علائم همراهی وجود دارد یعنی علائم گوش یا علائم عصبی؟

    معاینه بالینی نیز برای تشخیص اجباری است و باید در هر بیمار انجام شود. ارزیابی حرکت چشم  که  به وسیله تست های VNG و ECOG در مرکز تعادل انجام می شود یکی از ابزارهای مهم در این زمینه است زیرا حرکات خاص چشم توسط شرایط خاص دهلیزی برانگیخته می‌شوند.

    نوع درمان با تشخیص بیمار تعیین می‌شود. استفاده از دارو برای درمان اختلالات دهلیزی ممکن است جهت درمان علت، کنترل علائم، تسریع در جبران مرکزی یا کاهش عارضه روانشناختی باشد که اغلب با یکدیگر همزمان هستند استفاده می شود.

    شش گروه عمده دارو وجود دارد که می‌تواند برای درمان سرگیجه و گیجی استفاده شود: داروهای ضد التهاب، ضد منیر، ضد میگرن. داروهای ضد افسردگی و ضد تشنج.

مانور درمانی سرگیجه

مانور درمانی سرگیجه 

مانورهای وضعیت دهی مجدد کانال

روش مانور درمانی می‌تواند به تسکین سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم (BPPV) کمک کند. این اختلال، وضعیتی است که در آن شما حملات مختصر، اما شدید سرگیجه و عدم تعادل دارید که هنگام حرکت دادن سرتان رخ می‌دهد. سرگیجه معمولاً ناشی از مشکلی در قسمت گوش داخلی است که مسئول تعادل است. BPPV زمانی اتفاق می‌افتد که ذرات ریز داخل کانال (اتوکنیا) در یک قسمت از گوش داخلی شما جدا شده و به داخل کانال های نیم دایره گوش داخلی می‌افتد.

این روش درمانی می‌تواند این ذرات را به بخشی از گوش شما منتقل کند که باعث سرگیجه نشود. این روش شامل چندین مانور ساده سر است. این کار در مطب پزشک انجام می‌شود. این روش معمولاً موثر است و سرگیجه را در حدود 80٪ بیماران پس از یك یا دو بار انجام این مانور، تسكین می‌دهد. اما ممکن است این مشکل تکرار شود.

چرا اینکار انجام میشود؟

روش وضعیت دهی کانال برای تسکین علائم BPPV انجام می‌شود. این روش ذرات ایجاد کننده علائم را از کانال های نیم دایره گوش داخلی شما که پر از مایع است، به منطقه ای منتقل می‌کند که مشکلی ایجاد نکنند. آن‌ها به یک منطقه باز و کوچک کیسه مانند منتقل می‌شوند که یکی دیگر از ساختارهای گوش شما را در خود جای داده است. پس از آن، این ذرات باعث سرگیجه نخواهند شد و به احتمال زیاد توسط مایعات بدن در گوش شما حل می‌شوند یا دوباره جذب می‌شوند.

خطرات

روش وضعیت دهی کانال دارای خطرات خاصی است از جمله:

  • در بیماران مبتلا به آسیب گردن یا کمر باید با احتیاط انجام شود و شاید نتوان آن را اجرا نمود
  • حرکت ذرات به مکانی ناخواسته که می‌تواند باعث تداوم سرگیجه شود
  • عوارض جانبی از جمله احساس تهوع، سرگیجه و سبکی سر

قبل از شروع عمل حتماً در مورد بیماری های پزشکی مانند گردن یا کمر یا آرتریت روماتوئید پیشرفته به پزشک خود بگویید. ممکن است لازم باشد انجام این عمل را به تأخیر بیندازید.

چگونه برای اینکار آماده شویم؟

هیچ آماده سازی خاصی برای این روش درمانی وجود ندارد. لباسی بپوشید که به شما امکان حرکت آزادانه در هر یک از مانورها را بدهد.

آنچه شما می توانید انتظار داشته باشید

در طول روش:

روش وضعیت دهی کانال شامل نگه داشتن چهار حالت است و هر کدام را برای حدود 30 ثانیه نگه میداریم یا اگر علائمی داشته باشید تا زمان رفع آن ها باید به آن حالت باقی بمانید. به طور کلی 30 ثانیه بعد از اینکه علائم شما متوقف شد، در هر وضعیت خواهید ماند. درمانگر در حین انجام این فرآیند، چشم های شما را از نظر حرکات غیرطبیعی رصد خواهد کرد. این روش ممکن است طی یک جلسه درمان سه یا چند بار تکرار شود.

روش وضعیت دهی کانال شامل این مراحل است:

  1. ابتدا از حالت نشسته به درازکش قرار میگیرید به نحوی که سر به سمت آسیب دیده و حدود 45 درجه چرخیده باشد. درمانگر به شما کمک می‌کند تا سرتان را با زاویه اندکی از لبه میز آویزان کنید.
  2. در حالی که سرتان هنوز از لبه میز آویزان است، از شما خواسته می‌شود که سر خود را به آرامی از سمت آسیب دیده حدود 90 درجه به سمت مقابل بچرخانید.
  3. سپس به پهلو بپیچید. هنگامی که به زمین نگاه میکنید، سر شما باید کمی زاویه داشته باشد.
  4. سرانجام، شما با احتیاط به حالت نشسته برگشته و سر خود را به سمت پایین نگه میدارید و به حالت مرکزی برمی گردید. پس از اتمام آن احتمالاً باید حدود 20 دقیقه بی حرکت بنشینید.

بعد از انجام مانور:

پس از انجام مراحل، دستورالعمل های درمانگر خود را دنبال کنید. او به شما یاد می‌دهد که چگونه این روش را خودتان یاد بگیرید تا در صورت لزوم این کار را در خانه انجام دهید. قبل از برطرف شدن علائم ممکن است لازم باشد این تمرینات را برای چندین روز انجام دهید.

نتایج

تقریباً 80٪ افرادی که تحت این عمل قرار می‌گیرند‌، تسکین می‌یابند. اما در صورت بازگشت علائم، درمانگر می‌تواند روش را تکرار کند. برای تسکین علائم ممکن است لازم باشد که این روش چندین بار تکرار شود. در صورت عدم بهبود علائم با درمانگر خود صحبت کنید.

تمرینات خانگی

آیا تمرینات بازآموزی تعادل می‌تواند به من کمک کند؟

“بازآموزی تعادل” درمانی است که می‌تواند بهبودی هر تغییری در عملکرد سیستم تعادل (از جمله تغییرات ناشی از سرگیجه مزمن) را تسریع کند. اما اگر سرگیجه مزمن دارید، باید تفاوت بین حملات سرگیجه (که تمرینات نمی‌تواند به شما کمک کند) و سرگیجه طولانی مدت و عدم تعادل (که تمرینات می توانند به شما کمک کنند) را درک کنید.

حمله سرگیجه

این یک احساس شدید چرخش است که به طور ناگهانی اتفاق می‌افتد، چندین ساعت طول می‌کشد و معمولاً باعث می‌شود حس بیمار بودن داشته باشید و نتوانید از جای خود بلند شوید، راه بروید یا رانندگی کنید. در سرگیجه مزمن، حملات سرگیجه به دلیل تغییر در گوش داخلی ایجاد می‌شود. این تمرینات نمی‌توانند از این حملات جلوگیری کنند (اما باعث این حملات نیز نمی‌شوند). اگر در حال حاضر به طور مداوم (هر شش هفته یا بیشتر) این نوع حملات را دارید، در حال حاضر این تمرینات نمی‌توانند به شما کمک کنند زیرا بهبودی حتی با انجام تمرینات حداقل شش هفته طول می‌کشد.

سرگیجه طولانی مدت و عدم تعادل

تغییراتی در گوش داخلی که باعث حمله سرگیجه می‌شوند منجر به تغییر در سیگنال های فرستاده شده توسط ارگان تعادل معیوب به مغز می‌شود. با گذشت زمان، مغز شما با این سیگنال‌های جدید سازگار می‌شود بنابراین سرگیجه کمتری پیدا می‌کنید. تمرینات بازآموزی تعادل می‌تواند این روند بهبودی را تسریع کند.

حملات سرگیجه معمولاً زیاد اتفاق نمی افتد (معمولاً ماهها یا حتی سالها بین حملات فاصله دارد) اگرچه گاهی اوقات دوره هایی وجود دارد که حملات به طور مکرر اتفاق می افتد. اما ممکن است دریابید که در بین حملات سرگیجه علائم طولانی مدت مانند گیجی، حالت تهوع، عدم ثبات، خستگی یا احساس “خماری” را دارید. این علائم غالباً هنگام فعالیت بدنی، خستگی، استرس یا مسافرت بدتر می‌شوند. این تمرینات به شما کمک می‌کند تا این علائم را در طی دوره بین حملات سرگیجه پاک کنید.

مطمئناً پس از رفع علائم طولانی مدت، ممکن است حمله سرگیجه دیگری داشته باشید. در این حالت، باید با استفاده از تمرینات تسریع در بهبودی، کار را از ابتدا شروع کنید. اما افراد مبتلا به سرگیجه مزمن که این تمرینات را امتحان کرده اند می‌گویند که اطمینان دارند که با استفاده از این تمرینات برای رفع علائم، می‌توانند حمله بعدی سرگیجه را با سرعت بیشتری پشت سر بگذارند.

سوالات متداول در مورد سرگیجه

چرا احساس سرگیجه، گیجی یا عدم ثبات می‌کنم؟

سیستم تعادل به سه حس مختلف متکی است. با استفاده از چشمان خود می توانید ببینید کجا هستید و به کجا می روید. با استفاده از حسگرهای موجود در بدن می توانید مکان و حرکت خود را احساس کنید. و اندام تعادل در گوش داخلی شما (که بعضی اوقات پزشکان از آن به عنوان اندام دهلیزی یا لابیرنت یاد می کنند) هر زمان که سر شما حرکت می‌کند، این حرکت را حس می‌کند.

مغز شما مانند یک کامپیوتر عمل می‌کند، با ترکیب سیگنال‌های این سه حس، تصویری پایداری از جهان به شما می دهد و حرکات سر، بدن و چشم را کنترل می‌کند. اگر هر بخشی از این سیستم تعادل اطلاعات غیرمعمول یا معیوب را ارائه دهد، ممکن است احساس سرگیجه، عدم تعادل یا بی ثباتی کنید.

چه عواملی باعث سرگیجه و عدم تعادل می‌شود؟

سیستم تعادل می‌تواند تحت تأثیر مشکلات مختلف پزشکی قرار گیرد بنابراین مهم است که به پزشک خود مراجعه کرده و بررسی کنید که کدام قسمت از سیستم تعادل به طور عادی کار نمی‌کند. اگر به نظر برسد که علائم شما توسط اندام تعادل شما ایجاد می‌شود، ممکن است پزشک به شما بگوید که سرگیجه یا عدم تعادل دهلیزی دارید. این حالت می‌تواند در اثر یک عفونت ویروسی خفیف یا عفونت گوش ایجاد شود یا گاهی اوقات فقط در اندام تعادل بروز کند. گاهی اوقات پزشک نمی‌تواند دلیل سرگیجه را کشف کند، اما بازآموزی تعادل می‌تواند به سرعت بهبودی کمک کند حتی وقتی علت سرگیجه مشخص نیست.

اگر سیستم تعادل شما به طور عادی کار نمی‌کند ممکن است هر زمان که حرکات سریع یا غیرمعمول انجام می‌دهید، مانند سر بلند کردن یا نگاه کردن به پشت سرتان، احساس گیجی داشته باشید. همچنین ممکن است هنگام جابجایی دچار سرگیجه شوید (به عنوان مثال در اتومبیل یا بالابر)، یا در موقعیتی هستید که چراغ های متحرک، اشیا یا افراد زیادی (مثلاً در ترافیک شلوغ) وجود دارند.

آیا سرگیجه غیرطبیعی است یا مضر؟

اگر سیستم تعادل شما به طور عادی کار نمی‌کند، بسیار نادر است که این امر به دلیل یک بیماری خطرناک پزشکی باشد. گرچه سرگیجه معمولاً نشانه یک بیماری خطرناک نیست اما بسیار ناخوشایند و ترسناک است و می‌تواند علائم دیگر مانند حالت تهوع، خستگی و مشکل در تمرکز ایجاد کند. غالباً افرادی که سرگیجه دارند از فعالیت بدنی و حرکات سریع خودداری می‌کنند و این امر می‌تواند منجر به سایر مشکلات سلامتی مانند سفتی گردن و سردرد و مشکلات جسمی مرتبط شود. به دلیل سرگیجه، گاهی اوقات افراد حتی از انجام فعالیت‌های حیاتی مانند کار، مسافرت یا بیرون رفتن به تنهایی اجتناب می‌کنند. شما باید با افزایش سن تعادل خوبی داشته باشید تا خطر سقوط و صدمه زدن به خود را کاهش دهید. بنابراین گرچه سرگیجه معمولاً به دلیل بیماری جدی نیست، اما بازهم تسریع در بهبودی از آن مهم است.

برای تسریع در درمان سرگیجه چه کاری می توانم انجام دهم؟

خبر بد این است که هیچ دارویی وجود ندارد که با استفاده از آن، سیستم تعادل به طور عادی کار کند. ممکن است پزشک بتواند برای کاهش سرگیجه و حالت تهوع قرص‌هایی به شما بدهد اما این داروها مشکلی را دوا نمی‌کنند. اگر فعالیت‌های عادی خود را ادامه دهید گاهی سرگیجه در طی یک یا دو ماه برطرف می‌شود (به بخش بعدی مراجعه کنید). اگر این اتفاق نیفتاده باشد، خبر خوب این است که می‌توانید با استفاده از تمرینات این مطلب، سرعت این روند بهبود طبیعی را تسریع کنید.

چگونه تمرینات بازآموزی تعادل سرعت درمان سرگیجه را افزایش می‌دهند؟

بهبودی از سرگیجه دقیقاً مثل سفر دریایی است. در ابتدا، حضور در دریا افراد را ناپایدار و بیمار می‌کند اما اگر در دریا بمانید به تدریج مغز یاد می‌گیرد که با سیگنال‌های تعادل جدید چشم، بدن و اندام های تعادل کنار بیاید و بیماری از بین می رود. به همین ترتیب، مغز می‌تواند به تدریج بر روی گیجی و عدم تعادل غلبه کند و این به دلیل تغییر در نحوه عملکرد سیستم تعادل در پی آسیب یا بیماری است. اما سیستم شما فقط می‌تواند یاد بگیرد که با سیگنال‌های تعادل جدید کنار بیاید، اگر فعالیت هایی را که باعث سرگیجه می‌شوند تمرین کنید. تمرینات بازآموزی تعادل، کلیه تعادل مورد نیاز به سیستم تعادل شما را می دهد تا در زمان و مکان های مختلف دارای مشکل نشده و خطری برایتان پیش نیاید.

چگونه می‌توانم تشخیص دهم که این تمرینات به  درمان سرگیجه من  کمک می‌کند؟

در مطالعات علمی ، 75٪ -80٪ (4 نفر از هر 5 نفر) که این تمرینات را آموخته بودند، در طی چند ماه بهبود قابل توجهیرا نشان داده اند. یک گروه مقایسه ای از افرادی که این تمرینات به آن‌ها آموزش داده نشده است، هیچگونه بهبودی در سرگیجه آن‌ها مشاهده نشده است.

برای اینکه بفهمید این تمرینات برای شما مناسب هستند یا خیر، به سادگی برخی تمرینات ادامه متن را امتحان کنید. اگر حتی انجام آن‌ها با سرعت بالا برایتان سرگیجه ایجاد نکند، در این صورت کمکی به شما نخواهند کرد. اگر آن‌ها شما را گیج می کنند، این نشانه آن است که سیستم تعادل شما به این فعالیت ها و تمرین نیاز دارد. تا زمانی که سیستم شما یاد نگیرد با این حرکات کنار بیاید، هر زمان که مجبور شوید این حرکات را به عنوان بخشی از فعالیت های عادی روزمره خود انجام دهید، احساس گیجی خواهید داشت.

آیا این تمرینات می‌تواند به من آسیب برساند؟

این تمرینات بر اساس حرکات طبیعی سر است که باید بتوانید در طول زندگی روزمره انجام دهید و بنابراین کاملاً ایمن خواهند بود مگر اینکه به شما گفته شود باید از این حرکات سر خودداری کنید. اگر هنگام شروع تمرینات کمی سرگیجه بیشتری پیدا کنید، این فقط به معنای کارکردن آن‌هاست. آن‌ها نمی‌توانند به سیستم تعادل آسیب برسانند اما ممکن است در ابتدا بخواهید آن‌ها را با سرعت کمتری تمرین کنید. اگر گردن شما سفت است، برای شروع باید حرکات را به آرامی انجام دهید اما تمرینات باید به تدریج به کاهش سفتی گردن کمک کنند. اگر به نظر می‌رسد این تمرینات علائم ذکر شده در زیر را به همراه داشته باشد (که بعید به نظر می‌رسد) یا اگر این علائم را قبلاً داشته اید، نباید این تمرینات را ادامه دهید تا زمانی که پزشک تشخیص دهد انجام آن‌ها برای شما ایمن است.

اگر به نظر برسد انجام این تمرینات باعث ایجاد هر یک از این علائم می‌شود، از انجام تمرینات خودداری کنید: درد تیز، شدید یا طولانی مدت در گردن، سر یا گوش شما. احساس پری در گوش؛ ناشنوایی یا سر و صدا در گوش؛ غش کردن با از دست دادن هوشیاری یا سیاه شدن دید؛ دید دوتایی؛ بی حسی، ضعف یا گزگز در بازوها و پاها.

انجام تمرینات

چگونه یک برنامه تمرینی مناسب را برای درمان سرگیجه خودم طراحی کنیم؟

سبک زندگی هر فرد متفاوت است و حرکات مختلف باعث ایجاد سرگیجه در افراد مختلف می‌شود. این مطلب، نحوه طراحی یک برنامه تمرینی متناسب با شما را نشان می دهد.

  1. اولین قدم حیاتی، یافتن زمان مناسب برای انجام تمرینات است. این تمرینات کمتر از 10 دقیقه طول می‌کشد و بسیار مهم است که هر روز آن‌ها را تمرین کنید (حتی بهتر است که دو بار در روز باشد). در مورد زمان این دو بار تمرین، تصمیم گیری کنید و آن‌ها را بنویسید.
  2. در مرحله بعد مکانی را برای انجام آن‌ها انتخاب کنید (جایی که بتوانید نشسته و یا با خیال راحت قدم بزنید بدون اینکه وسایل را لگد کرده یا به اجسام سخت برخود کنید (مثلاً کنار تخت خود یا مبل).
  3. اکنون باید با استفاده از آزمون زمان بندی و امتیازدهی به ورزش، انتخاب کنید که کدام تمرینات را در این هفته انجام دهید. برای این کار ممکن است مفید باشد که از یکی از اقوام یا دوستان خود بخواهید تا در انجام سریع تمرینات به مشا کمک کرده و تشویق تان کند.
آزمون امتیازدهی به تمرینات
  1. ابتدا تمرین تکان دادن سر را در حالت نشسته انجام دهید.
  2. بعد از اتمام کار، 10 ثانیه صبر کنید و سپس به میزان سرگیجه ای که حس میکنید نمره بدهید به این صورت که: 0 = بدون سرگیجه، 1 = سرگیجه خیلی کم، 2 = سرگیجه ملایم، 3 = سرگیجه شدید. این نمره را برای قسمت تکان سر در هفته اول وارد کنید.
  3. جلو هر نمره یک علامت S قرار دهید تا نشان دهد شما تمرین را به صورت نشسته انجام داده اید.
  4. همین کار را برای هر یک از 6 تمرین اساسی زیر انجام دهید.

برای تعیین اینکه کدام تمرینات را برای هفته آینده انجام دهید، از نمرات موجود در برگه تمرینات خود استفاده کنید:

  • اگر 0 را با تمرین نوشته اید، دیگر نیازی به انجام آن نیست (زیرا هیچ علامتی ایجاد نمی‌کند).
  • اگر 1 یا 2 برای آن تمرین نوشته اید، باید آن را روزانه تمرین کنید.
  • اگر 3 را برای این تمرین نوشته اید، باید ابتدا هر روز آن را با سرعت کمتری تمرین کنید.
  • در هفته 3، فرد باید تمرینات سر را به صورت ایستاده و تمرینات تکان را به صورت نشسته تمرین کند.
تمرینات اساسی

این تمرینات در صورت بروز سرگیجه، به نفس کشیدن آرام کمک می‌کند (بیش از یک تنفس در هر چهار تا شش ثانیه نباید باشد). برای شل شدن قبل از شروع، شانه های خود را به آرامی جمع کرده و چند بار به صورت  حلقه ای بچرخانید.

  1. تمرین تکان سر به طرفین: در 10 ثانیه 10 بار سر خود را از راست به چپ برگردانید و دوباره به عقب برگردید. سر خود را تا جایی که به راحتی انجام می‌شود بچرخانید و در جهتی که سرتان حرکت میکند، نگاه کنید. 10 ثانیه صبر کنید پس 10 چرخش کامل، سپس 10 بار دیگر انجام دهید.
  2. تمرین تکان سر به بالا و پایین: در 10 ثانیه 10 بار سر خود را بالا و پایین کنید و دوباره برگردید. سر خود را تا جایی که هنگام انجام این کار به راحتی پیش میروید، بچرخانید و به جهتی که سرتان حرکت میکند، نگاه کنید. 10 ثانیه صبر کنید پس 10 چرخش کامل، سپس 10 بار دیگر انجام دهید.
  3. تمرین تکان سر به طرفین با چشم بسته: همان تمرین تکان را با چشمان بسته انجام دهید. 10 ثانیه صبر کنید پس از 10 چرخش، سپس 10 بار دیگر انجام دهید.
  4. تمرین تکان سر به بالا و پایین با چشم بسته: تمرین تکان دادن سر را با چشمان بسته انجام دهید. 10 ثانیه صبر کنید پس از 10 چرخش کامل، سپس 10 بار دیگر انجام دهید.
  5. تمرین تکان سر به طرفین/ خیره شدن: انگشت خود را به سمت روبروی تان نگه دارید و در حالی که به انگشت خود خیره شده اید، تمرین تکان سر را انجام دهید. اجازه ندهید چشمتان از انگشت حرکت کند. 10 ثانیه صبر کنید پس از 10 چرخش کامل، سپس 10 بار دیگر انجام دهید.
  6. تمرین تکان سر به بالا و پایین/ خیره شدن: انگشت خود را به سمت روبرو بگیرید و در حالی که به انگشت خود خیره شده اید، تمرین تکان سر را انجام دهید. اجازه ندهید چشمتان از انگشت حرکت کند. 10 ثانیه صبر کنید پس از 10 چرخش کامل، سپس 10 بار دیگر انجام دهید.

علاوه بر این تمرینات اساسی، شما باید برخی از تمرینات خاص و فعالیت های عمومی را انتخاب کنید.

برنامه ورزشی را متناسب با مرحله بهبودی خود تغییر دهید.

هنگامی که برای اولین بار شروع به انجام تمرینات می‌کنید، کمی گیج می‌شوید. اگر سرگیجه شروع به تداخل در فعالیت‌های روزمره شما می‌کند، در ابتدا تمرینات را کمی آهسته تر انجام دهید اما آن‌ها را کنار نگذارید (فقط با تمرین منظم است که سیستم تعادل شما می‌تواند بهبود یابد).

بیشتر مردم در ابتدا روزهای خوب و بدی دارند. کاملاً طبیعی است که متوجه شوید سرگیجه برای زمانی که خسته اید یا استرس دارید یا سرماخوردگی یا آنفولانزا دارید، بدتر می‌شود. اما بعد از چند هفته تمرین منظم روزانه متوجه خواهید شد که این تمرینات باعث می‌شوند سرگیجه کمتری ایجاد کنید. سپس باید به تدریج تمرینات را با سرعت بیشتری انجام دهید تا زمانی که بتوانید آن‌ها را با سرعت کامل اجرا کنید.

پس از مدتی برخی از تمرینات دیگر سرگیجه شما را ایجاد نمی‌کنند و دیگر نیازی به تمرین آن‌ها نخواهید داشت. شما باید بررسی کنید که کدام تمرینات را باید در ابتدای هر هفته انجام دهید. اگر برای هر یک از تمرینات نمره 0 بدست آورید (یا اگر چندین هفته فقط 1 امتیاز کسب کنید) ، باید این تمرین را به شرح زیر دشوار کنید.

  • دشوارتر کردن تمرینات (با بهبودی):
  1. اگر می توانید در حین نشستن یک تمرین را با سرعت کامل و تقریباً بدون سرگیجه انجام دهید، سعی کنید آن را به صورت ایستاده تمرین کنید.
  2. اگر می توانید در حالت ایستاده یک تمرین را با سرعت کامل و تقریباً بدون سرگیجه انجام دهید، آن را امتحان کنید در حالی که چند قدم به عقب و جلو راه می روید (احتمالاً پیچیده ترین کار را خواهید دید!).
  3. هنگامی که می توانید تمرینات را حین حرکت به عقب و جلو با سرعت کامل انجام دهید، سیستم تعادل شما تمام تمرینات لازم را انجام داده است (می توانید این تمرین را تمام کنید و دیگر نیازی به انجام آن نیست).
  • فعالیت‌های کلی را به برنامه تمرینی خود اضافه کنید

فعالیت بدنی به عنوان بخشی از زندگی روزمره شما نیز به بازیابی سیستم تعادل کمک می‌کند. تمرین هر فعالیتی که ممکن است به دلیل سرگیجه رها کرده باشید بسیار مهم است. نکات مربوط به انتخاب فعالیت بدنی را در زیر بخوانید و سپس فعالیتی را که هر هفته تمرین می کنید در صفحه تمرین یادداشت کنید.

  • بازی‌های با توپ

گرفتن یک توپ با حرکات سریع چشم، سر و بدن تمرینات بسیار خوبی در سیستم تعادل شما ایجاد می‌کند. یک توپ نرم بردارید و تمرین کنید. آن را بالای سر خود بیندازید و سپس آن را بگیرید. مانند تمرینات اساسی، می توانید این کار را هنگام نشستن، سپس ایستادن و در آخر هنگام راه رفتن انجام دهید.

  • پیاده روی

اگر تعادل ضعیفی دارید، پنج تا ده دقیقه راه رفتن در روز به سادگی به بهبود آن کمک می‌کند. اگر در راه رفتن روی یک سطح صاف مشکلی ندارید، ممکن است هنوز لازم باشد که روی زمین ناهموار، یا از دامنه ها یا پله ها بالا و پایین بروید.

اگر قدم زدن در اطراف یک مرکز شلوغ شهر باعث سرگیجه شما می‌شود، پس به صورت تدریجی تمرین کنید. می توانید هفته اول با پایین رفتن به انتهای خیابان و بازگشت خود شروع کنید. هفته بعد، به نزدیکترین جاده پرتردد پیاده بروید و ترافیک متحرک را تماشا کنید تا اینکه سرگیجه ایجاد کند. هفته بعد در امتداد جاده شلوغ تا نزدیکترین مغازه و برگشت قدم بزنید (تا اینکه سرانجام آماده تمرین در یک مکان پرجمعیت و ترافیک شوید).

  • ورزش، رقص و تمرین

اگر سرگیجه تقریباً بهتر شود، ورزش، رقص یا تمرینات (به عنوان مثال یوگا یا تناسب اندام) می‌تواند به شما کمک کند تا تعادل سیستم به حالت عادی برگردد.

  • مسافرت رفتن

ممکن است متوجه شده باشید که هنگام مسافرت با اتومبیل، اتوبوس، قطار یا قایق، یا در بالابر یا پله برقی دچار سرگیجه می شوید. تنها راه کنار آمدن از این سرگیجه تمرین است! با تمرین هرچه بیشتر سفرهای کوتاه شروع کنید به عنوان مثال مسافرت یک یا دو ایستگاه در اتوبوس، یا یک سفر کوتاه اتومبیل. به تدریج سفرهای طولانی‌تر را تمرین کنید زیرا سرگیجه شما کمتر می‌شود.

تمرینات ویژه ای را به برنامه ورزشی خود اضافه کنید

از آنجا که حرکات مختلف، افراد مختلف را دچار سرگیجه می‌کند ممکن است برخی فعالیت ها وجود داشته باشد که از قبل می دانید باعث سرگیجه شما می‌شود. اگر چنین است آن‌ها را به عنوان تمرینات ویژه در صفحه تمرین یادداشت کنید و روزانه تمرین کنید.

تمرینات ویژه ای که در زیر ذکر شده است می‌تواند به مشکل خاصی که در لیست ذکر شده کمک کند.

  • عدم ثبات، تعادل نامناسب

اگر در راه رفتن در یک خط مستقیم مشکل دارید یا تمایل به از دست دادن تعادل و سقوط دارید، به تمرین اضافی با تعادل نیاز دارید. هنگامی که می توانید تمرینات اساسی را هنگام راه رفتن انجام دهید، انجام آن‌ها هنگام ایستادن روی یک پا مفید خواهد بود (کنار مبل یا تخت بایستید، بنابراین اگر شروع به سقوط کردید چیزی نرم دارید که به آن تکیه دهید!) همچنین می توانید ایستادن آن‌ها را با حالت چسباندن پنجه یک پا به پاشنه دیگری تمرین کنید (این تمرین بسیار دشوار است).

  • اگر چرخیدن در رختخواب باعث گیجی می‌شود

این یک مشکل بسیار رایج است که از شناور شدن ذرات کمی در قسمت اشتباه ارگان تعادل ناشی می‌شود. برای اینکه دوباره ذرات را شناور کنید، پاها را به سمت پایین آویزان کنید و روی لبه تخت بنشینید. به پهلویی که باعث سرگیجه می‌شود به سریع ترین حالت دراز بکشید. 30 ثانیه صبر کنید سپس سریع بنشینید و 30 ثانیه در این حالت قرار بگیرید. حالا این کار را در سمت دیگر تکرار کنید. اگر این ورزش را هر روز 10 بار انجام دهید، ابتدا بسیار گیج خواهید شد اما سرگیجه باید طی چند هفته برطرف شود.

  • تلاش برای رسیدن به یک وسیله

اگر متوجه شدید که نگاه کردن به بالا یا پایین یا پشت سر شما را گیج می‌کند، روی صندلی بنشینید و به تماشا و لمس مکان های روی زمین، بالای خود و پشت سر خود بپردازید. (اگر این تمرینات در شما احساس ضعف ایجاد می‌کند یا انگار می خواهید از هوش بروید این تمرین را انجام ندهید).

  • سرگیجه ناشی از سطوح راه راه یا اجسام متحرک، چراغ و غیره

ممکن است متوجه شوید که از نظر بینایی گیج شده اید (به عنوان مثال هنگام تماشای چیزهای راه راه یا پیمایش در صفحه های رایانه، تماشای فیلم، یا تماشای ترافیک یا چراغ های در حال حرکت). اگر چنین است پس یک ورق کاغذ راه راه روشن را به دیواره نزدیک خود بچسبانید و تمرینات لرزش، اشاره، لرزش/ خیره شدن و سر تکان دادن/ خیره شدن را رو به روی این ورق کاغذ (نشسته و سپس ایستاده) انجام دهید. هر زمان که ممکن است، باید وضعیت واقعی زندگی را که باعث سرگیجه شما می‌شود نیز تمرین کنید (به عنوان مثال عمداً به حرکت ترافیک یا پیمایش در صفحه کامپیوتر خیره شوید)

درمان جراحی سرگیجه

درمان های جراحی

چه زمانی جراحی لازم است؟

هنگامی که درمان پزشکی در کنترل سرگیجه و سایر علائم ناشی از اختلال عملکرد سیستم دهلیزی موثر نباشد ممکن است گزینه جراحی برای درمان سرگیجه در نظر گرفته شود. نوع جراحی، به تشخیص و شرایط جسمی هر فرد بستگی دارد.

اقدامات جراحی برای اختلالات دهلیزی محیطی به دو صورت اصلاحی یا تخریبی است. هدف از جراحی اصلاحی، ترمیم یا تثبیت عملکرد گوش داخلی است. هدف از جراحی تخریبی نیز جلوگیری از تولید اطلاعات حسی یا جلوگیری از انتقال آن از گوش داخلی به مغز است.

  • لابیرنتکتومی

لابیرنکتومی یک روش تخریبی است که برای بیماری منیر استفاده می‌شود. اندام های انتهایی تعادل برداشته می‌شوند تا مغز دیگر سیگنال هایی از گوش داخلی که مسئول حس تشخیص گرانش و تغییر حرکت هستند را دریافت نکند. اندام شنوایی (حلزون گوش) نیز با این روش قربانی می‌شود.

  • قطع عصب دهلیزی

قطع عصب دهلیزی، یک روش تخریبی است که برای بیماری منیر استفاده می‌شود. شاخه دهلیزی عصب دهلیزی-حلزونی در یک گوش قطع می‌شود تا جریان اطلاعات تعادلی از آن گوش به مغز متوقف شود. سپس مغز می‌تواند با استفاده از فقط گوش مقابل برای حفظ تعادل، این حالت را جبران کند.

  • لابیرنتکتومی شیمیایی

لابیرنتکتومی شیمیایی به عنوان درمان ترانستیمپانیک یا اینتراتیمپانیک یا تزریق جنتامایسین نیز شناخته می‌شود. این یک روش تخریبی است که برای بیماری منیر استفاده می‌شود. آنتی بیوتیکی به نام جنتامایسین به گوش میانی وارد شده و از طریق پنجره گرد جذب می‌شود. این دارو سلول‌های موی دهلیزی را از بین می برد به طوری که آن‌ها نمی توانند دیگر سیگنال هایی به مغز ارسال کنند.

  • رفع فشار کیسه اندولنفاتیک

رفع فشار از کیسه اندولنفاتیک یک روش تثبیت کننده است که گاهی اوقات برای بیماری منیر یا هیدروپس‌های اندولنفاتیک ثانویه، برای تخلیه فشار اندولنفاتیک در حلزون و سیستم دهلیزی استفاده می‌شود. تکنیک‌های متنوعی وجود دارد. یک روش شامل از بین بردن کیسه با از بین بردن استخوان ماستوئید اطراف آن است. روش‌های دیگر شامل قرار دادن شنت (لوله یا نوار) در کیسه اندولنفاتیک است تا از نظر تئوری، مایعات اضافی بتوانند به داخل حفره ماستوئید یا محل دیگر تخلیه شوند. اثربخشی تکنیک‌های رفع فشار در کنترل سرگیجه همچنان مورد تردید است.

  • پیوند برای پنجره بیضی یا گرد

استفاده از پیوند برای پنجره بیضی یا گرد، یك روش تثبیت كننده است كه بعضی اوقات برای ترمیم فیستول‌های پری لنف استفاده می‌شود. حفره‌های موجود در پنجره‌های بیضی و یا گرد با بافتی پوشانده شده که از گوش خارجی یا از پشت گوش گرفته می‌شود تا مایع پری لنف از طریق فیستول نشت نکند.

  • لوله های یکسان سازی فشار هوا (PE)

همسان سازی پنوماتیک (PE) یک روش تثبیت کننده است که گاهی اوقات برای درمان فیستول‌های پری لنف استفاده می‌شود. لوله ای از طریق غشای تمپان (پرده گوش) وارد شده که یک انتهای آن در مجرای گوش و سر دیگر آن در گوش میانی قرار می‌گیرد تا فشار هوا در دو طرف پرده گوش برابر شود.

  • مسدود کردن کانال

مسدود کردن کانال، یک روش تثبیت کننده است که گاهی اوقات برای درمان سرگیجه ناشی از BPPV یا گسیختگی مجرای نیمدایره استفاده می‌شود. مجرای نیمدایره ای که مشکل دارد، با استفاده از تراشه های کوچک استخوان و چسب فیبرینوژن انسانی، مسدود می‌شود تا حرکت اندولنف و ذرات خارجی درون کانال را متوقف کند در نتیجه دیگر سیگنال‌های کاذب به مغز ارسال نشود.

  • رفع فشار عروق ریز

رفع فشار عروق ریز برای رفع فشار غیرطبیعی حلقه عروقی (رگ خونی) بر روی عصب دهلیزی-حلزونی گوش انجام می‌شود.

  • استاپدکتومی

استاپدکتومی یک عمل تثبیت کننده است که گاهی برای بیماری اتواسکلروزیس استفاده می‌شود. این کار با جایگزینی پروتز در استخوانچه رکابی گوش میانی انجام می‌شود.

  • برداشتن تومور نوروم آکوستیک (شوانومای دهلیزی)

این روش شامل برداشتن یک تومور غیرسرطانی است که از بافت شاخه دهلیزی عصب دهلیزی-حلزونی رشد می‌کند.

  • برداشتن کلستاتوما

این روش شامل برداشتن رشد پوستی است که از گوش میانی شروع می‌شود و می‌تواند آنزیم هایی ترشح کند که استخوان و ساختارهای اطراف را از بین می برد.

  • جراحی اولتراسوند

اولتراسوند یک روش جراحی درمان سرگیجه است که برای از بین بردن اندام‌های انتهایی تعادل، به گوش اعمال می‌شود تا مغز دیگر از این قسمت‌های گوش، سیگنال‌هایی را دریافت نکند که تغییرات جاذبه و حرکت را حس می‌کنند.

  • دیالیز حلزون گوش

دیالیز حلزون، یک روش تثبیت کننده است که گاهی اوقات برای تسهیل حرکت مایعات اضافی به خارج از گوش داخلی و با پر کردن بخش اسکالا تمپانی با یک محلول شیمیایی انجام می‌شود.

علت سرگیجه

چرا سرگیجه دارم – علت سرگیجه

چرا سرگیجه دارم – علت سرگیجه 

بسیاری از افراد در طول زندگی خود سرگیجه را تجربه کرده اند. سرگیجه احساس چرخش خود در محیط و یا احساس چرخش محیط  اطراف فرد است. اغلب افرادی که سرگیجه را تجربه کرده اند می گویند که ناگهان محیط اطراف شروع به چرخیدن کرده است. حس های دیگری نیز مانند گیجی و منگی و سیاهی رفتن چشم نیز ممکن است توسط فرد گزارش شود که این مشکلات نیز در دسته سرگیجه قرار می گیرند ولی علت های متفاوتی دارند.  

علت سرگیجه چیست

به طور کلی برای پاسخ به این سوال که چرا سرگیجه دارم – علت سرگیجه چیست همه علت های ایجاد کننده سرگیجه را می توان به دو گروه کلی تقسیم کرد:

  • سرگیجه به علت گوش
  • سرگیجه به علت بیماریهای غیر از گوش 

چرا سرگیجه دارم : سرگیجه به علت گوش:

این نوع سرگیجه به دلیل وجود اختلال در عملکرد سیستم تعادلی در گوش داخلی ُ در ارگان های گوش داخلی و یا عصب تعادلی اتفاق می افتد .  در گوش داخلی ارگان های شنوایی و تعادلی در کنار یکدیگر قرار دارند. به این نوع از سرگیجه ها سرگیجه با منشا محیطی نیز گفته می شود.

چرا سرگیجه دارم : سرگیجه به علت مشکلات مرکزی:

سیستم تعادلی در مغز با همکاری گوش ها ُ چشم ها و سیستم حس عمقی تعادل را برقرار می کنند . وجود مشکل در بخش تعادلی مغز باعث ایجاد سرگیجه هایی می شود که به صورت گیجی و منگی حس می شود. مخچه مسٔول هماهنگی تعادل در مغز است.

چه بیماری های گوش باعث ایجاد سرگیجه می شوند

سرگیجه احساس بسیار ناخوشایند و ترسناکی است که وقتی رخ می دهد فرد احساس می کند که دچار بدترین بیماری های لاعلاج شده است . خبر خوب این که درصد بالایی از سرگیجه ها به علت اختلال در گوش داخلی رخ می دهد( حدود ۹۳ درصد) که به راحتی قابل درمان هستند . و درصد کمی از سرگیجه ها به دلیل مشکلات مغزی و مشکلات جدی تر هستند. درست است که سرگیجه با منشا گوشی به خودی خطرناک و کشنده نیست ولی می تواند باعث ایجاد مشکلات جدی تری مانند زمین خوردن و شکستگی های متعدد شود که این عوارض خطرناک هستند.

در ادامه به توضیح بیشتر سرگیجه های ناشی از گوش داخلی که علت اصلی بروز سرگیجه می باشند می پردازیم

اصلی ترین علت سرگیجه -BPPV‌ سرگیجه وضعیتی خوش خیم

این بیماری شایعترین علت سرگیجه است و همانطور که از نامش پیداست خوش خیم است به این معنی که به درمان بسیار خوب پاسخ می دهد.

در این نوع از سرگیجه با حرکت سر و یا موقعیت بدن سرگیجه شروع می شود . سرگیجه در این نوع بیماری حالت کاملا چرخشی دارد .با حرکت سر شروع می شود برای یک دقیقه ادامه می یابد و چرخش ها بعد از این مدت فروکش می کنند. احساس سرگیجه در مبتلایان به BPPV‌ممکن است بسیار خفیف تا بسیار شدید باشد. بعد از فروکش کردن احساس چرخش احساس ناخوشایند عدم تعادل و منگی ممکن است تا ساعت ها ادامه یابد. در مرحله حاد این بیماری حالت تهوع و استفراغ ممکن است وجود داشته باشد. اغلب افرادی که این بیماری را دارند بیان می کنند که شب ها موقع غلت زدن در خواب و یا زمانی که می خواهند چیزی را از قفسه های بالا بردارند این سرگیجه شروع می شود.

هرچند این سرگیجه درمان پذیر است ولی ترس زیادی را برای فرد در هنگام بروز به همراه دارد. و بعد از آن هم فرد از اینکه بخواهد آزادانه سر خود را بچرخاند می ترسد .

در مجاری نیمدایره در گوش داخلی کریستال هایی وجود دارد که این کریستالها اگر کنده شوند و  درمحل نامناسب در فضای گوش داخلی قرار گیرند باعث ایجاد این بیماری می شوند.

این نوع سرگیجه ها با مانور درمانی برطرف می شوند. قبل از انجام مانور درمانی باید ارزیابی برای تشخیص دقیق اینکه آیا نوع سرگیجه از همین نوع است یا خیر انجام شود. 

در مرکز سرگیجه آوای امید تست های تخصصی برای تشخیص جا به جایی کریستال ها انجام می شودو بر اساس اینکه این کریستال ها در کدام مجرای نیمدایره جا به جا شده اند مانور درمانی انجام می شود. 

از کجا بفهمم BPPV‌ دارم:

برای تشخیص این نوع از سرگیجه باید تست های تخصصی سرگیجه مانند VNG‌و مانور تشخیصی انجام شود . ولی علایمی وجود دارد که ما را به سمت شک به این بیماری هدایت می کند. این علامت ها شامل

سرگیجه در هنگام حرکت سر

سرگیجه در خواب هنگام غلت زدن

احساس عدم تعادل و عدم ثبات

گاهی حالت تهوع و استفراغ 

چرا BBPV دارم؟ 

BPPv‌در همه افراد رخ نمی دهد و اینکه چرا بعضی افراد این نوع سرگیجه را تجربه می کنند و برخی خیر هنوز به خوبی مشخص نیست.  آنچه که مشخص است اینست که این بیماری در اثر جا به جایی کریستالهای گوش اتفاق می افتد .این بیماری در خانمها بیشتر از آقایان رخ می دهد  و در افراد بالای ۵۰ سال شایع تر است . اگر فرد سابقه ضربه به سر و بیماری های مزمن گوش را داشته باشد احتمال بروز این بیماری نیز بیشتر می شود.

 

چرا سرگیجه دارم

بیماری منیر - یکی از علت های سرگیجه

 در پاسخ به این سوال که چرا سرگیجه دارم علت سرگیجه چیست باید به احتمال وجود بیماری منیر اشاره کرد. بیماری منیر باعث ایجاد سرگیجه هایی می شود که دوره ای شدید و آزار دهنده هستند. این بیماری به دلیل افزایش فشار مایع گو ش داخلی رخ می دهد. سرگیجه ها در بیماری منیر چرخشی هستند و ممکن است تا یک روز نیز ادامه یابند. به دلیل افزایش فشار گوش داخلی در بیماری منیر علاوه بر سرگیجه های دوره ای شدید صدای گوش  ( وزوز گوش) که از نوع غرشی است و کم شنوایی نیز وجود دارد. کم شنوایی در افراد مبتلا به بیماری منیر نوسانی است یعنی گاهی کمتر و گاهی بسیار بیشتر است.افراد مبتلا به بیماری منیر گاهی احساس پری گوش و یا داغ شدن و فشار نیز در گوش دارند. وزوز در مبتلایان به بیماری منیر اغلب به صورت صدای رودخانه و یا غرش مانند است که ممکن است در یک گوش و یا هردوگوش شنیده شود.

تشخیص بیماری منیر که علت ایجاد سرگیجه است:

این بیماری چون چندین عملکرد را با هم تحت تاثیر قرار می دهد بنابراین برای تشخیص این بیماری نیاز به ارزیابی های مختلفی هست تا در مجموع بتوان تشخیص داد. مثلا ارزیابی های پایه شنوایی برای وجود یا رد کم شنوایی ضروریست . ارزیابی های وزوز گوش نیز برای تشخیص نوع وزوز لازم است. انجام تست ECOG  برای تشخیص میزان فشار گوش داخلی انجام می شود . تست VNG‌نیز از دیگر تست هایی است که برای تشخیص بیماری منیر به کار می رود.

از کجا به بیماری منیر شک کنم:

گفتیم که برای تشخیص بیماری منیر به ارزیابی های دقیق و مجموعه تست نیاز هست ولی علایمی وجود دارد که ما را به سمت وجود این بیماری هدایت می کند:

  • وجود حداقل دو دوره سرگیجه که هرکدام به مدت حداقل بیست دقیقه طول کشیده باشد
  • سرگیجه هایی که در زمان شروع شدن گوش شروع به صدا دادن می کند
  • احساس فشار و پری در گوش 
  • وجود سابقه خانوادگی از رخداد سرگیجه 

التهاب و عفونت گوش داخلی - عامل سرگیجه

 چرا سرگیجه دارم علت سرگیجه چیست ؟ممکن است دچار التهاب گوش داخلی شده باشید.

عصب هشتم مغزی از گوش داخلی به سیستم مرکزی یعنی مغز می رود . این عصب از دو بخش شنوایی و تعدلی تشکیل شده است که پیام های شنوایی و تعادلی را به سیستم مرکزی می برند. اگر به دلیل ویروس ها و یا سایر عوامل گوش داخلی و یا عصب هشتم مغزی دچار آسیب شود می تواند سرگیجه هایی ایجاد کند که بسیار شدید هستند.

اگر لابیرنت و یا بخش شنوایی عصب هشتم درگیر شود بیماری به نام لابیرنتیت ایجاد می شود که علاوه بر سرگیجه وزوز گوش و کم شنوایی ناگهانی نیز دیده می شود. اگر بخش تعادلی و یا بخش تعادلی عصب هشتم دچار مشکل شود نوریت نامیده می شود که با ایجاد سرگیجه های سزگیجه های شدید همراه است.

سرگیجه در این بیماری بسیار شدید و آزار دهنده است.

معمولا ویروس ها باعث ایجاد این بیماری می شوند . ویروس ها معمولا یک گوش را درگیر می کنند. از ویروس های شناخته شده ای که باعث ایجاد عفونت گوش داخلی می شوند می توان به هرپس اشاره کرد . هرپس ویروس عامل ایجاد بیماریهای معروفی مانند گلودرد آبله مرغان و زونا نیز می شود.

عفونت گوش داخلی چه علایمی دارد

سرگیجه شدید

حالت تهوع و استفراغ

عدم تعادل

کم شنوایی

گاهی سوت کشیدن گوش

شروع این بیماری و حمله اولیه آن ترسناک است ولی درمان آن قطعی است

چرا سرگیجه دارم - فیستول پری لنف

یکی از بیماری هایی که باعث ایجاد سرگیجه می شود فیستول پری لنف است. این بیماری به دلیل پارگی لایه نازک غشا در گوش داخلی رخ می دهد و باعث نشت مایع به فضای گوش میانی می شود و بنابراین علایمی را ایجاد می کند. این علایم شامل کم شنوایی سرگیجه و عدم تعادل است . در این بیماری سرگیجه هایی وجود دارد که با صدای بلند و یا افزایش فشار ایجاد و تشدید می شود.

علایم مبتلایان به فیستول پری لنف در مکان هایی که تغیر فشار هوا وجود دارد بروز می کند مانند کوهنوردی یا هواپیما و یا آسانسور. نشت مایع از فضای گوش داخلی بعد از سرفه و عطسه و زور زدن در توالت اتفاق می افتد.

تشخیص این بیماری به ارزیابی های دقیق شنوایی و سیستم تعادل و انجام آزمون های تخصصی VNG  نیاز دارد.

 

گوش میانی عامل ایجاد سرگیجه - عفونت گوش میانی 

 

بغیر از بیماری ها و عفونت های گوش داخلی عفونت های گوش میانی نیز می توانند باعث ایجاد سرگیجه شوند. ازجمله بیماری های گوش میانی که علت سرگیجه می توانند باشند به موارد گفته شده در زیر می توان اشاره کرد

عفونت های درمان نشده گوش میانی:

در صورتی که عفونت باکتریایی در گوش میانی وجود داشته باشد که برای مدت طولانی درمان نشود می تواند باعث عفونت مایع گوش داخلی شود و علت ایجاد سرگیجه و عدم تعادل باشد. در افرادی که عفونت مزمن گوش میانی دارند تجربه سرگیجه شایع است. 

اتواسکلروزیس:

 این بیماری با رشد غیر طبیعی استخوانچه ها در فضای گوش میانی آغاز می شود .از علایم این بیماری در فازهای اولیه به وجود کم شنوایی از نوع انتقالی پیشرونده می توان اشاره کرد در این بیماری وزوز گوش نیز وجود دارد. این بیماری معمولا با درگیری یک گوش شروع می شود و کم کم گوش دیگر نیز به آن اضافه می شود. این نوع بیماری در صورتیکه به موقع درمان نشود می تواند باعث پیشرفت استخوان سازی به سمت گوش داخلی و بروز علایم درگیری گوش داخلی و ایجاد سرگیجه شود.

 کلستاتوما:

یک کیست ایجاد شده در فضای گوش میانی است این کسیت ماهیت فرسایشی دارد که می تواند ایجاد فرسایش و خوردگی در محیط گوش میانی و پیشرفت فرسایش به سمت گوش داخلی کند. در صورتی که این فرسایش به سمت گوش داخلی پیش رود باعث ایجاد علایم درگیری های گوش داخلی از جمله سرگیجه می شود.

 

سرگیجه به علت بیماری های مغزی

اغلب افرادی که برای اولین بار سرگیجه را تجربه می کنند تصور می کنند که به بدترین مشکلات مغزی مبتلا شده اند . در ادامه لیستی از بیماری های سیستم مرکزی تعادل که می توانند ایجاد سرگیجه کنند آورده شده است. سرگیجه در این نوع از بیماری ها اغلب با علایم دیگری مانند گزگز شدنُ کاهش سطح هوشیاری و علایم نورولوژیک جدی تر همراه است. سرگیجه در این بیماری ها معمولا از نوع چرخشی نیست و بیشتر به صورت عدم تعادل و یا گیجی منگی است.

  • سکته
  • وجود تومور در مخچه
  • میگرن
  • M.S
زمین خوردن بی اختیار

عدم تعادل

عدم تعادل

عدم تعادل باعث زمین خوردن بی اختیار می شود و در هر سنی ممکن است رخ دهد اما در سالمندان بیشتر است و یکی از دلایل اصلی شکستگی ها و فوت های ناشی از شکستگی همین زمین خوردن های بی اختیار است. زمین خوردن بی اختیار می تواند یک اختلال تهدید کننده زندگی محسوب شود و به همین علت باید مورد توجه و بررسی قرار گیرد.

چرا خطر عدم تعادل در سالمندان بیشتر است؟

سرگیجه می‌تواند در هر سنی اتفاق بیفتد، اما اگر منجر به زمین خوردن بی اختیار به ویژه در سالمندان شود، می‌تواند یک نگرانی جدی برای سلامتی باشد. مطالعات نشان می‌دهد که می‌توانید برای کاهش سرگیجه و خطرزمین خوردن بی اختیار اقداماتی را انجام دهید. ابتدا با صحبت با پزشک خود برای دانستن مسائل پزشکی که ممکن است در علائم شما نقش داشته باشند، صحبت کنید و برای بهبود تعادل و قدرت خود ورزش کنید.

حفظ تعادل چگونه است

تعادل طبیعی به عوامل زیادی از جمله سیستم‌های متعدد بدن و همچنین عوامل خارجی و محیطی بستگی دارد. بدن دارای سه سیستم حسی اولیه است که با هم کار می‌کنند تا ثبات وضعیتی ایجاد کنند. عملکرد طبیعی مغز باعث هماهنگی اطلاعات سیستم دهلیزی گوش داخلی با سیستم بینایی و گیرنده‌های حس عمقی می‌شود و موقعیت و حرکت بدن فرد را در فضا تنظیم می‌کنند. این سه سیستم با هم کار می‌کنند در حالی که ما کارهای ساده ای مانند ایستادن و راه رفتن یا فعالیت‌های پیچیده و پویاتر مانند یوگا یا ضربه دقیق به توپ گلف را انجام می‌دهیم.

چه عواملی باعث عدم تعادل و زمین خوردن بی اختیار می‌شوند؟

  • اختلال عملکرد گوش داخلی
  • بیماری‌های قلبی-عروقی
  • بیماری‌های مغز و اعصاب
  • آرتروز
  • وضعیت روانی
  • تغذیه
  • مشکلات بینایی
  • سبک زندگی و عوامل محیطی

بیماری گوش داخلی چگونه باعث بروز عدم تعادل می‌شود؟

گوش داخلی یک ساختار پیچیده از لوله‌ها و محفظه‌های پر از مایعات است. انتهای عصب اختصاصی در داخل این ساختارها، موقعیت و حرکت سر را حس می‌کنند و جهت جاذبه را تشخیص می‌دهند. سیگنال‌های ارسالی از اعصاب سیستم دهلیزی برای توانایی مغز در کنترل تعادل در حالت ایستادن و راه رفتن بسیار مهم هستند. این سیگنال‌ها همچنین حرکات چشم را کنترل می‌کنند که وضوح دید را هنگام حرکت امکان پذیر می‌کند.

مطالعات تشریحی نشان داده است که تعداد سلول‌های عصبی در سیستم دهلیزی بعد از حدود 55 سالگی کاهش می‌یابد. همچنین جریان خون به گوش داخلی نیز با افزایش سن کاهش می‌یابد. وقتی سیستم دهلیزی آسیب ببیند، ممکن است فرد دچار سرگیجه و مشکلات تعادل شود. با این حال، از دست دادن تدریجی و وابسته به سن بخش انتهایی عصب دهلیزی می‌تواند منجر به مشکلات تعادل بدون سرگیجه همراه شود. این نوع از دست دادن آهسته عملکرد دهلیزی ممکن است ابتدا به صورت مشکل در راه رفتن یا ایستادن به ویژه در تاریکی، هنگام قرار گرفتن در سطوح نرم یا ناهموار (مانند فرش ضخیم یا مسیر جنگلی) بروز نماید.

کاهش عملکرد گوش داخلی ممکن است به دلیل شرایط مختلفی ایجاد شود از جمله روند طبیعی پیری، سرگیجه حمله‌ای وضعیتی خوش خیم (BPPV)، عفونت‌ها، بیماری منیر یا کاهش جریان خون در سلول‌های عصبی خاص. علاوه بر این برخی از داروها مانند برخی از آنتی بیوتیک‌های مصرفی برای عفونت‌های شدید و شیمی‌درمانی ممکن است به گوش داخلی آسیب برساند در نتیجه باعث کاهش شنوایی موقتی یا دائمی، اختلال در تعادل و مشکل در وضوح دید هنگام حرکت می‌شود. احساس سرگیجه، گیجی، عدم تعادل و مشکل در حفظ موقعیت بدن ممکن است نشان دهنده‌ی اختلال عملکرد گوش داخلی باشد.

عدم تعادل

سرگیجه وضعیتی حمله‌ای خوش خیم (BPPV)

شایعترین اختلال دهلیزی در بزرگسالان مسن است و باعث ایجاد احساس سرگیجه چرخشی واقعی می‌شود که با تغییر موقعیت سر یا بدن ایجاد خواهد شد. با این شرایط می‌توان حس سرگیجه و چرخش را با مواردی مانند حرکت سر به بالا یا پایین، چرخاندن سریع سر، خم شدن، غلتیدن در رختخواب یا داخل و خارج شدن از رختخواب ایجاد کرد. این بیماری نوعی اختلال مکانیکی است که هنگامی ‌رخ می‌دهد که بقایایی به نام اتوکونیا، شل شده و در مجاری نیم دایره گوش داخلی قرار می‌گیرند. این رویداد باعث ایجاد سیگنال‌های کاذب به مغز می‌شود که احساس مختصر سرگیجه ایجاد می‌نماید. حس چرخش کمتر از یک دقیقه طول می‌کشد و می‌تواند حالت تهوع، استفراغ و عدم تعادل را در پی داشته باشد. با استفاده از تکنیک‌ها و مانورهای درمانی اثبات شده که به برگرداندن اتوکونیا به موقعیت صحیح خود در گوش داخلی کمک می‌کنند، می توان این وضعیت را درمان نمود.

لابیرنتیت

یک عفونت یا التهاب گوش داخلی است که باعث سرگیجه شدید به مدت 1-2 روز، کاهش شنوایی و عدم تعادل شدید می‌شود که می‌تواند راه رفتن را تحت تأثیر قرار دهد. نوریت یک اختلال مشابه و عامل سرگیجه است اما بر شنوایی تأثیری ندارد. هر دو می‌توانند در اثر عفونت دستگاه تنفسی فوقانی، ویروس یا آنفولانزا تحریک شوند یا بدون دلیل مشخصی رخ دهند.

بیماری منیر

باعث علائم مشابهی در اکثر موارد می‌شود از جمله سرگیجه‌‌های دوره‌ای، گیجی، حس پری گوش، وزوز و کاهش شنوایی. تصور می‌شود که این اختلال در نتیجه جمع شدن بیش از حد مایعی به نام اندولنف در گوش داخلی است.

بیماری‌های مغز و اعصاب چگونه باعث عدم تعادل می شود؟ – مغز سالم

حفظ موقعیت طبیعی بدن به عملکرد سالم مغز متکی است تا کار پردازش، انطباق و تفسیر تغییرات اطلاعات حسی رسیده از سیستم دهلیزی، بینایی و حس عمقی بدن را انجام دهد. مغز باید این اطلاعات را پردازش کند تا استراتژی‌های حفظ تعادل مناسب را انتخاب کند و استراتژی‌های جدید لازم برای تغییر محیط را بیاموزد. بسیاری از اختلالات مانند سکته مغزی، آلزایمر، بیماری پارکینسون، ضربه مغزی و زوال عقل وجود دارند که در عملکرد مغز تداخل ایجاد می‌کنند و در نتیجه واکنش‌های متعادل کننده نادرست ایجاد می‌شود و می تواند باعث زمین خوردن بی اختیار شود. نقایص شناختی غالباً با مشکلات تعادلی در ارتباط هستند و این امر نشان دهنده‌ی ماهیت پیچیده انجام وظایف تعادل پویا است.

برخی از افراد ممکن است بر این باور باشند که احساس عدم تعادل یا سرگیجه، نتیجه غیر قابل اجتناب افزایش سن است. خبر خوب اینجاست: با تشخیص صحیح، بسیاری از دلایلی که منجر به عدم تعادل، سرگیجه یا زمین خوردن می‌شود با تغییر در سبک زندگی قابل درمان یا کاهش است.

حداقل یک بار در سال با ارزیابی دقیق توسط پزشک اصلی خود شروع کنید. اگر دچار سرگیجه، گیجی و عدم تعادل هستید یا زمین خورن بی اختیار را تجربه کرده اید حتما به پزشک بگویید. ممکن است چندین مسئله بهداشتی و تداخلات دارویی وجود داشته باشند که منجر به علائم سرگیجه و عدم تعادل می‌شوند. تشخیص دقیق برای تعیین منبع علائم ممکن است برای پزشک یک کار پیچیده باشد و ممکن است شما را به یک متخصص ارجاع دهند.

اگر دچار سرگیجه با حرکات خاص سر و یا نشسته در رختخواب هستید، باید از نظر وجود سرگیجه وضعیتی حمله‌ای خوش خیم غربالگری شوید. اگر پزشک به این نتیجه برسد که سیستم دهلیزی، بینایی یا حس عمقی شما خطر افتادن را ایجاد می‌کند، شما را به یک درمانگر تعادل معتبر و متخصص در درمان توانبخشی دهلیزی  ارجاع می‌دهد. مطالعات نشان داده است که توانبخشی دهلیزی می‌تواند به بهبود تعادل، کاهش سرگیجه و کاهش خطر سقوط کمک کند. درمانگر تعادل فردی است که آموزش‌های خاص در زمینه ارزیابی نقص تعادل و اختلالات گوش داخلی دیده است. تمرینات ارائه شده توسط درمانگر مبتنی بر اختلالات عملکردی است که در ارزیابی درمانگر از سیستم دهلیز و تعادل اندازه گیری می‌شود. این تمرینات برای کاهش سرگیجه همراه با حرکت و بهبود وضوح دید، واکنش‌های تعادل، تحرک مفصل و قدرت برای کاهش خطر سقوط طراحی شده اند.

برای اطمینان از ضروری بودن استفاده از عینک، به چشم پزشک مراجعه کنید. اگر لنزهای دو کانونی یا پیشرونده دارید ممکن است بخواهید یک عینک فقط با نسخه پزشک برای فعالیت‌های خارج از منزل مانند پیاده روی تهیه کنید. گاهی اوقات لنزهای پیشرونده باعث می‌شوند که اشیاء نزدیکتر یا دورتر از آنچه واقعاً هستند به نظر برسند، که به خصوص هنگام پایین رفتن از پله‌ها یا شیب‌ها خطرناک است.

همچنین غربالگری از نظر دیابت، آب مروارید، تخریب ماکولا یا نوروپاتی بسیار مهم است. داشتن سبک زندگی سالم نیز می‌تواند به فرد کمک زیادی نماید.

  1. داشتن تغذیه مناسب، که شامل یک رژیم غذایی متعادل از میوه‌ها، سبزیجات، پروتئین و غذاهای کم قند است، بسیار اهمیت دارد. شما همچنین باید مکمل‌های ویتامینD  را به همراه کلسیم برای تقویت استخوان و کاهش خطر شکستگی استفاده کنید.
  2. تحرک و ورزش می‌تواند خطرزمین خوردن بی اختیار را در سالمندان کاهش دهد. در بزرگسالان ساکن جامعه، یک برنامه ورزشی پیشرونده با تمرینات تعادلی سطح متوسط ​​تا زیاد و… روش‌هایی موثر برای کاهش سقوط هستند. برنامه‌های ورزشی ممکن است شامل اسکات ایستاده، ایستادن یک پا، بالا بردن انگشتان پا و پاشنه، ایستادن به حالت گردوشکستن یا راه رفتن به این شکل، تقویت مفصل ران و زانو، راه رفتن و تمرینات تعادل سطح بالا مانند بالارفتن از پله، چرخش و بازگشت باشد. تای چی نوعی ورزش است که شامل حرکات دینامیکی کم فشار بازوها و پاها و چرخش و حرکت تنه در الگوهای تکراری است. این کارها نه تنها برای بدن مفید است بلکه از نظر شناختی نیز چالش برانگیز است.

پیاده روی نوعی مفید از ورزش است به ویژه هنگامی‌که تأکید بیشتری بر گام های بلند و افزایش سرعت گام‌ها شود. مطالعات نشان داده است که این تمرینات، خطر زمین خوردن بی اختیاردر افراد مسن را کاهش می‌دهد.

گام آسان دیگر برای کاهش سقوط، ایجاد تغییرات در خانه شما با ایجاد یک محیط امن تر است.

سرگیجه در زنان

علت سرگیجه در زنان

سرگیجه اختلالی است که همه افراد با دو جنسیت و در هر سنی ممکن است با آن درگیر شوند. اما خانم ها به دلایل مختلفی که در ادامه به آنها می پردازیم سرگیجه هایی را تجربه می کنند که در آقایان این نوع سرگیجه ها وجود ندارد. با توجه به شیوع زیاد این سرگیجه ها در این مقاله به بیان اختصاصی علت سرگیجه در زنان می پردازیم.

از مهمترین علت های سرگیجه در زنان عادت ماهیانه وبارداری، کم خونی و موارد دیگر است که در این مقاله به آن می پردازیم.

علت سرگیجه در زنان

ده علت ایجاد سرگیجه در زنان

عادت ماهیانه

خیلی از خانمها قبل ازعادت ماهیانه سرگیجه را تجربه کرده اند. دلایل مختلفی برای این سرگیجه وجود دارد که اغلب آنها به تغییرات هورمونی مربوط می شود.سایر بیماریها مانند کم خونی، فشار خون پایین و حتی بارداری نیز ممکن است احساس سرگیجه و یا به عبارت صحیح تر منگی ایجاد کنند.در این مقاله ما تلاش کرده ایم تا دلایل معمول رخداد سرگیجه در زنان قبل از عادت ماهیانه را توضیح دهیم و همچنین درمان های ممکن را به شما پیشنهاد دهیم و اینکه توضیح دهیم چه زمانی نیاز است به پزشک مراجعه کنید.

PMS:

سندرم پیش قاعدگی یک بیماری شایع است که 5 یا چند روز قبل از پریود اتفاق می افتد می تواند باعث ایجاد سرگیجه در زنان شود . دلیل رخداد آن هورمونی است که به نظر می رسد به دلیل تغییر در سطوح استروژن در این سندرم است. غیر از تغییرات هورمونی تغییرات شیمیایی در مغز نیز به عنوان عامل بروز این اختلال بیان شده است. سروتونین ماده ای است که در تنظیم خلق و خوی فرد موثر است در افرادی که کاهش این هورمون را دارند بیشتر علائم PMS را بروز می دهند. افراد مبتلا به PMS نوعی از گیج و منگی و سرگیجه را در زمان بروز PMS نشان می دهند.

PMDD:

اکثر زنان PMS تجربه PMS را نشان می دهند ولی گاهی شدت علائم به حدی زیاد است که می گوییم فرد PMDD دارد. یک نوع بسیار شدیدتر از PMS است . افراد مبتلا به PMDD علایم شدیدی از PMS را تجربه می کنند که میتواند زندگی فرد را مختل کند به این مشکل اختلال بی قراری قبل از قاعدگی گفته می شود. تغییرات عروقی که پیش از پریود رخ می دهد می تواند باعث ایجاد سرگیجه شود که در افراد  PMDD شدیدتر است. کنترل PMD و PMDD باعث برطرف شدن شدن سرگیجه می شود.

دیسمنوره:

در این نوع بیماری دوره های عادت ماهیانه دردناک وجود دارد.در مطالعه ای برروی 250 زن در سن 18-25 سال مشخص گردید که سرگیجه دومین علامت شایع در این افراد بود .

بارداری:

آیا سرگیجه علامت بارداری است:

آیا سرگیجه در زنان ( گیجی منگی) قبل از عادت ماهیانه ممکن است علامت بارداری باشد. سرگیجه بارداری اغلب همراه با سایرعلایم زودهنگام بارداری است مانند تهوع و استفراغ. اگر سایر علایم را ندارید این نوع سرگیجه ممکن است به دلیل سایر تغییرات هورمونی باشد. در مراحل اولیه بارداری سطوح استروژن و پروژسترون به صورت ناگهانی افزایش می یابد . این تغییر در سطح هورمون باعث می شود که عروق خونی شل و باز شوند که این منجر به کاهش فشار خون می شود  که این نوع تغییر در فشار خون باعث ایجاد سرگیجه ، سبکی سر و دیگر علایم عروقی می شود.

کم خونی:

در کم خونی فقر آهن کمبود آهن منجر به کاهش تولید گلبول های قرمز خون می شود که خود باعث کاهش جریان اکسیژن در خون می شود.

اگر شما دوره های عادت ماهیانه شدیدی را تجربه می کنید احساس سرگیجه در هنگام پریود ممکن است ناشی از کم خونی فقر آهن باشد.

فشار خون پایین:

یکی از علت های سرگیجه در زنان فشار خون پایین است که می تواند باعث حس سبکی سر یا گیجی منگی شود. بسیاری از هورمونهای جنسی در بدن انسان اثر تنظیم کننده بر فشار خون دارند.

تستسترون باعث افزایش فشار خون می شود و استروژن باعث کاهش ان می شود. سطح استروژن در هفته قبل از عادت ماهیانه افزایش می یابد که می تواند باعث کاهش فشار خون و احساس سرگیجه شود

افت قند خون:

استروژن نه تنها فشار خون را تحت تاثیر قرار می دهد بلکه بروی سطح قند خون نیز اثر دارد .افت قند خون علایم زیادی را ایجاد می کند که یکی از این علایم گیجی منگی و یکی از علت های سرگیجه در زنان است.

میگرن وابسته به عادت ماهیانه:

میگرن یک اختلال نورولوژیک است که با سردردهای شدید و علایمی مانند گیجی منگی،حالت تهوع یا استفراغ خود را نشان می دهد. عوامل مختلفی بروز میگرن را تحریک می کنند که یکی از این عوامل تغییرات هورمونی است. میگرن مربوط به عادت ماهیانه به دلایل مختلفی رخ می دهد از جمله پروستاگلاندین ها و عدم تعادل سروتونین.

داروها:

گیجی منگی همچنین می تواند ناشی از اثرات جانبی داروها باشد.بر اساس مطالعات 20 تا 30 درصد افراد از بین عوارض مختلف دارو گیجی منگی را تجربه می کنند.داروهایی که باعث ایجاد منگی و سرگیجه می شوند شامل انتی بیوتیک ها ، دیورتیک ها، ضد التهاب ها وموارد دیگری هستند. اگر شما هرکدام از این داروها را استفاده می کنید نسبت به گیجی منگی مربوط به عادت ماهیانه حساس تر خواهید بود. 

 

 

سایر بیماری های ایجاد کننده سرگیجه

بیماریهای دیگری نیز وجود دارند که ارتباطی با عادت ماهیانه ندارند ولی می توانند ایجاد سرگیجه و گیجی منگی در هر دو جنسیت کنند و علت سرگیجه در زنان نیز باشند:

BPPV

شایع ترین سرگیجه ها از نوع BPPV‌ هستند .این نوع سرگیجه ها در هردو جنسیت و در هرسنی ممکن است رخ دهد ولی در زنان شیوع بیشتری دارند. این سرگیجه ها از نوع سرگیجه چرخشی هستند که با چرخش و حرکت سر شروع می شوند . معمولا در رختخواب در هنگام پهلو به پهلو شدن و یا در هنگامی که می خواهید  چیزی را از کابینت بالا بردارید شروع می شوند.  در این نوع سرگیجه ها چرخش کمتر از یک دقیقه طول می کشد . این بیماری به دلیل جا به جایی کریستال های گوش اتفاق می افتد و قابل درمان است.

بیماری منیر

این نوع بیماری به دلیل افزایش حجم و یا فشار گوش داخلی اتفاق می افتد. سرگیجه های ایجاد شده در این نوع سرگیجه از نوع چرخشی بسیار شدید و حمله ای هستند. سرگیجه ها با حرکت سر شروع می شوند و ممکن است از نیم ساعت تا چند روز فرد را درگیر کنند. در این سرگیجه همزمان فرد احساس فشار و صدا در گوش نیز دارد.

سرگیجه گردنی: 

در این نوع سرگیجه به دلیل مشکلات گردنی سرگیجه هایی ایجاد می شود که گاهی چرخشی هستند. این نوع از سرگیجه ها در زنان شیوع بیشتری دارند زیرا در خانمها مشکلات گردنی بیشتر است. این سرگیجه ها نیز مانند دو مدل قبلی قابل درمان هستند.

 

عفونت ها از جمله لابیرنتیت:

ویروس ها می توانند برروی گوش داخلی بنشینند و ایجاد لابیرنتیت کنند. سرگیجه های ایجاد شده در لابیرنتیت بسیار شدید و دورانی هستند . این سرگیجه ها معمولا آنقدر شدت دارند که فرد را زمین گیر می کنند . در صورت بروز این نوع از سرگیجه ها باید هرچه سریعتر به پزشک مراجعه کنید

 

درمان سرگیجه در زنان

درمان سرگیجه به علت عادت ماهیانه:

اولین علت سرگیجه در هنگام عادت ماهیانه تغییرات هورمونی است. میزان استروژن در طی سیکل جنسی دو بار افزایش می یابد. یک بار در فاز فولیکولار ویک بار در فاز لوتیال. از آنجا که  یکی از افزایش های مقدار استروژن دقیقا قبل از پریودیست بنابراین دقیقا در این زمان شما احساس گیجی منگی می کنید . هرچند پیش از تخمک گذاری نیز ممکن است به دلیل تغییرات هورمونی سرگیجه رخ دهد، که این زمانیست که هر دو استروژن و پروژسترون در بیشترین حد خودهستند که باعث ایجاد علایم شود.

اگر سرگیجه قبل از پریود به دلیل تغییرات هورمونی رخ دهد می توان با تغییر سبک زندگی علایم آن را بهبود داد:

  • نوشیدن آب فراوان
  • داشتن خواب کافی
  • ورزش منظم و به ویژه ورزش های ریلکسیشن
  • رژیم غذایی مناسب که در آن مصرف میوه ها ها و سبزیجات و غلات در نظر گرفته شود. و مصرف نمک،شکر،کافئین و الکل در حداقل ممکن باشد. مصرف ویتامین D و مکمل های B6 ، کلسیم و منیزیم.

در صورتیکه اختلال PMDD شدید وجود داشته باشد که به کنترل های خانگی جواب ندهد در بعضی از موارد نیاز به درمان دارویی وجود دارد. دارو ها تنها تحت نظر پزشک باید تجویز و مصرف شوند. داروهایی که معمولا برای درمان به کار می رود شامل داروهای مهارکننده باز جذب سرتونین مانند سرترالین و فلوکسیتین است که میزان مصرف آن نیز بسته به شدت بیماری تعیین می شود.

درمان سرگیجه در زنان به علت کم خونی فقر آهن:

این علت سرگیجه در زنان با انجام آزمایش خون قابل تشخیص است.بعد از اثبات وجود کم خونی پزشک با تجویز دارو و رژیم غذایی مناسب درمان را برای شما اغاز می کند

درمان سرگیجه در زنان به علت فشار خون پایین:

اگر سرگیجه به این دلیل باشد با اصلاحاتی در سبک زندگی می توان آن را اصلاح کرد. آب فراوان بنوشید، به آرامی از جای خود بلند شوید و فشار کاری خود را کاهش دهید

درمان سرگیجه در زنان به علت افت فشار خون

خوردن وعده های غذایی منظم و خوردن میان وعده و همراه داشتن یک خوراکی برای جلوگیری از افت فشار خون بسیار کمک کننده است

در مان سرگیجه در زنان به علت میگرن:

اگر سرگیجه به دلیل میگرن باشد تنها راه تغییر سبک زندگی و اجتناب از محرک های ایجاد کننده میگرن است. هرچند که اگر این موارد کافی نبود حتما باید برای درمان دارویی به پزشک مراجعه کنید.

درمان سرگیجه در زنان به سایر علت ها

در صورتی که سایر مشکلات پزشکی و داروها عامل ایجاد سرگیجه باشند فورا به پزشک مراجعه کنید . در مزکز تعادل و سرگیجه آوای امید ارزیابی های دقیق برای یافتن عامل ایجاد کننده سرگیجه انجام می شود و بر طبق آن درمان برای حل مشکل بسته به علت سرگیجه آغاز می شود

درصورت نیاز به مشاوره جهت و بررسی علت سرگیجه و انجام تست های ECOG و VNG با ما تماس بگیرید

مرکز سرگیجه آوای امید

02144005315

09194707047

داروی سرگیجه

داروی سرگیجه

داروهای متعددی برای درمان سرگیجه به کار برده می شود و ما در اینجا به صورت اجمالی به معرفی چند داروی سرگیجه از پرکاربردترین این داروها یعنی می پردازیم:

پیش از استفاده از هر داروی سرگیجه باید بدانیم که هیچ یک از این داروها درمان قطعی سرگیجه نیستند و فقط برای اثرات کوتاه مدت استفاده می شوند . روزانه تعداد زیادی این پرسش را از ما دارند که چرا با وجود استفاده از قرص های سرگیجه به طور کامل خوب نشده اند و به محض قطع کردن مصرف دارو مجددا حملات سرگیجه آغاز می شود؟ پاسخ این پرسش همان جمله قبل است که این قرص ها به صورت موقت تنها علایم را بهبود می دهند و درمان قطعی سرگیجه نیستند. بنابراین با بروز اولین سرگیجه از مصرف خودسرانه این داروها اجتناب کنید تا تشخیص قطعی علت سرگیجه انجام شود و سپس در صورت صلاحدید پزشک برای کوتاه مدت می توان از این داروها استفاده کرد.

قبل از شروع دارو درمانی نوع سرگیجه باید مشخص شود.برای تعین نوع سرگیجه پزشک علاوه بر پرسش هایی در رابطه با کیفیت سرگیجه تست هایی را برای ما تجویز می کند که معمولترین این تست ها ECOG و VNG ، مانورهای تشخیص و کالریک هستند. این ارزیابی ها در مراکز شنوایی و تعادل و تحت نظر متخصص شنوایی که برای سرگیجه و تعادل تخصص دیده است انجام می شود. در مرکز سرگیجه و تعادل آوای امید این ارزیابی ها با جدید ترین و پیشرفته ترین دستگاهها انجام می شود و علاوه بر تشخیص راهکارهای درمانی برای هر فرد توسط متخصص سرگیجه و تعادل ارائه می شود.

قرص سرگیجه

سرگیجه به علت های مختلفی ممکن است رخ دهد و بسته به علت ایجاد سرگیجه قرص سرگیجه مناسب برای درمان متفاوت است. بنابراین همانطور که گفته شد برای شروع مصرف قرص سرگیجه باید ابتدا تست های سرگیجه به منظور تشخیص افتراقی علت سرگیجه انجام گیرد. به عنوان مثال:

  • سرگیجه های از نوع میگرنی با داروهای پیشگیرانه از بروز میگرن بهبود می یابند.
  • سرگیجه های حاد به داروهای غیر اختصاصی مانند دیمن هیدرینات و مکلیزین پاسخ بهتری می دهند. البته این داروها برای کوتاه مدت می بایست استفاده شوند زیرا می توانند در دراز مدت مانع درمان سرگیجه شوند.
  • سرگیجه هایی که در 5 ثانیه اول بعد از برخاستن از صندلی یا رختخواب اتفاق می افتند ممکن است بر اثر افت فشار خون باشند و بنابراین نوع داروی متفاوتی را می طلبند. سرگیجه های متعلق به این گروه بیشتر به صورت گیجی منگی هستند و سرگیجه واقعی چرخشی نیستند.
  • سرگیجه های متناوبی که با حرکات خاصی از سر و گردن ایجاد می شوند اصلا با دارو درمان نمی شوند و نیازمند نوع خاصی از درمان هستند که توانبخشی دهلیزی نامیده می شود.
  • سرگیجه های متناوبی که با حرکات بسیار خاصی مانند بلند شدن از رختخواب و یا پهلو به پهلو شدن در خواب تحریک می شوند احتمالا از نوع سرگیجه وضعیتی خوش خیم BPPV هستند و نباید درمان دارویی شوند و با مانور درمانی به خوبی قابل درمان هستند. مانور درمانی تنها باید توسط متخصص انجام شود در غیر اینصورت می تواند باعث بدتر شدن سرگی جه ها شود.

پر کاربردترین داروی سرگیجه : بتاهیستین Betahistine

بتاهیستین داروی بسیار شایعی است که معمولا برای انواع مختلفی از سرگیجه ها تجویز می شود. این دارو برای کنترل معروف ترین سرگیجه ناشی از افزایش فشار گوش داخلی یعنی منیر نیز به کار برده می شود. این دارو با نام های بتاسرک و اکتوسرک نیز شناخته می شود.

بتاهیستین چیست؟

این دارو با بهبود جریان خون در مغز و اثر برروی سلول های عصبی در گوش داخلی عمل می کند. برای درمان علایمی مانند گیجی ، سرگیجه،عدم تعادل، وزوز گوش و کم شنوایی مربوط به بیماری منیر ، به کار برده می شود.

این دارو نمی تواند همه این علایم را با هم از بین ببرد، ولی میزان وقوع این علایم و شدت آن ها را کاهش می دهد. گاهی این دارو برای 6 تا 12 ماه ممکن است تجویز شود تا علایم شما را بهبود بخشد و در صورتیکه بهبود علایم با آین دارو در این بازه زمانی مشاهده شود مصرف آن همچنان ادامه خواهد یافت.

میزان مصرف ( دوز) بتاهیستین:

  • دوز معمول داروی سرگیجه بتاهیستین نصف قرص (8 میلیگرم) یا یک قرص (16 میلیگرم) سه بار در روز است. هرچند که بسته به پاسخ پزشک دوزهای مختلفی ممکن است تجویز کند.
  • بتاهیستین را کاملا طبق تجویز پزشک مصرف کنید. از کم وزیاد کردن دوز آن به دلخواه خودداری کنید.

چگونه بتاهیستین را مصرف کنیم:

  • قرص بتاهیستین را با یک لیوان آب مصرف کنید
  • هرروز در همان زمان مشخص مصرف کنید
  • اگر همراه با غذا مصرف کنید بهتر است زیرا حالت تهوع و دل درد در شما ایجاد نمی شود
  • در هنگام مصرف این دارو از مصرف الکل خودداری کنید.
  • بتاهیستین را به طور منظم استفاده کنید معمولا 1 تا 2 هفته زمان میبرد تا پاسخ قابل توجه از مصرف آن حاصل شود
  • اگر یک دوز را فراموش کردید به محض یادآوری ان را مصرف کنید.اما اگر زمان دوز بعدی نزدیک بود فقط دوز بعدی را مصرف کنید و از دوبرابر کردن دوز مصرفی پرهیز کنید.

مواردی که پزشک در هنگام تجویز بتاهیستین به آن توجه می کند:

  • آیا شما آسم دارید؟
  • آیا سابقه زخم معده دارید؟
  • چه داروهای دیگری مصرف می کنید
  • آیا سابقه آلرژی دارویی دارید؟
  • آیا باردار و یا در دوره شیردهی هستید؟

عوارض جانبی احتمالی قرص سرگیجه بتاسرک:

مانند هر دارویی ، داروی سرگیجه و از جمله بتاهیستین نیز ممکن است عوارض جانبی داشته باشد. هرچند که برای همه ممکن است رخ ندهد. معمولا بعد از عادت پذیری بدن عوارض جانبی کاهش می یابد.

اثر جانبی: درد شکم ، احساس ناخوشی، نفخ:

راهکار:این عارضه معمولا در اوایل مصرف بتاهیستین رخ می دهد و معمولا بعد از مدتی از بین می روند سعی کنید این دارو را با غذا و یا شکم پر مصرف کنید.

اثر جانبی: سردرد و اختلالات خواب

راهکار: به پزشک خود این مورد را گزارش دهید.

اثر جانبی:علائم واکنش های آلرژیک مانند راش پوستی، تورم پوست، ورم صورت، لبها دهان و مشکلات تنفس

راهکار:بلافاصله مصرف را قطع کرده و با پزشک تماس بگیرید.

تداخلات دارویی:

بتاهیستین ممکن است با بعضی از داروها و مکمل های گیاهی تداخل ایجاد کند. بنابراین در صورت مصرف این موارد  پزشک خود را در این مورد آگاه کنید.

قرص سرگیجه سیناریزین :

این دارو برای درمان سرگیجه و عدم تعادل ناشی از گوش داخلی استفاده می شود. این دارو مختص سرگیجه نیست و یک نوع داروی آنتی هیستامین است و برای درمان بیماری های مختلف سیستم تعادل از جمله منیر و بیماری سفر نیز مورد استفاده می شود. اگر شما به وزوز گوش مبتلا هستید نام سیناریزین را شنیده اید. این دارو گیرنده های نوع یک هیستامینی را مسدود می کند.همچنین سیناریزین با مهار کانال‌های کلسیمی، انقباض سلولهای عروقی را کاهش می دهدو سیستم دهلیزی را مهار می‌کند. سیناریزین برای درمان حالت تهوع نیز به کار می رود.

میزان مصرف سیناریزین برای دارو درمانی سرگیجه:

برای سرگیجه این دارو به میزان 3 میلی گرم و سه بار در روز استفاده می شود.

برای بیماری حرکت 30 میلی گرم که باید دو ساعت قبل از سفر مصرف شود و بعد در صورت نیاز هر 8 ساعت نصف قرص.

عوارض جانبی احتمالی:

تهوع، سردرد ، خشکی دهان، استفراغ، لرزش، خواب آلودگی، خستگی

هشدارها:

در بیماران مبتلا به فشار خون بالا این دارو باید با احتیاط مصرف شود

در افراد باردار، در شیردهی و افراد سالمند نیز می بایست احتیاط شود

این دارو خواب اور است بنابراین در حین استفاده از این دارو از رانندگی و یا کار با ماشیت آلات خودداری شود

در مبتلایان به پارکینسون احتیاط شود

مصرف همزمان این دارو با الکل خطرناک است

قرص سرگیجه دیمن هیدرینات:

این دارو نیز از خانواده آنتی هیستامین ها می باشد که برای درمان سرگیجه و حالت تهوع به کار می رود . این دارو به داروی ماشین گرفتگی معروف است و به صورت قرص، کپسول، قرص جویدنی و آمپول موجود است. این دارو با نان تراولین نیز معروف است.

برای بیماری سفر دوز قرص 50 میلی گرم آن را نیم ساعت تا یک ساعت قبل از حرکت مصرف کنید و برای هر 6 تا 8 ساعت می توان آن را تمدید کرد.

برای بیماری منیر برای سرکوب حملات حاد نیم تا یک عدد قرص در هر بار استفاده می شود.

عوارض دیمن هیدرینات:

این دارو نیز مانند سایر داروهای آنتی هیستامینی که برای درمان سرگیجه به کار می رود عوارض [واب آلودگی و گیجی دارد. البته در کودکان گاهی بیش فعالی نیز گزارش شده است. سردرد و تاری دید خشگی دهان و یبوست از سایر عوارض این دارو می توناد باشد.

هشدار:

در صورتیکه داروی سرگیجه دیمن هیدرینات باعث ایجاد تغییرات روانی و خلقی، افزایش ریتم ضربان قلب و لرزش و تشنج و یا مشکل در ادرار شد حتما به پزشک مراجعه کنید.

هشدار جدی:

درست است که این قرص به نام قرص ماشین معروف است ولی اگر شما راننده هستید این قرص را مصرف نکنید زیرا باعث ایجاد خواب آلودگی شدید و تاری دید می شود .

سایر قرص های سرگیجه:

بغیر از گروه آنتی هیستامین ها داروهای دیگری نیز موجود است که برای درمان سرگیجه به کار می رود . این داروها درمان قطعی سرگیجه نیستند و به صورت طولانی مدت نباید استفاده شوند.

بنزودیازپین ها (Benzodiazepines): از این گروه می توان به آلپرازولام و لورازپام، دیازپام و موارد این چنینی اشاره کرد.

آنتی کولینرژیک ها (Anticholinergics)

نورولپتیک ها (Neuroleptics)

آنتاگونیست های کلسیم (Calcium antagonists)

سروتونرژیک ها (Serotonergics)

درمان غیر دارویی سرگیجه

سرگیجه دلایل مختلفی دارد. بر اساس نوع و علت سرگیجه درمان نیز متفاوت است. درمان می تواند دارویی باشد و یا کاملا برعکس مصرف دارو ممکن است روند درمان را متوقف کرده و باعث بدتر شدن شرایط شود. برای درمان سرگیجه اولین قدم انجام ارزیابی های دقیق برای تشخیص علت سرگیجه است وبر این اساس درمان دارویی و یا غیر دارویی انجام خواهد شد.

طبق آمارها بیشترین سرگیجه ها به علت مشکلات سیستم دهلیزی در گوش داخلی رخ می دهد . یکی از رایج ترین این سرگیجه ها BPPV‌است که در اثر جا به جایی کریستالهای کربونات کلسیوم در گوش داخلی اتفاق می افتد. برای درمان این نوع سرگیجه مانور درمانی انجام می شود

مانور درمانی سرگیجه:

در روش مانور درمانی متخصص تلاش می کند تا با انجام روش های خاص و قراردهی سر و گردن در موقعیت های خاص کریستال های رها شده در فضای گوش داخلی را به فضای بیرون بریزد تا مشکل سرگیجه حل شود. این روش درمان کاملا قطعی است ولی تعداد جلسات مورد نیاز در افراد مختلف متفاوت است و ممکن است بین ۳ تا ۵ جلسه برای درمان کامل زمان نیاز باشد.در این روش درمانی نیاز به استفاده از داروی خاصی نیست و اگر شما به این نوع درمان نیاز داشته باشید ولی داروی سرگیجه مصرف کرده باشید دارو روند درمان را به تعویق می اندازد.

برای مشاوره و تعین زمان جهت انجام ارزیابی های تعادلی و دریافت راهکارهای درمانی از طریق شماره های زیر با مرکز سرگیجه آوای امید تماس حاصل کنید

02144005315

09194707047

سرگیجه در کودکان

سرگیجه در کودکان

سرگیجه در کودکان

اکثر افراد همیشه و یا گاهی احساس گیجی می کنند. کودکان نیز مانند بزرگسالان ممکن است گاهی احساس سبکی سر یاعدم تعادل کنند. اما اگر این احساس  تکرار شود یا با زندگی روزانه تداخل کند، می تواند نشانه ی یک اختلال تعادلی باشد.

اغلب مشکلات تعادل و سرگیجه در کودکان موقتی هستند و به راحتی قابل در مان هستند. اما این مشکلات ممکن است نشانه ی یک وضعیت جدی تر نیز باشد که می تواند تاثیر پایداری داشته باشد. یاد بگیرید که نشانه های سرگیجه یا مشکلات تعادلی که ممکن است نیازمند مراجعه به یک پزشک باشند را تشخیص دهید.

مدت هاست که متخصصان گمان می کنند سرگیجه و مشکلات تعادل اغلب نادیده گرفته می شوند و درمان نمی شوند، اما دامنه این مشکل به طور کامل مشخص نشده است. به همین دلیل NIH بزرگترین نظرسنجی ملی را برای کشف اطلاعات در مورد این اختلالات در کودکان انجام داده است. این مطالعه شامل اطلاعات مربوط به 11000 کودک 3 تا 17 ساله بود. 

محققان دریافتند که بیش از 1 از هر 20 کودک در ایالت متحده دارای سرگیجه یا مشکل تعادل هستند و فقط یک سوم آنها در سال گذشته تحت درمان قرار گرفته اند. دکتر  James F. Battey متخصص اطفال و مدیر انستیتوی ملی  ناشنوایان و سایر اختلالات ارتباطی می گوید یافته های NIH نشان می دهند که مشکلات تعادل و سرگیجه در کودکان کاملا شایع است.

حس تعادل اما فرآیند پیچیده ای است که با سیگنال های بین مغز، گوش ها، چشم ها و حسگرهای موجود در مفاصل و سایر اعضای بدن کنترل می شود. این سیستم پیچیده به بدن شما کمک می کند تا هنگام حرکت در طول روز وضعیت خود را کنترل و حفظ کنید، حتی بدون اینکه به آن فکر کنید. اما اگر هر یک از این سیگنال های حسی اشتباه باشند، می توانند حس تعادل شما را ضعیف کند.

احتلالات تعادل می تواند هنگام راه رفتن باعث تلوتلو خوردن شود. هنگام تلاش برای ایستادن ممکن است          تلوتلو بخورید یا زمین بخورید. افراد مبتلا ممکن است احساس کنند که خودشان یا دنیای اطرافشان در حال چرخش یا حرکت است (شرایطی معروف به سرگیجه). علائم دیگر می توانند شامل تاری دید، اسهال، استفراغ، گیجی و اضطراب باشد.

علت سرگیجه در کودکان چیست؟

علل شایع مشکلات تعادل و سرگیجه در کودکان شامل عفونت گوش، سردرد های شدید، داروهای خاص و اختلالات عصبی جدی تر، آسیب های سر و گردن واختلالات ژنتیکی را می شود. در بسیاری از موارد، محققان مشاهده کرده اند که علت زمینه ای گزارش نشده است.

تشخیص سرگیجه در کودکان

تشخیص و درک اختلالات تعادل و سرگیجه در کودکان ممکن است دشوار باشد. تشخیص آنها به ویژه در کودکان خردسال بسیار دشوار است. بچه ها ممکن است کلمات مناسب برای توصیف علائم خود را ندانند. کودکان مبتلا ممکن است راجع به احساس چرخش صحبت کنند. آنها ممکن است بگویند شکم یا سرشان احساس بد یا عجیبی دارد. آنها ممکن است ناپایدارانه راه بروند و در حال تلو تلو خوردن به نظر برسند.

 می گوید والدینی که متوجه سرگیجه در کودکان خود می شوند باید با یک ارائه دهنده خدمات بهداشتی مشورت کنند تا احتمال بیماری زمینه ای جدی را رد کنند.

پزشک کودک شما احتمالا سوالاتی در مورد زمانی که برای اولین بار علائم ظاهر شدند، مدت دوام، دفعات بروز و داروهایی که کودک مصرف می کند می پرسد. چشم و گوش کودک شما معاینه می شود و ممکن است شما به یک متخصص مانند یک متخصص گوش و حلق و بینی ارجاع داده شوید.

درمان به علت زمینه ای بستگی دارد. خبر خوب این است که اکثر مشکلات تعادل کودکان موقتی و قابل درمان هستد. با این وجود در صورت مشاهده هر گونه مشکلی، مراجعه به متخصص برای بررسی مهم است.

گیجی و مشکلات تعادل در کودکان ممکن است به سختی کشف شوند. کودکان کوچکتر ممکن است برای توصیف علائمشان واژگانی نداشته باشند.

اگر کودکتان علائم زیر را دارد با پزشکتان صحبت کنید.

  • افتادن مداوم
  • بی تعادل به نظر رسیدن حین ایستادن و راه رفتن
  • احساس چرخش اتاق
  • احساس افتادن
  • احساس حرکت در حالت ایستاده و نشسته
  • احساس سبکی سر یا غش
  • احساس تاری دید

در صورتی که به وجود سرگیجه در کودکان شک دارید هرچه سریعتر به مرکز سرگیجه و تعادل آوای امید مراجعه کنید.و با انجام تست های VNG و ECOG علت اختلال تعادل را شناسایی کنید.

02144005315

09194707047

سرگیجه گردنی

سرگیجه گردنی

سرگیجه گردنی – گردن درد و سرگیجه

سرگیجه ها دلایل مختلفی دارند یکی از علت های بروز سرگیجه می تواند ناشی از مشکلات گردنی نیز باشد. گفتیم که اغلب سرگیجه ها از مشکلات و بیماری های گوش داخلی منشا می گیرد ولی درصدی از سرگیجه ها نیز ممکن است بر اثر مشکلات گردن نیز باشد . این نوع سرگیجه ها معمولا به صورت عدم تعادل گزارش می شوند. این نوع از سرگیجه ها اغلب اوقات با درد گردن همراه هستند و گاهی سردرد نیز در این بیماران مشاهده می شود . کاهش دامنه حرکتی گردن نیز در این افراد دیده می شود.

گردن درد و سرگیجه

بسیاری از افراد، گردن درد و سرگیجه را تجربه می‌کنند. تشخیص اینکه سرگیجه و درد گردن به هم مربوط هستند یا فقط تصادفی هستند ممکن است دشوار باشد. از اواسط دهه 1800 مشخص شده است که وضعیت گردن با تعادل مرتبط است. با این حال تا سال 1950 ارتباط دقیق درد گردن و سرگیجه مورد بحث نبود.

متخصصین سندرمی از عدم تعادل و گجی را در افراد با تشخیص های مختلف گردن توصیف کرده اند از جمله ضربه به گردن، اسپوندیلوزیس یا آرتریت گردن. آنها این سندرم را “سرگیجه گردنی” نامیدند. با این حال ما در حال حاضر از اصطلاح گیجی سرویکوژنیک استفاده می‌کنیم، زیرا سرگیجه واقعی در حال چرخش، به ندرت با مشکلات گردن مرتبط است.

سرگیجه گردنی یا گیجی سرویکوژنیک (CGD)

گیجی ناشی از گردن یک تشخیص دشوار و گاه بحث برانگیز است و تنها توسط متخصصین ماهر در زمینه سرگیجه تشخیص داده می شود. به دلیل ماهیت این نوع سرگیجه در صورتی که فرد به متخصص امر مراجعه نکند ممکن است مدت ها تا کشف علت سرگردان باشد.

از کجا بفهمم سرگیجه مربوط به گردن است

تشخیص اینکه سرگیجه مربوط به گردن است یا خیر می بایست توسط متخصص انجام شود اما علایمی وجود دارد که ما را به سمت احتمال وجود سرگیجه گردنی هدایت می کند .افراد مبتلا به سرگیجه گردنی از حس گیجی یا از حالت کلی منگی (احساس حرکت خود یا محیط) شکایت کنند که اغلب در حین حرکات سر یا پس از حفظ موقعیت های خاص گردن برای مدت طولانی، شدیدتر می شود. گیجی یا سبکی سر معمولاً در حین یا بلافاصله پس از تجربه گردن درد، سفتی و/ یا کاهش دامنه حرکت گردن رخ می‌دهد. سرگیجه گردنی ممکن است با سردرد ناحیه پس سری (پشت سر) همراه باشد و با حرکات سر تشدید شود، نه با فعالیت بدنی یا شناختی. غالباً با کاهش درد گردن، گیجی نیز کاهش می‌یابد. علائم معمولاً چند دقیقه تا چند ساعت طول می‌کشد.

افراد مبتلا به سرگیجه گردنی نیز ممکن است از عدم تعادل عمومی‌ شکایت داشته باشند که با حرکات سر یا حرکت در محیط افزایش می‌یابد. تصور می‌شد گیجی سرویکوژنیک غیر معمول باشد.

تشخیص سرگیجه گردنی – درد گردن و سرگیجه

تشخیص سرگیجه گردنی در مرکز سرگیجه آوای امید انجام می شود . به دلیل شباهت سرگیجه های ناشی از گوش داخلی به ویژه BPPV (سرگیجه در خواب ) با سرگیجه گردنی تست هایی که معمولا انجام می شود شامل دو نوع هستند . اول تست هایی برای رد مشکلات تعادلی ناشی از گوش داخلی و سپس تست های تخصصی برای سرگیجه گردنی . برای شناسایی سرگیجه گردنی ابتدا می بایست وجود سرگیجه گوشی رد شود زیرا علایم مشابهی با سرگیجه های گردنی دارد.

متخصصین می بایست سایر مواردی را که می‌توانند سرگیجه ایجاد کنند، از جمله بیماریها (مانند بیماری قلبی)، داروها، بیماری های عصبی (مانند ضربه مغزی یا سکته مغزی)، یا اختلالات دهلیزی (گوش داخلی) (مانند سرگیجه وضعیتی حمله ای خوش خیم) را رد کنند. برای آزمایش سیستم های دهلیزی محیطی و مرکزی می‌توان از آزمایشات بالینی یا آزمایشگاهی استفاده کرد. همه نتایج آزمایش باید با سابقه بیمار و ارائه علائم مقایسه شود تا مشخص شود که آیا آنها به هم مرتبط اند یا نه.

سرگیجه گردنی (گیجی سرویکوژنیک) اغلب در اثر آسیب گردن مانند ضربه شلاقی یا ضربه به سر، مانند ضربه مغزی ایجاد می‌شود که می‌تواند به مغز یا گوش داخلی نیز آسیب برساند. پزشک باید تعیین کنند که کدام آزمایش های بالینی، آزمایشگاهی یا تصویربرداری برای تعیین تشخیص مورد نیاز است. پزشکان این آزمایشات را انجام می‌دهند تا مشخص کنند که آیا سرگیجه ناشی از آسیب به سیستم دهلیزی، مغز یا گردن است (یا گاهی اوقات به صورت ترکیبی). این یک فرایند دشوار است که می‌تواند زمان ببرد و ممکن است شامل مشاوره توسط بیش از یک متخصص باشد، به خصوص اگر فرد با بیش از یک گزینه تشخیصی روبرو است.

به نظر می رسد سرگیجه گردنی در نتیجه عدم تطابق حسی بین اطلاعات حس عمقی (بخشی از سیستم حسی مربوط به احساس آگاهانه لمس، فشار، درد، دما، موقعیت، حرکت و لرزش است که از پوست، عضلات، مفاصل و فاشیای گردن/ ستون فقرات گردنی بدست می آید) و ورودی از چشم و گوش داخلی (سیستم تعادل ما) ناشی می‌شود.

ارزیابی هایی که در مرکز سرگیجه و تعادل آوای امید برای شناسایی علت سرگیجه انجام می شود شامل:

در مرکز سرگیجه و تعادل آوای امید مجموعه تست های کامل و جامعی برای تشخیص سرگیجه گردنی انجام می شود . ابتدا با انجام تستس های بالینی سرگیجه های مربوط به سیستم مرکزی تعادل رد می شود و با معاینات بالینی مشکلات مربوط به اختلال سیستم عمقی – حرکتی بررسی می شوند . گام مهم بعدی رد کردن مشکلات سیستم تعادلی گوشی است که با انجام تست های تخصصی تست VNG ، تست ECOG ، تست کالریک ،تست VEMP ، مانورهای تشخیصی انجام می شود . در مرحله بعد تست های تخصصی سرگیجه گردنی براساس یافته های مراحل قبلی انجام می شود و در صورتی که تشخیص داده شود که مشکل از گردن است درمان بلافاصله انجام می شود.

درمان سرگیجه گردنی – گردن درد و سرگیجه

اکثر بیماران مبتلا به سرگیجه گردنی با درمان مناسب گردن بهبود می‌یابند. متأسفانه ماساژ گردن به ندرت در رفع سرگیجه همراه با درد گردن موثر است. مطالعات متعددی گزارش داده اند که تقریباً 75 درصد بیماران با درمان های تخصصی بهبود می‌یابند، دستورالعمل هایی نیز به فرد در مورد ادامه درمان در منزل داده می شود تمرینات معمولا شامل حرکات ملایم، تمرینات و دستورالعمل های قرارگیری درموقعیت و وضعیت مناسب گردن. تمرینات توانبخشی دهلیزی باید برای رفع مشکلات موجود در ارزیابی‌ها باشد و ممکن است شامل تمرینات چشم، تمرینات تعادل، راه رفتن یا قرار گرفتن تدریجی در معرض حرکات گردن یا محیطی باشد که بیماران را دچار سرگیجه می‌کند . برای درمان کامل با استفاده از مانور های گردنی ممکن است بین ۳ الی ۵ جلسه نیاز باشد. و درمان تک جلسه ای حس بهبودی را در همان جلسه ایجاد می کند ولی درمان کامل نیست .

خلاصه

گیجی گردنی ، سندرم گردن درد و سرگیجه است. در این نوع سرگیجه تشخیص نهایی تنها پس از رد سایر علت های سرگیجه ارائه می‌شود.

گیجی گردنی معمولاً با درمان مشکل گردن برطرف می‌شود اما همچنین ممکن است برای رفع کامل علائم نیاز به توانبخشی دهلیزی داشته باشد. به طور کلی، در صورتی که تشخیص درست انجام گیرد درمان خوب و قطعی است و نتایج آن خوب است. در بیشتر بیماران بهبود علائم گردن، سردرد، تعادل، سرگیجه و کیفیت زندگی وجود دارد.

برای مشاوره ویا نوبت گیری با شماره های مرکز سرگیجه و شنوایی اوای امید تماس بگیرید

02144005315

09194707047

سرگیجه شدید

سرگیجه شدید – علت -لابیرنتیت را بشناسیم

علت سرگیجه شدید چیست؟

سرگیجه شدید غالبا احساس بسیار ناخوشایندی است که با ترس و دلهره همراه است. این سرگیجه معمولا ناشی از لابیرنتیت است. وقتی فردی برای اولین بار سرگیجه شدید را تجربه می کند موارد عجیبی به ذهنش خطور می کند و معمولا بدترین احتمالات را در ذهن خود متصور می شود.

در این مقاله ما میخواهیم بگوییم که علت سرگیجه شدید چیست و در صورت بروز چه کارهایی باید برای آن انجام داد.یکی از اصلی ترین دلایل بروز سرگیجه شدید بیماریهای گوش داخلی است . 

در این مقاله می خوانید:

علت سرگیجه شدید چیست؟

لابیرنتیت چیست؟

علایم لابیرنتیت چیست؟

چه چیزی باعث ایجاد سرگیجه شدید می شود

در صورت بروز سرگیجه شدید به کجا مراجعه کنیم؟

تشخیص این بیماری چگونه است؟

درمان این بیماری چگونه است؟

یکی از عوامل اصلی ایجاد ککنده  سرگیجه شدید لابیرنتیت است که یک بیماری گوش داخلی است. عصب دهلیزی در گوش داخلی که اطلاعات تعادلی را به مغز می برد در گوش داخلی قرار دارد . وقتی این عصب که دو شاخه است ملتهب شود اختلالی ایجاد می شود که لابیرنتیت گفته می شود.

علایم لابیرنتیت (عامل ایجاد سرگیجه شدید) شامل گیجی، حالت تهوع و کاهش شنوایی است. سرگیجه که یک علامت دیگر این بیماری است نوعی گیجی است که درآن فرد احساس می کند که خود یا محیط اطراف در حال چرخش است. سرگیجه در بخش های مختلف زندگی فردی و اجتماعی تاثیرات بدی دارد مثلا توانایی رانندگی ، کار کردن و سایر فعالیت ها با سرگیجه تحت تاثیر قرار می گیرد. داروها و و روش های خود کنترلی می توانند شدت سرگیحه را کاهش دهند.

چندین عامل ممکن است سبب ایجاد این بیماری شونداز جمله عفونت ها و ویروس ها . بنابراین در صورتیکه هر نوع عفونت گوش داشتید باید به سرعت برای درمان آن اقدام کنید . برای پیشگیری از رخداد لابیرنتیت روش خاصی وجود ندارد.

درمان لابیرنتیت معمولا شامل به کار بردن داروها برای کنترل علایم است . اکثر افراد در عرض یک تا سه هفته بهبود علایم پیدا می کنند و بهبودی کامل معمولا تا یک الی 2 ماه ادامه می یابد.

علایم لابیرنتیت که عامل ایجاد سرگیجه شدید است چیست؟

علایم لابیرنتیت که نوعی سرگیجه شدید است به سرعت شروع می شود و چندین روز نسبتا شدید است. بعد از آن کم کم از شدت علایم کاسته می شود ولی با حرکت سر به طور ناگهانی برانگیخته می شود.

  • علایم شامل:
  • گیجی-منگی
  • سرگیجه شدید
  • عدم تعادل
  • تهوع و استفراغ
  • وزوز که با زنگ زدن یا سوت کشیدن در گوش خود را نشان می دهد.
  • کاهش شنوایی در فرکانسهای بالا در یک گوش
  • اختلال در فوکوس چشمی

چه چیز باعث ایجاد سرگیجه شدید می شود:

لابیرنتیت در هر سنی ممکن است رخ دهد. عوامل مختلفی می توانند باعث ایجاد لابیرنتیت شونداز جمله:

  • بیماریهای دستگاه  تنفسی مانند برونشیت
  • عفونت های ویروسی گوش داخلی
  • ویروس های شکمی
  • ویروس هرپس
  • عفونت های باکتریایی از جملهعفونت های باکتریایی گوش میانی
  • ارگانیسم های عفونی مانند ارگانیسم هایی که ایجاد بیماری لایم (lyme disease ) می کنند.

در صورتیکه هر یک از موارد زیر را داشته باشید شانس ابتلا به لابیرنتیت در شما افزایش می یابد:

  • سیگار کشیدن
  • مصرف زیاد الکل
  • وجود سابقه آلرژی
  • خستگی مزمن
  • وجود استرس زیاد
  • مصرف یکسری از داروها
  • مصرف داروهای OTC به ویژه آسپرین

چه زمان باید به پزشک مراجعه کنیم:

اگر شما علایم لابیرنتیت را دارید (سرگیجه شدید)  باید هرچه سریعتر به پزشک مراجعه کنید. در فاز اول می بایست ارزیابی های کامل گوش داخلی برای شما انجام شود تا وجود لابیرنتیت در شما اثبات شود .  و پس ازآن برای درمان اقدام کنید.

در صورتیکه علایم زیر راداشتید مسئله جدی تر است  و علایم زیر نشان دهنده مسائل حاد تری است و با مشاهده این علایم باید به اورژانس مراجعه کنید:

  • غش کردن
  • تشنج
  • گفتار بریده بریده
  • تب
  • ضعف
  • فلج
  • دوبینی

تشخیص این بیماری چگونه است:

پزشک از طریق معاینه می تواند وجود این بیماری را تشخیص دهد . معاینه شامل ارزیابیهای فیزیکی و نورولوژیک و ادیولوژیک است.

علایم لابیرنتیت ممکن است مشابه بیماری های زیر باشد برای تشخیص افتراقی به ارزیابی های دیگر نیاز است . بیماریها و شرایط مشابه شامل:

ارزیابی هایی که برای تشخیص افتراقی لابیرنتیت به کار می رود شامل این موارد است:

  • ارزیابی های شنوایی
  • آزمایش خون
  • CT اسکن یا MRI
  • EEG که ارزیابی امواج مغزی است
  • ENG  یا VNG که ارزیابی حرکات چشمی است.

درمان لابیرنتیت:

علایم سرگیجه شدید ناشی از این بیماری را با داروهای زیر می توان کاهش داد:

  • آنتی هیستامین ها مانند desloratadine
  • داروهایی که باعث کاهش منگی و حالت تهوع می شود
  • خواب آورها مانند دیازپام
  • کورتیکواستروئیدها مانند prednisone
  • آنتی هیستامینهای بدون نیاز به نسخه مانند fexofenadine T، diphenhydramine یا loratadine
  • در صورت مشاهده عفونت فعال در بدن انتی بوتیک های مناسب توسط پزشک تجویز خواهد شد .

علاوه بر مصرف داروها این تکنیک ها نیز برای بهبود سرگیجه کمک کننده هستند:

  • اجتناب از تغییر پوزیشن ناگهانی بدن یا سر
  • نشستن در هنگام رخداد حمله سرگیجه
  • آرام بلند شدن از موقعیت دراز کش به نشسته و نسته به ایستاده
  • اجتناب از تماشای تلویزیون، صفحه کامپیوتر و نورچراغ چشمک زن در حین حمله سرگیجه
  • نور کم بهتر از نور زیاد و یا خاموشی است

اگر سرگیجه مدت زمان زیاد ادامه داشته باشد درمان های فیزیکی و توانبخشی برای بهبود تعادل توسط شنوایی شناس باید به شما آموزش داده شود.

اگر سرگیجه های شما برای مدت طولانیست که باقی مانده اند و شرایط زندگی شما را تحت تاثیر قرار داده اند و دچار سرگیجه شدید هستید هرچه زودتر برای تشخیص و  دریافت توانبخشی سرگیجه به مرکز سرگیجه آوای امید مراجعه کنید.

شماره های تماس

02144005315

09194707047

سرگیجه شدید چه زمانی خطر ناک می باشد؟

در صورتی که سرگیجه ناگهانی و شدید باشد و موجب اختلال در زندگی شما شود باید حتما نزد پزشک متخصص مراجعه نمائید تا درمان شوید

درصورت بروز سرگیجه شدید چه باید بکنیم؟

در صورت بروز سرگیجه شدید بلافاصله به پزشک مراجعه کنید

من سرگیجه دارم چا پزشک مرا به مرکز شنوایی ارجاع داده است؟
یکی از عوامل اصلی بروز سرگیجه وجود اختلال در سیستم تعادلی در گوش داخلی است . به همین دلیل در زمان بروز سرگیجه به ویژه اگر سرگیجه از نوع چرخشی باشد اولین موردی که باید بررسی شود وضعیت گوش داخلی است. ارزیابی های گوش داخلی در مراکز شنوایی شناسی انجام می شود.

فشار گوش داخلی

منیر – فشار گوش داخلی

منیر – فشار گوش داخلی

افزایش فشار گوش داخلی  در اصطلاح تخصصی  “منیر” نامیده می شود .

بیماری منیر:

بیماری منیر یک اختلال گوش داخلی است که منجر به بروز دوره های مکرر سرگیجه و کم شنوایی و افزایش فشار در گوش داخلی می شود. در اغلب موارد منیر تنها یک گوش را درگیر می کند. این بیماری در هر سنی ممکن است رخ دهد ولی از حدود سن جوانی و میانسالی آغاز می شود. منیر یک بیماری مزمن است ولی درمان های مختلف می تواند باعث بهبود علایم کاهش اثرات نامطلوب این بیماری بر زندگی فرد شود.

علایم:

علایم و نشانه های بیماری منیر شامل:

دوره های عود کننده سرگیجه. در این بیماری دوره های سرگیجه به صورت خودبه خودی اتفاق می افتند. این دوره ها بدون هشدار است و معمولا 20 دقیقه تا چندین ساعت زمان می برد، ولی معمولا بیشتر از 24 ساعت زمان نمی برد. سرگیجه های شدید باعث ایجاد حالت تهوع می شوند.

کم شنوایی: کم شنوایی در بیماری منیر ممکن است نوسانی باشد یعنی به صورت متناوب شخص احساس کم شنوایی و عدم کم شنوایی کند به ویژه  در اوایل آن اما و در نهایت پس از گذشت سالها یک کم شنوایی دایمی در اکثر افراد ایجاد می شود.

صدای گوش(وزوز): وزوز گوش شامل احساس زنگ زدن، سوت کشیدن ،غرش،خش خش و یا هر نوع صدایی در گوش و یا سر بدون منبع خارج یاست. در بیماری منیر معمولا وزوز به صورت صدای غرشی و یا صدای رودخانه و باد احساس می شود

احساس فشار در گوش: افراد مبتلا به بیماری منیر اغلب احساس فشار گوش داخلی در گوش درگیر را دارند. (پری گوش)

اولین دفعه رخداد حمله  سرگیجه ناشی از بیماری منیر معمولا شدیدترین نوع آن است و مدت زمان بیشتری طول می کشد و ترس و وحشت زیادی برای فرد ایجاد می کند. معمولا در طول زمان رخداد و شدت دوره های سرگیجه کمتر می شوند.

چه زمانی باید به پزشک مراجعه کنیم:

اگر هریک از علایم ذکر شده در مورد بیماری منیر را دارید بدون اتلاف وقت به پزشک مراجعه کنید تا هرچه سریعتر تشخیص افتراقی در مورد شما صورت گیرد و درمانهای کنترلی اغاز شود.

علل بیماری منیر:

علت اصلی رخداد منیر هنوز ناشناخته است . به نظر می رسد که علایم منیر مربوط به میزان مایع غیر نرمال در گوش داخلی ( آندولنف) و افزایش فشار گوش داخلی  باشد ولی اینکه چه مکانیسمی باعث افزایش حجم مایع می شود شناخته شده نیست.

فاکتورهایی که بر حجم مایع اثر می گذارند و احتمالا در ایجاد منیر دخیل هستند شامل:

  • تخلیه نا مناسب مایع گوش داخلی احتمالا به دلیل انسداد یا ابنورمالیهای آناتومیک
  • پاسخ سیستم ایمنی غیرنرمال
  • عفونت ویروسی
  • استعداد ژنتیکی
  • دردسرهای منیر:

رخداد غیر قابل پیشبینی سرگیجه و عوارض کم شنوایی دایمی زندگی افراد مبتلا به منیر را با دشواری همراه می کند. این بیماری به دلیل بروز سرگیجه های ناگهانی غیر قابل پیشبینی در فرد حس ترس و استرس ایجاد می کند.سرگیجه باعث ایجاد عدم تعادل، افزایش احتمال افتادن و تصادف می شود.

تشخیص و درمان منیر:

پزشک  در وهله اول چند ارزیابی در همان جلسه اول و تاریخچه گیری کامل انجام خواهد داد. اینکه اختلالی منیر محسوب شود نیاز به وجود موارد زیر دارد

  • وجود دو دوره سرگیجه که هرکدام بیست دقیقه یا بیشتر طول بکشد ولی بیشتر از 12 ساعت نباشد
  • با انجام تست شنوایی وجود کم شنوایی اثبات شده باشد
  • وزوز یا احساس پری در گوش شما وجود داشته باشد
  • سایر عوامل شناخته شده ایجاد کننده مشکل رد شده باشد.

 ارزیابی های شنوایی:

تست پایه شنوایی (ادیومتری) برای ارزیابی میزان کشف اصوات در شدت ها و زیر و بمی های مختلف به کار برده می شود و همچنین برای ارزیابی تمایز بین اصوات مشابه در کلمات به کار می رود.افراد مبتلا به بیماری منیر معمولا در شنیدن اصوات فرکانس پایین یا ترکیبی از اصوات فرکانس بالا و پایین دچار اشکال هستند.

ارزیابی های تعادل:

در اغلب افراد مبتلا به منیر بین دوره های رخداد سرگیجه (حمله سرگیجه) حس تعادل به سطح نرمال خود باز می گردد ولی ممکن است شخص همچنان از عدم تعادل رنج ببرد.

ارزیابی هایی که عملکرد گوش داخلی در بیمارن منیری را ارزیابی می کند شامل:

VNG: ویدئونیستاگموگرافی

تست VNG عملکرد تعادلی فرد را با استفاده از حرکات چشم مورد بررسی قرار می دهد . حس گرهای مربوط به تعادل در گوش گوش داخلی با عضلاتی که حرکت چشم را کنترل می کنند در ارتباط هستند. این ارتباط ما را قادر می سازد در حالیکه روی یک نقطه فوکوس کرده ایم سر را بتوانیم حرکت دهیم.

EcoG : الکتروکوکلئوگرافی:

تست ECOG وضعیت گوش داخی را در پاسخ به صدا مورد بررسی قرار می دهد. و در صورتیکه در حجم و میزان مایع گوش داخلی غیرنرمالی ای وجود داشته باشد  و افزایش فشاز گوش داخلی وجود داشته باشد توسط این تست شناسایی می شود. ولی این تنها منحصر به بیماری منیر نیست.

تست برای رد کردن سایر بیماریها:

تست خون و تصویربرداری MRI برای رد کردن بیماریهایی که علایم مشابه با منیر دارند به کار می روند.

درمان منیر:

برای بیماری منییر درمان قطعی وجود ندارد. تعدادی از درمان ها برای کاهش شدت و وقوع حملات سرگیجه به کار می رود.هرچند که برای درمان کم شنوایی ناشی از منییر هیچ درمانی بجز استفاده از سمعک وجود ندارد.

داروهای سرگیجه:

برای کاهش شدت حملات سرگیجه پزشک ممکن است داروهایی را تجویز کند

داروهای درمان بیماری سفر: مانند meclizine  یا دیازپام (والیوم) که باعث کاهش حس سرگیجه می شود . به کنترل تهوع و استفراغ کمک می کند.

داروهای ضد تهوع: مانند پرومتازین که برای کنترل تهوع و استفراغ در دوره های سرگیجه به کار می رود.

درمانهای طولانی مدت

  • پزشک برای کاهش فشار گوش داخلی ممکن است  برای شما دیورتیک تجویز کند و کاهش مصرف نمک رژیم غذایی قطعی برای کاهش حملات منیر است.
  • درمان های غیرتهاجمی و عمل های جراحی: برخی از بیماران مبتلا به منییر مکن است به درمان زیر نیاز پیدا کنند:
  • توانبخشی:اگر شما بین دوره های سرگیجه مشکل تعادلی دارید توانبخشی وستیبولار برای بهبود تعادل شما بسیار کمک کننده است
  • سمعک: در بیماران مبتلا به منییر که کم شنوایی آنها ثابت شده است استفاده از سمعک در گوش مبتلا اکیدا توصیه می شود و سودمند است .

درمان فشارگوش :

برای سرگیجه هایی که درمان دشواری دارند به کار بردن فشار به گوش میانی برای کاهش ساخت مایع در گوش داخلی مفید است. دستگاهی که فشار را تولید می کند Meniett pulse generator  که پالس هایی از فشار را به کانال گوش از طریق یک لوله تهویه وارد می کند. این درمان در منزل قابل انجام است به صورت سه بار در روز و هربار به مدت 5 دقیقه.

درمان فشار مثبت باعث بهبود علایم سرگیجه وزوز و فشار گوش در بعضی از مطالعات شده است.

اگر هیج یک از روش های درمانی محافظه کارانه بالا مفید واقع نشد ممکن است نیاز به درمان های تهاجمی باشد.

تزریق گوش میانی:

داروهایی که به گوش میانی تزریق می شوند و سپس در گوش داخلی جذب می شوند می توانندعلایم سرگیجه را بهبود دهند. این داروها در مطب پزشک متخصص گوش و حلق وبینی تجویز می شوند داروهای تزریقی به کار رفته شامل:

جنتامایسین: آنتی بیوتیکی است که برای گوش داخلی اثر سمی دارد و بنابراین عملکرد تعادلی گوش داخلی را تخریب می کند.و باعث بهبود علایم سرگیجه می شود

استروئیدها: مانند دگزامتازون در بعضی از بیمارها می تواند حملات سرگیجه را کنترل کند. هرچند که اثرات این دارو کمتر از جنتامایسین است ولی تخریب کمتری ایجاد می کند و بنابراین کمتر شنوایی را از بین می برد.

جراحی:

اگر حملات سرگیجه مربوط به بیماری منییر شدیدو طاقت فرسا باشدو هیچ یک از درمان ها کمک نکند عمل جراحی انتخاب بعدی است عمل های جراحی شامل:

عمل ساک آندولنفاتیک:

ساک آندولنفاتیک در تنظیم سطح مایع گوش داخلی نقش دارد و در این عمل ساک آندولنفاتیک د کامپرس می شود که این باعث کاهش سطوح زیادی مایع می شود. در بعضی موارد این عمل با قرار دادن شنت ( shunt)( تیوبی که باعث تخلیه مایع گوش داخلی می شود) همراه است.

لابیرنتکتومی:

در این عملف جراح بخش تعادلی گوش داخلی را به طور کامل بر می دارد پس در واقع عملکرد هر دو بخش شنوایی و تعادل در گوش مبتلا از بین می رود. این عمل تنها در صورتیکه فرد در حال حاضر کم شنوایی عمیق و یا نزدیک به عمیق داشته باشد صورت می گیرد.

قطع عصب وستیبولار:

این عمل شامل قطع  شاخه ای از عصب است که تعادل و سنسورهای حرکت را در گوش داخلی به  مغزرا  به هم متصل می کند است. این عمل معمولا با حفظ شنوایی سعی در از بین بردن بخش تعادلی در گوش مبتلا دارد .

اصلاح سبک زندگی و درمان های خانگی:

یک سری تاکتیک های خود مراقبتی برای کاهش اثرات بیماری منییر می تواند کمک کننده باشد:

هرجا احساس سرگیجی یا سبکی سر کردید بنشینید یا دراز بکشید: در بین یک اپیزود سرگیجه از کار هایی که علایم و نشانه های بیماری شما را تشدید می کند اجتناب کنیدمانند حرکات ناگهانی ،نور زیاد و شدید، تماشای تلویزیون یا کتاب خواندن. سعی کنید برروی شیئی که ثابت است فوکوس کنید

در حین حمله و بعد از حمله استراحت کنید:سریع به فعالیت های روزانه خود برنگردید

هوشیار باشید ممکن است تعادل خود را از دست بدهید: افتادن می تواند منجر به آسیب های جدی شود. حتما در هنگام خواب  شب یک چراغ کوچک را روشن بگذارید.

تغییراتی که در سبک زندگی باید بدهید:

برای جلوگیری از بروز سرگیجه موارد زیر را انجام دهید:

  • نمک را حذف کنید: مصرف غذاها و نوشیدنی های حاوی نمک بازگشت مایع را افزایش می دهد .
  • مصرف کافئین ، الکل و سیگار را محدود کنید:این مواد برحجم مایع در گوش اثر دارند
سرگیجه و سردرد

سرگیجه و سردرد

سرگیجه و سردرد

یکی از بیماریهایی که باعث ایجاد سرگیجه و سردرد می شود میگرن دهلیزی است

میگرن دهلیزی چیست؟

میگرن یکی از ناتوان کننده ترین اختلالات مزمن در ایالات متحده است. این بیماری تقریبا به اندازه فشار خون بالا، شیوع دارد و شیوع آن بیشتر از آسم و دیابت شیرین است. از همه مهمتر، میگرن در طی سالهایی که انتظار می‌رود پربارترین سال های زندگی باشد، مردم را مبتلا می‌کند: بین 20 تا 40 سالگی برای بیشتر زنان، با دامنه سنی کمی ‌بیشتر برای مردان.

علیرغم قابلیت های تشخیصی بهتر و تلاش برای ارتقا سطح آگاهی و آموزش عمومی، تخمین زده می‌شود که تقریباً 50٪ از میگرن ها تا به امروز تشخیص داده نشده یا تحت مدیریت نادرست قرار می‌گیرند. بسیاری از افراد خوددرمانی می‌کنند یا برای سینوس یا دیگر انواع غیر میگرنی سردرد به طور نامناسب درمان می‌شوند.

میگرن که معمولاً به عنوان “سردرد بیمار” توصیف می‌شود، به طور معمول با شروع یک طرفه درد سر، شدت پیشرونده درد، حالت ضربانی یا کوبیدن و تداخل در فعالیت های معمول فرد مشخص می‌شود. معمولا همراه با علائم فوتوفوبیا (حساسیت به نور) یا حساسیت به صدا (عدم تحمل صدا) و همچنین حالت تهوع و یا استفراغ است و اغلب منجر به ناتوانی در انجام کارهای روزمره می‌شود.

 

اختلال عملکرد میگرن و دهلیز

تقریباً 40٪ بیماران میگرنی دارای برخی از سندرم دهلیزی همراه هستند که شامل اختلال در تعادل و یا سرگیجه در یک زمان دیگر است. این ممکن است قبل، حین، بعد از آن یا کاملاً مستقل از واقعه میگرن باشد. برخی موازنات جالب بین اختلال عملکرد دهلیزی میگرنی و غیر میگرنی وجود دارد. بسیاری از مواد غذایی و محرک های محیطی برای میگرن همان مواردی است که در بیماران با اختلال عملکرد دهلیزی غیر میگرنی وجود دارد. نوسانات هورمونی، غذاها و تغییرات آب و هوایی (تغییرات فشار) اغلب هر دو وضعیت را تشدید می‌کند. سرانجام، اصلاحات رژیم غذایی و داروهای خاص مورد استفاده در مدیریت میگرن ممکن است باعث بهبود یا جلوگیری از جزء دهلیزی میگرن شود.

تظاهرات بالینی علائم دهلیزی که اغلب با میگرن ارتباط دارند شامل سرگیجه است (اما محدود به آن نمی‌شود). عدم تحمل حرکت نسبت به سر، چشمها و/ یا بدن؛ حملات سرگیجه خود به خودی (اغلب با تهوع و استفراغ همراه است)؛ کاهش تمرکز چشم با حساسیت به نور؛ حساسیت به صدا و وزوز گوش؛ از دست دادن تعادل و آتاکسی؛ گردن درد همراه با اسپاسم عضلانی در عضله فوقانی ستون فقرات گردنی. سردرگمی و تغییرات شناختی؛ عدم آگاهس یه موقعیت فضایی؛ و اضطراب/ وحشت.

در حالی که میگرن غالباً با سرگیجه عودکننده خوش خیم بزرگسالان یا سرگیجه پاروکسیسمال در دوران کودکی در ارتباط است، بیمار میگرنی حتی پس از پایان واقعه سردرد میگرنی نیز دارای سرگیجه وضعیتی حمله‌ای خوش خیم (BPPV) هستند. تصور می‌شود که این امر ناشی از ترکیبی از حوادث عروقی همراه با تغییر فعالیت عصبی مرتبط با رویداد میگرن باشد. اعتقاد بر این است که این تغییرات بیشتر روی اتریکول و/ یا قسمت فوقانی عصب دهلیزی و شریان دهلیزی قدامی اثر میگذارد تا ساکول و قسمت تحتانی عصب دهلیز و سرخرگ دهلیزی خلفی. این ممکن است توضیح دهد که چرا اغلب نتایج طبیعی با آزمایش های پتانسیل عضلانی برانگیخته دهلیزی (VEMP) در بیماران میگرنی دیده می‌شود که BPPV واقعی ندارند. با اینحال VEMP همچنان می‌تواند در تمایز تظاهرات بالینی میگرن در مقابل سندرم منیر یا BPPV مفید باشد. معمولاً به دنبال یک حادثه میگرنی، شدت VEMP معمولاً بیش از حد پاسخ می‌دهد، در حالی که با تشدید منیر، شدت پاسخ گوش کمتر خواهد شد و در موارد BPPV نیز، زمان نهفتگی پاسخ معمولاً طولانی می‌شود.

 

عوامل ایجاد کننده میگرن دهلیزی

توجه: برخی از عوامل محرک زیر ممکن است در انواع دیگر اختلالات دهلیزی نیز وجود داشته باشد.

  • محرک های غذایی
  • پنیرهای کهنه یا رسیده (نمونه ها: چدار، گرویر، اممنتالر، استیلتون، بری، گودا، رومانو، پارمزان، فتا، بلو، کاممبر)
  • غذاهایی که حاوی مقادیر زیادی مونوسدیم گلوتامات (MSG) هستند. غذاهای آسیایی اغلب مقادیر زیادی MSG دارند.
  • گوشت دودی یا فرآوری شده مانند بیکن، سوسیس، ژامبون، سالامی، پپرونی، شاه ماهی ترشی، بولونیا، جگر مرغ و هات داگ
  • غذایی که با نرم کننده گوشت، سس سویا، سرکه (به جز سرکه سفید) یا عصاره مخمر تهیه می‌شود و غذایی که تخمیر، ترشی یا مارینار شده باشد
  • غلاف نخود و غلاف لوبیا مانند لوبیای لیما و سرمه ای
  • پیاز، زیتون، خیارشور
  • الکل (به ویژه شراب قرمز، بندر، شری، اسکاچ، جین و بوربن)
  • خامه ترش، ماست، دوغ
  • نان تازه و گرم، کیک قهوه، دونات
  • آسپارتام بیش از حد (شیرین کننده مصنوعی)
  • شکلات، کاکائو
  • آجیل، کره بادام زمینی
  • میوه های خاص از جمله انجیر، آووکادو، کشمش، آلو قرمز، میوه شور، پاپایا، موز و مرکبات
  • چای، قهوه، کولا بیش از حد

 

محرک های دیگر سرگیجه و سردرد

  • نوسانات هورمونی
  • تغییرات فشار
  • اختلال خواب
  • استرس
  • داروها

 

تشخیص سندرم های میگرن

بیشتر افراد میگرن را با درد شدید سر و یک دوره ناتوانی مرتبط می‌دانند. با این حال، بخش بزرگی از افراد مبتلا به میگرن اغلب بدون درد هستند، علائم غالب آنها در عوض سرگیجه (احساس چرخش) یا گیجی/ عدم تعادل (از دست دادن تعادل)، گیجی ذهنی، گمراهی، دیس آرتری، اعوجاج بینایی یا تغییر در وضوح بینایی، یا بی حسی اندام. این حالات ممکن است منجر به مراجعه به اورژانس و آزمایشات گسترده، تصویربرداری و سایر ارزیابی های تشخیصی شود (که اغلب نتایج طبیعی دارند و منجر به افزایش سردرگمی ‌و اضطراب از طرف بیمار می‌شود). علاوه بر این، داروهای ضد استفراغ اغلب تجویز می‌شود که ممکن است دارای عوارض جانبی خواب آوری همراه با افزایش بی ثباتی وضعیتی و افزایش خطر سقوط باشد.

پزشکان با این حالت روبرو هستند که سعی در استفاده از روشهای آزمایش بالینی عینی برای تعیین علت (علل) علائم بیمار و بهینه سازی درمان دارند. اغلب، ترکیبی از علل وجود دارد که می‌تواند روند تشخیص را پیچیده یا مبهم کند.

برای تشخیص بهتر بیماران مبتلا به اختلالات سردرد اولیه، پزشکان باید از طبقه بندی بین المللی اختلالات سردرد در انجمن بین المللی سردرد استفاده کنند. این معیارها، که توسط متخصصان مغز و اعصاب و سایر متخصصان سردرد استفاده می‌شود، تقریباً در همه کتابخانه ها، به صورت آنلاین یا چاپی به راحتی در دسترس است.

سردردهای میگرنی (با هاله یا بدون هاله)، سردرد تنشی، سردرد خوشه ای، همی کرانیا پاروکسیسم و سردرد مزمن روزانه اکثریت عمده اختلالات سردرد اولیه را تشکیل می‌دهند. انواع میگرن، مانند سردرد پس از سانحه ناشی از آسیب دیدگی مغزی، میگرن تحت فشار و سردردهای ارگاسماتیک خوش خیم، بیشتر شناخته می‌شوند. این حالات مختلف ممکن است با سندرم دهلیزی همراه شوند که اغلب از سردرد اصلی ماندگارتر و ناتوان کننده تر است.

 

مکانیسم های میگرن

ظهور فن آوری های جدید، مانند مطالعات تصویربرداری عملکردی/ پویا در مستند سازی تکامل فرآیندهای میگرن نویدبخش است. در نتیجه، درک بهتری از روند عروقی و عصبی میگرن ایجاد شده است.

اجماع بر این است که انواع سردرد که در بالا ذکر شد (به ویژه انواع میگرن/ عروقی) مربوط به پاتوفیزیولوژی مختلط هستند، با گسترش مغزی دپرشن Leão (گسترش خود به خودی بار الکتریکی در امتداد قشر) و به دنبال آن گیرنده های درد واقع در ساقه مغز نه چندان دور از دستگاه دهلیزی. سپس انتشار انتقال دهنده های عصبی منجر به گشاد شدن رگ های خونی نزدیک پوست سر و سایر ساختارهای خارج از ماده مغز می‌شود.

تصور می‌شود میگرن یک بیماری ارثی است که باعث ایجاد “آسیب پذیری” در برابر تخلیه غیرطبیعی نورون ها (متفاوت از آنچه در صرع مشاهده می‌شود) شده که ترجیحاً مناطق ساقه مغز را تحت تأثیر قرار می‌دهد و توسط یک رویداد شیمیایی ایجاد می‌شود.

نظریه عروقی مدت هاست که مورد قبول واقع شده است (و شاید بهتر بتوان آن را درک کرد) که ممکن است پذیرش اجزای عصبی و تظاهرات دهلیزی همراه را برای برخی از پزشکان دشوار کند.

مکانیسم دقیق میگرن هنوز کاملاً مشخص نیست. اما از آنجا که ثابت شده است که پاتوفیزیولوژی میگرن فقط عروقی نیست و اکنون تصور می‌شود ترکیبی از فرآیندهای عروقی و عصبی تغییر یافته باشد، پذیرش و درمان وستیبولوپاتی مرتبط با میگرن راحت تر است.

ارزیابی و آزمایش

میگرن و انواع آن باید در محیط بالینی با ترکیبی از مدیریت پزشکی و تکنیک‌های آزمایش جامع و توانبخشی که کاملترین و پایدارترین سود را برای بیمار دارند، مورد توجه قرار گیرد.

بیماران مبتلا به سرگیجه همراه با میگرن (MAV) اغلب توسط متخصصین شنوایی سنجی و درمانگران توانبخشی دهلیزی برای ارزیابی و درمان مشاهده می‌شوند. این متخصصان پیراپزشکی غالباً برای کمک به پزشک مراقبت های اولیه برای تشخیص MAV مورد نیاز هستند.

پس از یک تاریخچه گیری اولیه و کامل، از جمله تلاوت علائم مداوم و اختلال در فعالیت های زندگی روزمره، برای تعیین برنامه مراقبت و درمان بهینه، معمولاً آزمایشاتی انجام می‌شود. تعداد زیادی از روش ها برای آزمایش بیماران مبتلا به MAV در دسترس است و هنوز پروتکل آزمایش بهینه برای این جمعیت مشخص نشده است. برخی از ترکیبات تست شنوایی رایانه ای و عملکرد دهلیزی به طور معمول استفاده می‌شود، از جمله آزمایش وضعیتی با ویدئواوکولوگرافی، ارزیابی اوکولوموتور و رفلکس دهلیزی-چشمی (VOR)، ثبات گیز و/ یا تست اندازه حدت بینایی داینامیک؛ تست مجرای افقی با vENG (الکترونیستاگموگرافی ویدئویی)، تست کالریک یا صندلی چرخشی (ترجیحی)، شنوایی سنجی و ABR (آزمون پاسخ برانگیخته شنوایی ساقه مغز)؛ تعادل عملکردی و ارزیابی راه رفتن با CDP (پاسچروگرافی دینامیک کامپیوتری) و VEMP.

یک مولفه مهم ارزیابی، ثبت دقیق میزان محدودیت ظرفیت های عملکردی روزانه است. تعدادی پرسشنامه و شاخص برای این منظور استفاده شده است، از جمله پرسشنامه سرگیجه جاکوبسن، شاخص راه رفتن داینامیک، مقیاس اطمینان تعادل ویژه فعالیتها، آزمون Timed Up و Go و سایر موارد.

درمان

این روش که بالاترین تأثیر را در مدیریت سرگیجه میگرن دارد، ترکیبی از داروها، توانبخشی دهلیزی و اصلاح سبک زندگی است که شامل محدود کردن عوامل خطر مرتبط با میگرن (موارد مربوط به رژیم غذایی، خواب، استرس، ورزش و محیط) است.

 

دارو

داروها ممکن است برای جلوگیری از میگرن یا توقف آن تجویز شوند. داروهایی که برای جلوگیری از حملات مکرر میگرن استفاده می‌شوند، شامل بتا بلاکرها، داروهای ضد افسردگی سه حلقه ای، مسدود کننده های کانال کلسیم و داروهای ضد تشنج خاص (Depakote و Topamax) هستند. طی چند سال گذشته، ونلافاکسین (Effexor XR) به یکی از درمان های دارویی پیشگیرانه مورد علاقه بیماران مبتلا به سرگیجه مرتبط با میگرن تبدیل شده است. داروهایی که معمولاً برای جلوگیری از میگرن استفاده می‌شوند، آسپرین، ایبوپروفن، ایزومتفتین موکات و تریپتان ها مانند Imitrex و Relpax هستند. برخی از این داروها با جلوگیری از عملکرد سروتونین (انتقال دهنده عصبی که باعث انقباض رگهای خونی بزرگ می شود) یا پروستاگلاندین ها (خانواده ای از مواد شیمیایی تحریک شده توسط استروژن که باعث انبساط و انقباض رگ های خونی می‌شوند)، عمل می‌کنند.

 

توانبخشی دهلیزی

سرگیجه و سردرد

فواید توانبخشی دهلیزی به طور کامل برای کاهش علائم و بازیابی عملکرد اختلالات مرتبط با دهلیز به اثبات رسیده است. معمولاً برای بیمار مفید است که داروهای تجویز شده را قبل از شروع دوره توانبخشی دهلیزی شروع کند. این ممکن است تحمل بهتری را در رژیم ورزشی، بدون تشدید علائم ایجاد کند. شدت دوره توانبخشی به تدریج با افزایش توانایی های بیمار، افزایش می‌یابد اما هنوز در حد کافی پایین است تا یک رویداد دیگر میگرن آغاز نشود.

برای بیمارانی که تغییراتی در عملکردهای حرکتی چشم و نقص VOR ایجاد می‌کنند و باعث اختلال در ادراک بینایی می‌شود، یک برنامه توانبخشی متمرکز متشکل از تمرینات VOR و ثبات گیز که بر دقت بینایی تأکید دارند، موثر است. دستگاه های مختلف ردیابی چشم به صورت تجاری در دسترس هستند که به معاینه کننده اجازه می‌دهد تا نه تنها توانایی بیمار در ردیابی بصری اشیا را کنترل کند، بلکه “روش” ردیابی چشم که توسط بیمار استفاده می‌شود نیز ارزیابی گردد. آگاهی فضایی ممکن است تغییر کند و تمرینات تأکید بر ادراک و درک بصری در این حالت مفید هستند. جداسازی افزایشی زمینه های دید در حین تمرینات ردیابی بصری ممکن است در تثبیت تغییرات از نظر موقعیت مفید باشد. تمرینات تعامل دهلیزی-بینایی همچنین توانایی ردیابی چشم را بهبود می‌بخشد. مشخص شده است که تمرینات مخصوص سرعت، بیشترین تأثیر را دارند. سرعت تمرینات باید با کاهش سرعت اندازه گیری شده در نتایج آزمون مطابقت داشته باشد. انجام تمرینات بازآموزی بصری با سرعت تصادفی و نه با سرعت خاص ممکن است تأثیر کمتری داشته باشد. در مواردی که BPPV وجود دارد، انجام مانورهای درمانی کانال موثر است و به دنبال آن تمرینات عادت پذیری در خانه انجام می‌شود.

در بیماران مبتلا به گردن درد و اسپاسم عضلات گردن که دامنه حرکتی را محدود می‌کند، درمان همچنین ممکن است شامل روشهای مختلف، تحرک دستی و کشش بخشهای فوقانی گردن باشد، به منظور کاهش اسپاسم عضلات و محافظت و بازیابی تحرک طبیعی گردن. به عنوان مکمل درمانی، تزریق بیشتر بلوک کننده عصب پس سری (GON) اغلب در کاهش علائم و بازیابی حرکت مفید است. برخی از پزشکان معالج در حال حاضر از بوتاکس در این تزریقات برای اثر ماندگارتر استفاده می‌کنند.

اصلاحات سبک زندگی

برای درمان میگرن (سرگیجه و سردرد )تلاش مداوم بیمار برای رعایت اصلاحات لازم در سبک زندگی (از جمله اجتناب از عوامل میگرنی ذکر شده در بالا)، استفاده از دارو طبق دستورالعمل، و کارهای خاص و تمریناتی که به طور مستقل در خانه انجام می‌شود برای موفقیت برنامه توانبخشی کلی حیاتی است. چنین پایبندی برای کاهش موثر علائم و محدودیت های عملکرد ناشی از سرگیجه همراه با میگرن (MAV) ضروری هستند.

 

نتایج آزمایش دهلیزی که معمولاً در بیماران مبتلا به گیجی مربوط به میگرن مشاهده می‌شود

در طی فیلمبرداری ویدئویی، یک ویژگی شایع این است که ثبات ضعیف در نگاه با “لغزش” چشم وجود دارد که اغلب همراه با نیستاگموس خودبخودی جهت دار به سمت بالا یا پایین است، که با اضافه شدن فیکسیشن، سرکوب نمی‌شود. نیستاگموس جانبی ناشی از نگاه به یک طرفه یا دو طرفه معمولاً مشاهده می‌شود. همچنین ممکن است توانایی مهار عملکرد رفلکس چشم دهلیزی (VOR)، برای دستیابی به مانورهای تعقیب چشم و سر، کاهش یابد. این نتایج ممکن است به این دلیل باشد که تصور می‌شود مخچه (که مسئول هماهنگی عملکردهای تثبیت نگاه است) در تغییرات عروقی و عصبی مرتبط با میگرن نقش دارد.

آزمایش سایر عملکردهای مخچه ای (شامل حرکات هماهنگ اندام ها) ممکن است نتایج عادی داشته باشد، بدون بی ثباتی وضعیتی یا آتاکسی/ آپراکسی قابل مشاهده، اما بی ثباتی وضعیتی اغلب مشهود است. آزمایش‌های پیگیری روان اغلب نتایج غیرعادی را به همراه دارد (اگرچه این آزمایشات را باید از تغییرات مربوط به سن متمایز کرد). بنابراین، ممکن است فقط آن فرآیندهای عصبی مخچه مرتبط با حرکات چشم هماهنگ در میگرن تحت تأثیر قرار بگیرند، و نه اتصالات عصبی شامل پایداری وضعیتی.

پاسچروگرافی دینامیک رایانه ای (CDP) ممکن است نتایج مثبتی برای بی ثباتی وضعیتی به دست آورد، به ویژه هنگامی‌که در ترکیب با حرکات سر برای انجام وظیفه دوگانه و درگیری سیستم اتولیتیک استفاده شود. تغییرات در استراتژی های تعادل معمولاً اندازه گیری می‌شوند و لازم است با توجه به اقدامات آزمایشی، با تمرینات ویژه تعادل برطرف شوند.

تست حرکت ساکادی چشم معمولاً طبیعی است، اما ممکن است یک نیستاگموس برگشتی در پی شلیک های عصبی بیش از حد وجود داشته باشد. آزمایش گیز جهت دار معمولاً غیر طبیعی است، همانطور که تست تکان سر Halmagyi نیز انجام می‌شود. تست HIT (آزمایش ضربه سر) ممکن است در مستندسازی یافته های عینی رفلکس دهلیزی-چشمی و نقص ثبات گیز مفید باشد. با مانور وضعیتی دیکس-هالپایک (مگر اینکه BPPV واقعی نشان داده شود)، هیچ جرء چرخشی نیستاگموسی معمولاً مشهود نیست. با این وجود در فاز حاد میگرن ممکن است نیستاگموس چرخشی دو طرفه به آزمایش وضعیتی و گیز اضافه شود.

با ارزیابی رفلکس دهلیزی-چشمی غیرفعال از طریق روشهای خودکار یا با صندلی چرخشی مکانیکی، معمولاً مقداری افزایش غیر عادی همراه با تغییر فاز همراه مشهود است. تعاملات بینایی-دهلیزی می‌تواند کاملاً غیرطبیعی بوده و علائم افزایش سرگیجه، اغلب همراه با حالت تهوع همراه باشد. نیستاگموس پس از اپتوكینتیك (OKAN) معمولاً به طور متقارن طولانی می‌شود. ارزیابی SVV غالباً غیرطبیعی است و همراه با تغییر حس موقعیت مکانی است.